Μὲ λαμπρότητα ἐτελέσθη τήν Τρίτη 24 Μαρτίου 2026, ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός στὸν ἱστορικὸ Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου, κατόπιν εὐγενοῦς προσκλήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος συνεχοροστάτησε μετὰ τοῦ προσκεκλημένου Ἱεράρχου.

Τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεο, ὑπεδέχθη καὶ καλωσόρισε μὲ θερμοτάτους λόγους καὶ εὐγνώμονες εὐχαριστίες ὁ οἰκεῖος Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος ἐχαρακτήρισε τόν τῆς Ναυπάκτου κλεινὸν Ἀρχιερέα, Γείτονα πολύτιμον καὶ πολυσέβαστον, Ἀρχιερέα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διακεκριμένον καὶ κόσμημα τῆς Ἱεραρχίας καὶ μέγα θεολόγον Πανορθοδόξου ἐμβελείας.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου στὸν καταπληκτικὸ θεολογικό του λόγο, εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, γιά τό μυστήριο τῆς συνέργειας μεταξύ τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας στόν Εὐαγγελισμό Της, σύμφωνα μέ τήν ἀρχή, «τό μέν θεόθεν, τό δέ τῆς ἡμετέρας σπουδῆς». Τόνισε δύο σημεῖα.

Τό πρῶτο σημεῖο εἶναι ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος προετοιμάστηκε κατάλληλα γι’ αὐτό τό μεγάλο μυστήριο τῆς συλλήψεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στήν μήτρα της. Καί αὐτό ἔγινε μέ τήν παραμονή της στά ἅγια τῶν ἁγίων δώδεκα χρόνια ὅπου, κατά τήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἔζησε τήν ἡσυχαστική ζωή καί ἔφθασε στήν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ ἔγινε κατά τήν ὥρα τῆς νοερᾶς προσευχῆς σέ κατάσταση ἡσυχίας.

Τό δεύτερο σημεῖο εἶναι τό πῶς ἔγινε αὐτή ἡ σύλληψη τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀνέλυσε τό σχετικό χωρίο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα πού τήν ἐπισκέφθηκε τήν καθάρισε, τῆς ἔδωσε δύναμη δεκτική τῆς θεότητας τοῦ Λόγου καί ἀκόμη τῆς ἔδωσε δύναμη γεννητική. Τότε ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε ἀπό τά ἁγνά καί καθαρότατα αἵματα τῆς Θεοτόκου, δηλαδή προσέλαβε σάρκα ἐμψυχωμένη μέ ψυχή λογική καί νοερά ὡς ἀπαρχή τοῦ δικοῦ μας φυράματος, ὄχι μέ σπέρμα ἀλλά μέ τή δημιουργική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Στήν συνέχεια τόνισε ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ἐνεργεῖ ἀνάλογα μέ τήν πνευματική του κατάσταση, δηλαδή δίνει πνευματικά χαρίσματα ἀνάλογα μέ τά φυσικά χαρίσματα καί ἐνεργεῖ ἀνάλογα μέ τήν δεκτικότητά του καί τόν ἀσκητικό του ἀγώνα.

Ὅλα τά θέματα ἔχουν προϋποθέσεις, τίποτε δέν εἶναι ἀπροϋπόθετο. Ἔτσι καί ἡ ὀρθόδοξη θεολογία προϋποθέτει τήν ἄσκηση καί τόν ἱερό ἡσυχασμό.