Δευτέρα 22 Ιουλίου 2024

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Τό συνεχιζόμενο ἒγκλημα στην Κύπρο, ἀποτελεῖ ντροπή γιά τήν ἀνθρωπότητα».


Ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ Προφήτου Ἠλιού, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, στήν Ἱερά Μονή τοῦ Προφήτου Ἠλιού Πατρῶν, ὃπου παλαιότερα σέ κοπέντα κορμό δένδρου, φυτευθέντος ὑπό τοῦ ἁγίου Γερβασίου και τῶν κατασκηνοπαίδων, εὑρέθη ὀ θαυματουργικώς τυπωθείς ἀχειροποίητος Σταυρός.

Στο τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο μέ κεντρικό νόημα τήν ἀνάγκη ὑπακοῆς στή προφητική καί σώζουσα φωνή τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ ἲδια φωνή μέ ἐκείνη τοῦ Θεοφόρου καί πυρίπνου Προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου, ἀφοῦ στίς ἡμέρες μας ἐξέλιπε ἡ ἠθική, ἡ εὐλάβεια καί ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί ὁ σεβασμός στόν ἂνθρωπο. Καί τότε, στήν ἐποχή τοῦ Προφήτου Ἠλιού ὁ κόσμος ζοῦσε μέσα στόν ζόφο τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν καί τώρα γενικά στόν κόσμο, ἀλλά καί εἰδικῶς στήν Πατρίδα, υἱοθετοῦνται καί νομοθετοῦνται τά αἰσχρά πάθη καί ἡ παντοειδής ἁμαρτία, πού ὁδηγοῦν στήν πνευματική καταστροφή καί στήν αἰώνια ἀπώλεια.

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβασμιώτατος ὡμίλησε μέ πάθος, παλμό καί συγκίνηση μεγάλη γιά τήν μεγαλόνησο Κύπρο, ἐπί τῇ θλιβερᾷ ἐπετείῳ τῆς βαρβαρικῆς Τουρκικῆς εἰσβολῆς, τό 1974, ὃταν κατεπατήθη κάθε ἒννοια δικαίου, ἀγνοήθηκαν ἡ ἱστορία καί ἡ παράδοση αἰώνων, κατελύθησαν ἢθη καί διεθνεῖς συνθῆκες καί νόμοι. Ἐφονεύθησαν χιλιάδες ἂνθρωποι, ἐσυλήθησαν καί κατεστράφησαν Ἐκκλησιαστικά καί ἂλλα μνημεῖα μέ ἱστορία αἰώνων, ἐβιάσθησαν πλῆθος γυναικῶν πάσης ἡλικίας, ἐρημώθησαν πόλεις καί χωριά, χιλιάδες ἀδελφοί μας πῆραν τόν πικρό δρόμο τῆς προσφυγιᾶς καί πλεῖστοι ὃσοι ἀγνοοῦνται ἀκόμα, χωρίς νά ὑπάρχῃ ἀπάντηση γιά τήν τύχη τους.

Τό 37% τῆς Κύπρου καταπατήθηκε, ποτίστηκε μέ αἷμα καί δάκρυα καί κατά παράβασιν τοῦ διεθνοῦς δικαίου εἶναι ἀκόμη ὑπό τήν βάρβαρον Τουρκική κατοχή.

Ὃλα ἒγιναν βάσει, ἐξυφανθέντος ἀπό πολλῶν ἐτῶν, πρό τῆς εἰσβολῆς τῶν Τούρκων,σχεδίου, ὃλα γίνονται καί συνεχίζεται ἡ μεγίστη αὐτή ἀδικία μέ τίς πλάτες τῶν μεγάλων τῆς γῆς.

Ἡ συνεχιζόμενη κατοχή ἑνός μεγάλου μέρους τῆς Κύπρου ἀπό τούς Τούρκους, εἶναι ἒγκλημα καί ἀποτελεῖ ὂνειδος γιά τήν ἀνθρωπότητα. Ἑνώνομε τήν φωνή μας μέ ἐκείνη τῶν ἐν Κύπρῳ καί ὃπου γῆς Κυπρίων καί προσευχόμεθα σύντομα νά δώσῃ ὁ Θεός νά λυθῇ αὐτό τό ζήτημα, νά σταματήση ἡ Τουρκική κατοχή καί αὐτή ἡ βάναυση ἀδικία εἰς βάρος τῆς Κύπρου μας καί νά ἑνωθῇ ὁλόκληρο τό νησί.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἐπήνεσε τούς ἐν Ἀχαΐᾳ Κυπρίους, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπό τήν Ἓνωση Κυπρίων Νομοῦ Ἀχαΐας καί τά ἂλλα Σωματεῖα, ἀγωνίζονται ἀδιάλειπτα ὑπέρ τῶν δικαίων τῆς Κύπρου, μάλιστα σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν.

Νά σημειώσωμε ὃτι ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν πολλάκις ἐνέταξε στά ἱερά Πρωτοκλήτεια ἐκδηλώσεις γιά τήν Κύπρο καί ἱερά μνημόσυνα ἐτέλεσε γιά τούς ὑπέρ τῆς Πίστεως καί Πατρίδος ἀγωνισαμένους καί πεσόντας Ἓλληνας, ἐκ τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος καί Ἓλληνας Κυπρίους ἀδελφούς μας. Ἐσχάτως δέ πραγματοποιήθηκε συγκινητική τελετή στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, τῆς ὁποίας προέστη ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος καί ἐγένοντο τά Ἀποκαλυπτήρια τῆς προτομῆς τοῦ Ἐθνομάρτυρος Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, ἡ ὁποία ἐστήθη δαπάναις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου σέ συνεργασία μέ τούς ἐν Πάτραις Κυπρίους καί τήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν. Ἐπίσης τό ἐγκόλπιο ἡμερολόγιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν γιά τό 2024, ἀφιερώθηκε στήν Κύπρο μέ ἀφορμή τά πενήντα χρόνια ἀπό τήν βάρβαρη τουρκική εἰσβολή στήν Μεγαλόνησο.

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη μέ λόγους ἀγάπης καί ἐπαίνων στήν Ἓνωση Κυπρίων Νομού Ἀχαΐας καί στά ἂλλα Κυπριακά Σωματεῖα καί εὐχήθηκε νά δικαιωθῇ ὁ ἀγώνας τους.

Μέ λόγους πού συγκίνησαν τό πλῆθος τῶν Ἐκκλησιασθέντων μίλησε γιά τήν βάρβαρη εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Κύπρο καί τήν Κυπριακή τραγωδία πού συνεχίζεται μέχρι σήμερα, γιά ὃσους συνείργησαν καί συνεργοῦν στήν συνέχιση αὐτῆς τῆς ἀδικίας καί ἐκάλεσε ὃλους νά στηρίζουν κάθε προσπάθεια γιά τήν ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος, ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Κυπρίων Νομοῦ Ἀχαΐας, κ. Εὐάγγελος Πολυβίου.

Μετά ταῦτα ἐτελέσθη τό ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν ἡρωϊκῶς πεσόντων κατά τήν εἰσβολή τοῦ Ἀττίλα στήν Κύπρο καί τῶν παντί τρόπῳ ἀδίκως καί μαρτυρικῶς τελειωθέντων, ἐνῶ οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς πόλεως καί ὃλης τῆς Μητροπόλεως ἢχησαν πένθιμα μέ 50 χτύπους, ὃσα τά χρόνια ἀπό τήν Τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο.

· Τό ἀπόγευμα τῆς Ἑορτῆς τοῦ Προφήτου Ἠλιού μέ πρωτοβουλία τῆς Ἑνώσεως Κυπρίων Νομοῦ Ἀχαΐας σέ συνεργασία μέ τήν Ἱερά Μητρόπολη, ἐτελέσθη ἐπιμνημόσυνη δέηση στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν καί στήν συνέχεια ἐσχηματίσθη λιτανευτική πομπή μέ τήν μεγαλύτερη Κυπριακή Σημαία, ἡ ὁποία κατέληξε στόν μῶλο τῆς Ἁγίου Νικολάου. 










Σάββατο 20 Ιουλίου 2024

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ 22/7 έως 28/7/2024

v26/7 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Αγίας Οσιομάρτυρος Παρασκευής: Θεία Λειτουργία 06:45-09:00

v27/7 ΣΑΒΒΑΤΟ Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος:  Θεία Λειτουργία (κάτω Ι. Ναός) 06:45-08:45

v28/7 ΚΥΡΙΑΚΗ  Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Θεία Λειτουργία 06:45-09:45

Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

50 χρόνια ἀπό τήν βάρβαρη καί ἂδικη εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Ἑλληνικότατη Κύπρο μας.

Στίς 20 Ἰουλίου 2024, συμπληρώνονται 50 χρόνια ἀπό τήν βάρβαρη καί ἂδικη εἰσβολή τῶν Τούρκων στήν Ἑλληνικότατη Κύπρο μας.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, θά τελέσῃ τήν Θεία Λειτουργία, στήν Ἱερά Μονή Προφήτου Ἠλιού Πατρῶν καί τό Ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ τῶν ἀγωνισαμένων καί πεσόντων Ἡρώων τῆς τραγωδίας τῆς Κύπρου, Ἑλλήνων ἐξ’ Ἑλλάδος καί Ἑλλήνων τῆς Κύπρου.

Ἐπίσης σέ ὃλους τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, θά ἀναπεμφθοῦν δεήσεις ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν ἡρώων καί μαρτύρων τῆς Κύπρου, πού ἀγωνίστηκαν καί ἒπεσαν κατά τήν εἰσβολή τῶν Τούρκων τό 1974.

Ἀκόμη, ὡς καί ἡ σχετική ἐντολή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, σέ ὃλους τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί στά Γραφεῖα τῶν Διοικητικῶν Ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, θά κυματίζουν μεσίστιες οἱ Σημαῖες, ἐνῶ στίς 11 τό πρωί, θά ἠχήσουν μέ 50 χτύπους οἱ καμπάνες ὃλων τῶν Ἐκκλησιῶν, ὃσα εἶναι καί τά χρόνια ἀπό τήν Τουρκική εἰσβολή στήν Κύπρο.

Τό ἀπόγευμα τῆς 20ης Ἰουλίου καί ὣρα 8, στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν, θά τελεσθῇ «τρισάγιο» ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν Ἡρώων τῆς Κύπρου, μέ πρωτοβουλία τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Κυπρίων καί ἐν συνεχείᾳ θά πραγματοποιηθῇ πορεία ἓως τήν Πλατεία Τριῶν Συμμάχων γιά τίς καταληκτήριες ἐκδηλώσεις.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος: 3 Αγίες


Σήμερα θα σου μιλήσω για τρεις Αγίες. Τρεις Αγίες, που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…

Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση. Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.

Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή. Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.

Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή. Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους… Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή… Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες…

Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για τη συμπλήρωση 50 ετών από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο


Πρός
τό Εὐσεβές Πλήρωμα
τῆς Ἁ­γι­ω­τά­της Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος


Ἐ­φέ­τος, ὡς γνω­στόν, συμ­πλη­ρώ­νον­ται πε­νήν­τα χρό­νια ἀ­πό τῆς, πα­ρά πᾶ­σαν ἔν­νοι­αν δι­καί­ου, τουρ­κι­κῆς εἰ­σβο­λῆς στήν ἀ­πο­στο­λο­δι­ά­βα­τη, ἁ­γι­ο­τό­κο καί μαρ­τυ­ρι­κή νῆ­σο τῆς Κύ­πρου. Ὡς ἐκ τού­του, ἡ Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δος τῆς Ἁ­γι­ω­τά­της Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος ἀ­πε­φά­σι­σε νά συμ­με­τά­σχει στήν θλι­βε­ρή αὐ­τή ἐ­πέ­τει­ο μέ τήν ἀ­πο­στο­λή τῆς με­τά χεῖ­ρας Συνο­δι­κῆς Ἐγ­κυ­κλί­ου, ἡ ὁ­ποί­α θά ἀ­να­γνω­σθεῖ ἀ­νά τήν ἑλ­λη­νι­κή ἐ­πι­κρά­τεια, καί, ἀ­κο­λού­θως, μέ τήν δι­ορ­γά­νω­ση δι­α­φό­ρων ἄλ­λων ἐκ­δη­λώ­σε­ων, ὅ­πως Ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ Συ­νε­δρί­ου γιά τήν χρι­στι­α­νι­κή πα­ρά­δο­ση τῆς Κύ­πρου καί τήν ἀ­νεί­πω­τη κα­τα­στρο­φή Να­ῶν, Μο­νῶν καί μνη­μεί­ων χρι­στι­α­νι­κῆς λα­τρεί­ας, πού προκλήθηκε ἀ­πό τό μέ­νος τῶν εἰ­σβο­λέ­ων.

Τό ἐν λό­γῳ Συ­νέ­δριο θά δι­ορ­γα­νω­θεῖ ἀ­πό τήν Εἰ­δι­κή Συ­νο­δι­κή Ἐ­πι­τρο­πή Πο­λι­τι­στι­κῆς Ταυ­τό­τη­τος καί θά πραγ­μα­το­ποι­η­θεῖ, σύν Θεῷ, κα­τά τό πρῶ­το δε­κα­πεν­θή­με­ρο τοῦ προ­σε­χοῦς Δε­κεμ­βρί­ου.

Δυ­στυ­χῶς, κα­τό­πιν τῆς ὡς ἄ­νω εἰ­σβο­λῆς, συ­νε­χί­ζε­ται ἡ ἀ­πα­ρά­δε­κτη κα­το­χή τοῦ 37% τῶν ἐ­δα­φῶν τῆς Κύ­πρου. Ἐ­δῶ ἄς ὑ­πεν­θυ­μί­σου­με ὅ­τι με­τά τά δρα­μα­τι­κά γε­γο­νό­τα τοῦ Ἰ­ου­λί­ου τοῦ 1974 ἀ­κο­λού­θη­σε μία ἀ­νε­λέ­η­τη ἐ­θνι­κή ἐκ­κα­θά­ρι­ση, ἡ ὁ­ποί­α, ἐ­κτός τῶν ἄλ­λων, εἶ­χε ὡς ἀπο­τέ­λε­σμα τόν βί­αι­ο ἐ­κτο­πι­σμό πε­ρισ­σο­τέ­ρων τοῦ 1/3 τῶν Ἑλ­λή­νων κα­τοί­κων τῆς Κύ­πρου, τήν δο­λο­φο­νί­α 6.000 καί πλέον ἀν­θρώ­πων καί τήν αἰχ­μα­λω­σί­α ἄλ­λων 2.000, οἱ πλεῖ­στοι τῶν ὁ­ποί­ων ἐ­ξε­τε­λέ­σθη­σαν, ἀ­κο­λού­θως, ἐν ψυ­χρῷ, ἐνῶ 1.619 παραμένουν ἀκόμη ἀγνοούμενοι.

Πε­ρισ­σό­τε­ροι ἀ­πό 520 Να­οί τῆς δει­νο­πα­θού­σης Νή­σου, κοι­μη­τή­ρια καί τά­φοι προ­γό­νων καί ἄλ­λα σε­βά­σμα­τα βε­βη­λώ­θη­καν καί ἐ­ξα­κο­λου­θοῦν νά βε­βη­λώ­νον­ται, δε­δο­μέ­νου ὅ­τι ἀ­πώ­τε­ρος στό­χος τοῦ εἰ­σβο­λέ­ως εἶ­ναι ὁ ἀ­φα­νι­σμός κά­θε ἴ­χνους πού ἐ­πι­μαρ­τυ­ρεῖ καί τεκ­μη­ρι­ώ­νει τό ἑλ­λη­νι­κό καί χρι­στι­α­νι­κό πα­ρελ­θόν τῆς Κύ­πρου.

Ὁ Κυ­πρια­κός Λα­ός, κα­θό­λη τήν διά­ρκεια τῆς ἄ­δι­κης, ἀ­πα­ρά­δε­κτης καί ἀ­δι­α­νό­η­της γιά κά­θε πο­λι­τι­σμέ­νο ἔ­θνος καταλήψεως, βρί­σκε­ται κυ­ρι­ο­λε­κτι­κῶς ἐ­πί τῶν ἀ­γω­νι­στι­κῶν ἐ­πάλ­ξε­ων. Ἀ­παι­τεῖ τήν ἐ­πι­κρά­τη­ση τῆς δι­και­ο­σύ­νης, τῆς ἀ­λή­θει­ας καί τῆς εἰ­ρή­νης. Ζη­τεῖ τήν ἀ­πο­χώ­ρη­ση τῶν τουρ­κι­κῶν στρα­τευ­μά­των κα­το­χῆς, κα­θώς καί ὅ­λων τῶν ἐποί­κων. Ἀ­ξι­ώ­νει τήν ἐ­πι­στρο­φή τῶν ἐ­κτο­πι­σθέν­των Ἑλ­λη­νο­κυ­πρί­ων προ­σφύ­γων στίς ἑ­στί­ες τῶν προ­γό­νων τους, κατ’ ἐ­φαρ­μο­γήν τῶν ἀπαραγράπτων ἀν­θρω­πί­νων δι­και­ω­μά­των καί τῶν ἀρ­χῶν τῆς Ἑ­νω­μέ­νης Εὐ­ρώ­πης.

Στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό πρέ­πει νά ἐ­πι­ση­μά­νου­με ὅ­τι ὡς Ἕλ­λη­νες ὀ­φεί­λου­με στήν ἱ­στο­ρί­α, στούς δε­σμούς αἵ­μα­τος καί, πρώ­τι­στα, στήν κοι­νή μας πί­στη στόν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ Χρι­στό καί τήν κοι­νή Μη­τέ­ρα μας, τήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α, νά καλ­λι­ερ­γοῦ­με τήν συ­νεί­δη­ση ὅ­τι ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός τῆς Κύ­πρου καί τῆς Ἑλ­λά­δος εἴ­μα­στε ἕ­να σῶ­μα καί ἕ­να πνεῦ­μα· ὅ­τι ἡ Κύ­προς ἀ­πο­τε­λεῖ τό τε­λευ­ταῖ­ο προ­πύρ­γιο τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ στήν Ἀ­να­το­λή· ὅ­τι ἡ Κύ­προς εἶ­ναι ἕ­να μέ­ρος τοῦ Ἔ­θνους μας. Μέ­ρος τό ὁποῖ­ο κιν­δυ­νεύ­ει καί ἀ­πει­λεῖ­ται δια­ρκῶς καί με­θο­δευ­μέ­να. Γι’ αὐ­τό πρέ­πει νά βρι­σκό­μα­στε μέ κά­θε τρό­πο στό πλευ­ρό τῶν Κυ­πρί­ων ἀ­δελ­φῶν μας. Μά­λι­στα, εἶ­ναι ἰ­δι­αι­τέ­ρως συγ­κι­νη­τι­κό ὅ­τι ὁ Μα­κα­ρι­ώ­τα­τος Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Κύ­πρου κ. Γε­ώρ­γιος καί ἡ πε­ρί Αὐ­τόν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δος, κα­θώς καί ὁ Χρι­στε­πώ­νυ­μος Κυ­πρια­κός λα­ός, σέ σχε­τι­κή ἐ­πι­στο­λή πρός τήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος εὐ­χα­ρι­στοῦν τήν Ἐκ­κλη­σί­α μας καί ὁ­λό­κλη­ρο τόν Ἑλ­λη­νι­κό λα­ό γιά τήν συ­νε­χῆ καί στα­θε­ρή ὑ­πο­στή­ρι­ξη τῆς Ἑλ­λά­δος στά δί­και­α καί αὐ­το­νό­η­τα αἰ­τή­μα­τά τους καί τούς ἀ­γῶ­νες τους γιά τήν ἐ­πι­κρά­τη­ση τῆς νο­μι­μό­τη­τας καί τήν ἀ­πο­κα­τά­στα­ση τοῦ ­δι­καίου ὑπέρ τῆς ἡ­ρω­ο­θρέμ­μο­νος Κύ­πρου.

Χά­ριν τῆς ἱ­στο­ρί­ας ἄς ἀ­να­φέ­ρου­με ὅ­τι καί οἱ Κύ­πριοι ἀ­δελ­φοί μας συμ­με­τεῖ­χαν στούς ἀ­γῶ­νες τῆς Ἑλ­λά­δος ἔ­ναν­τι τῶν ποι­κί­λων ἐχθρῶν της, πα­ρά τίς ἀν­τί­ξο­ες συν­θῆ­κες. Ἐ­πί πα­ρα­δείγ­μα­τι, ὁ ἐ­θνο­μάρ­τυ­ρας Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Κύ­πρου Κυ­πρια­νός (1756 – 1821) εἶ­χε ἀλ­λη­λο­γρα­φί­α μέ τόν Ἀ­λέ­ξαν­δρο Ὑ­ψη­λάν­τη κα­τά τήν διά­ρκεια προ­ε­τοι­μα­σί­ας τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­να­στά­σε­ως τοῦ 1821. Τό­σο ὁ ἴ­διος, ὅ­σο καί ἄλ­λοι κλη­ρι­κοί καί πρού­χον­τες τῆς Κύ­πρου μυ­ή­θη­καν στήν Φι­λι­κή Ἑται­ρί­α καί συ­νέ­βα­λαν στόν Ἀ­γῶ­να ὄ­χι μό­νο μέ χρη­μα­τι­κή βο­ή­θεια, ἀλ­λά καί μέ τήν κρυ­φή ἔ­λευ­ση πολ­λῶν Κυ­πρί­ων στήν Ἑλ­λά­δα, οἱ ὁποῖ­οι πό­τι­σαν μέ τό αἷ­μα τους τό δέν­δρο τῆς Ἐ­λευ­θε­ρί­ας. Ἡ μαρ­τυ­ρι­κή με­γα­λό­νη­σος Κύ­προς εἶ­χε συ­νεί­δη­ση τοῦ Πα­νελ­λη­νί­ου χα­ρα­κτή­ρα τῆς Ἐθνε­γερ­σί­ας, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ἑλ­λη­νι­κό­τη­τος τῆς Κυ­πρια­κῆς ψυ­χῆς. Μό­νο στήν ἄ­τυ­χη μά­χη τῶν Ἀ­θη­νῶν τό 1827, ἑ­κα­τόν τριά­ντα παλληκάρια τῆς Κύ­πρου ἔ­δω­σαν τήν ζω­ή τους γιά τόν κοι­νό ἀ­γῶ­να καί τήν Ἐ­λευ­θε­ρί­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ. Τό ἴ­διο ἔ­πρα­ξαν Ἕλ­λη­νες Κύ­πριοι καί στούς Βαλ­κα­νι­κούς Πο­λέ­μους τοῦ 1912 – 1913, στόν Αὐ­το­νο­μια­κό Ἀ­γῶ­να τῆς Βο­ρεί­ου Ἠ­πεί­ρου τό 1914 καί στήν ἐ­πι­κή ἐ­ξόρ­μη­ση τοῦ 1940. Τό αἷ­μα τους χύ­θη­κε ὡς σπον­δή στόν βω­μό τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας καί τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ.

Τέ­κνα ἐν Κυ­ρί­ῳ ἀ­γα­πη­τά,

Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας δέν παύ­ει νά προ­σεύ­χε­ται γιά τήν ἐ­πι­κρά­τη­ση τῆς εἰ­ρή­νης καί τῆς δι­και­ο­σύ­νης σέ ὁ­λό­κλη­ρο τόν κό­σμο· καί δέν παύ­ει νά μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει ὅ­τι μό­νο μέ τήν ἀ­φο­μοί­ω­ση τοῦ Εὐ­αγ­γε­λι­κοῦ πνεύ­μα­τος, τοῦ Σταυ­ροῦ καί τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Χρι­στοῦ, ὁ ἄν­θρω­πος θά παύ­σει νά ἀ­δι­κεῖ, νά φο­νεύ­ει, νά κα­τα­πα­τεῖ τό δί­και­ο, νά φι­μώ­νει τήν ἀ­λή­θεια, νά φυ­γα­δεύ­ει τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἐρ­γά­ζε­ται μέ τήν δύ­να­μη τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος γιά τόν ἐξαν­θρω­πι­σμό τοῦ ἀν­θρώ­που, γιά νά γί­νει ἡ γῆ Πα­ρά­δει­σος καί πρό­γευ­ση τῆς Βα­σι­λεί­ας τοῦ Θε­οῦ.

Ἄς εὐ­χη­θοῦ­με οἱ θυ­σί­ες τῶν Κυ­πρί­ων ἀ­δελ­φῶν μας γιά τήν Ἐλευ­θε­ρί­α νά δι­και­ω­θοῦν οὐ­σι­α­στι­κά. Κά­τι πού θά γί­νει μό­νον ὅ­ταν ὁ Ἑλ­λη­νι­σμός τῆς Κύ­πρου κα­τορ­θώ­σει νά ζή­σει ἀ­λη­θι­νά ἐ­λεύ­θε­ρος, ἀπαλ­λαγ­μέ­νος ἀ­πό τήν στρα­τι­ω­τι­κή κα­το­χή καί ἀ­πό ἄλ­λες μορ­φές ἐπα­χθῶν ἀ­νε­λεύ­θε­ρων ἐ­ξαρ­τή­σε­ων.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ

† Ὁ Μονεμβασίας καί Σπάρτης Εὐστάθιος

† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος

† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος

† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος

† Ὁ Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων

† Ὁ Κίτρους καί Κατερίνης Γεώργιος

† Ὁ Ἰωαννίνων Μάξιμος

† Ὁ Ἐλασσῶνος Χαρίτων

† Ὁ Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων Ἀμφιλόχιος

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος

† Ὁ Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Δαμασκηνός

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Καραμούζης

Λογισμοί αμαρτωλού, Φωτίου Κόντογλου

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί. Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα. Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν' αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι' όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ' αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος; Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί; Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. Γι' αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι' αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, φλέγεται χωρίς να το δείχνει, χαίρεται χωρίς να γελά, συντρίβεται μέσα στον βυθό του εαυτού του.

* Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη φιλανθρωπία. Για τούτο οι φιλάνθρωποι δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι φιλανθρωπίες που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι, κι' όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι χριστιανοί.

* Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ' όλα. Μέσα στον Χριστό βρίσκεται ό,τι αξίζει την αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη κ' η πνευματική χαρά που είναι κ' οι δυο γλυκές όταν γίνονται στ' όνομα του Χριστού.

* «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν' αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες. Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών! Αν έλεγες «κ' εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας. Εμείς θέλουμε θεούς που να μας φορτώνουνε, εκδικητικούς, σαν τον Άρη, σαν τον Δία, σαν τον Κρόνο, ψεύτες σαν τον Ερμή, σαν τους άλλους. Εμείς θέλουμε να ζούμε την κακία, γιατί αυτή είναι ζωντανή και δυνατή. «Ναι, έρχου, Κύριε!» Κράζει με χαρά ο Ιωάννης στον Ερχόμενο επί Νεφελών στη Δευτέρα Παρουσία. Πρέπει νάσαι άγιος, δίκαιος και μάλιστα νάσαι Ιωάννης, για να χαίρεσαι πως θάρθει ο Χριστός και να τον περιμένεις. Εμείς κράζουμε «μην έλθεις Κύριε». Γιατί είμαστε αμαρτωλοί και έρχεται η οργή του Κυρίου καταπάνω μας. Με την «ατομική μπόμπα» τα συλλογίζουμαι αυτά. Μόλις μαθεύτηκε, φόβος επέπεσε επί πάσαν καρδίαν. Μακάριοι όσοι είναι έτοιμοι σε κάθε στιγμή! Αλλά αλλοίμονο! Ποιος είναι έτοιμος σαν τον Ιωάννην τον αγιώτατο από τους αγίους; Όλοι μας φοβούμαστε μήπως έλθεις ως κλέπτης εν νυκτί (Λουκάς ΚΑ').

* Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

* Όποιος απογεύθηκε κατάκαρδα την ειρήνη του Χριστού, δεν βιάζει τον εαυτό του νάναι φτωχός, μα θεληματικά ποθεί τη φτώχεια, και χάνει τη χαρά του σαν αποκτήσει κάτι τι παραπάνω, ας είναι και το πιο τιποτένιο πράγμα. Κι' ό,τι είναι ταπεινό και φτωχικό και καταφρονεμένο, τ' αγαπά κρυφά μέσα στην καρδιά του χωρίς να λέγει τίποτα σε κανέναν, γιατί ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά: «Εγγύς ο Θεός της λυπηράς καρδίας».

* Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί κι' ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.

* Προσευχή. Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

Αξιοπρόσεκτες ευσεβείς σκέψεις του ακαταβλήτου αγωνιστού αειμνήστου ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ † 1965 Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Γ΄ Το άναμμα των κεριών και των καντηλιών στη θρησκευτική μας παράδοση...


Κάθε εὐλαβής Χριστιανός, ἀπό πολύ μικρή ἡλικία, μαθαίνει νά ἀνάβει κεριά στήν ἐκκλησία, ὡς ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς συμμετοχῆς του στά μυστήρια τῆς θρησκείας μας. Παρά τό γεγονός, ὅμως, ὅτι τό ἄναμμα τῶν κεριῶν ἀποτελεῖ καθιερωμένη θρησκευτική πρακτική, οἱ περισσότεροι πιστοί δέν γνωρίζουν ποιά εἶναι ἡ ἀκριβής σημειολογία αὐτῆς τῆς ἐνέργειας.

Οἱ πρῶτες ἀναφορές γιά τή χρήση φωτιᾶς στό θρησκευτικό τελετουργικό εἶναι πολύ παλιές, ἐνῶ στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρεται, γιά πρώτη φορά, ὅτι πρό τοῦ θυσιαστηρίου ἔκαιε ἡ «ἑπτάφωτος» λυχνία. Τόσο τά κεριά, ὅσο και τά καντήλια, ἀρχικά ἐξυπηρετοῦσαν πρακτικές ἀνάγκες, ἀφοῦ μετρίαζαν το σκοτάδι στή διάρκεια τῶν προσευχῶν πού γίνονταν τή νύχτα, ἐνῶ ἀργότερα, περισσότερο κατά τά χρόνια τῶν διωγμῶν, προσέλαβαν διάφορους συμβολισμούς.

Πολλές εἶναι οἱ βιβλικές ρήσεις πού ἀναφέρονται στό ἄναμμά τους, ὅπως: «Ἐκεῖνος (ὁ Βαπτιστής) ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καί φαίνων» (Ἰωάν. ε, 35), ἐνῶ ὁ φωτισμός τῶν ἱερῶν τόπων τῆς λατρείας τῶν Χριστιανῶν συμβόλιζε τήν προτύπωση τήν φωτεινῆς ζωῆς πού ὄφειλαν νά ζοῦν. Ἀπό ἀνασκαφές σέ κατακόμβες ἤ ἄλλους λατρευτικούς χώρους, ἔχουν βρεθεῖ λυχνίες καί κανδῆλες διαφόρων μεγεθῶν καί σχημάτων, οἱ ὁποῖες φέρουν ἐπιγραφές ὅπως: «Φῶς ἐκ φωτός» καί «Ἐγώ εἰμί ἡ Ἀνάστασις». Ἀναφέρεται, ἀκόμη, ὅτι ὁ Μωυσῆς διέταξε τούς Ἰσραηλίτες νά τροφοδοτοῦν μέ λάδι «ἄτρυγον καθαρόν» τή λυχνία τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου.

Τά κεριά στήν ἐκκλησία

Ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, πού ἔχει ἑρμηνεύσει πολλά σημεῖα τῆς θρησκευτικῆς μας λατρείας, ἀναφέρει ὅτι τό ἄναμμα τῶν κεριῶν στήν ἐκκλησία ἔχει 6 συμβολισμούς, δηλαδή συμβολίζει:

α) τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας, διότι παρασκευάζεται ἀπό ἁγνό κερί μέλισσας,

β) τή Θεία Χάρη, ἐπειδή τό κερί προέρχεται ἀπό εὐωδιαστά ἄνθη,

γ) τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, πού λάμπει καί φωτίζει στό σκοτάδι,

δ) τή θέωση, στήν ὁποία πρέπει νά φτάσει ὁ πιστός, ἐπειδή τό κερί ἀνακατεύεται μέ τή φωτιά καί τῆς δίνει τροφή,

ε) τήν πλαστικότητα τῆς ψυχῆς μας, ἀφοῦ πάνω στό κερί μποροῦμε εὔκολα νά χαράξουμε ὅ,τι θελήσουμε,

στ) τήν ἀγάπη καί τήν εἰρήνη πού πρέπει νά ἀποτελοῦν βασικά χαρακτηριστικά κάθε πιστοῦ, ἐπειδή τό κερί καίγεται ὅταν φωτίζει, ἀλλά καί παρηγορεῖ τόν ἄνθρωπο χαρίζοντάς του φῶς στό σκοτάδι τῆς ζωῆς του.

Ἕνας ἄλλος ἅγιος της ἐκκλησίας μας, ὁ Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἀναφέρει στά γραπτά του τίς 6 δικές του ἐκδοχές γιά τίς ὁποίες ἀνάβουμε κεριά στήν ἐκκλησία (Ἑορτοδρόμιον, σ. 433).

α) Γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι τό ἀληθινό καί μοναδικό φῶς πού φωτίζει τή ζωή τοῦ ἀνθρώπου,

β) Γιά νά δείξει ὁ πιστός ὅτι ἔχει χαρά στήν ψυχή του,

γ) Γιά νά τιμήσουμε τούς ἁγίους καί τούς μάρτυρες τῆς πίστης, ὅπως οἱ πρῶτοι Χριστιανοί,

δ) Γιά τή διάλυση τοῦ σκοταδιοῦ τῆς νύχτας καί τήν παρηγοριά τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό φόβο τοῦ σκότους,

ε) Γιά νά συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες ὅσων ἀνάβουν τό κερί, ἀλλά καί ἐκείνων ὑπέρ τῶν ὁποίων τό ἀνάβουν,

στ) Γιά νά συμβολισθοῦν τά καλά μας ἔργα, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν Πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Ὁ συμβολισμός τῶν κεριῶν

Ὁ εὐσεβής Χριστιανός, ἀνάβοντας κερί στήν ἐκκλησία, θυμᾶται ὅτι πρέπει νά ζεῖ μέσα στό φῶς πού πῆρε ἀπό τή βάπτισή του, πού ὀνομάζεται καί Φώτισμα. Γιά τό λόγο αὐτό, κατά τή διάρκεια τοῦ μυστηρίου τῆς βάπτισης κρατᾶμε ἀναμμένες λαμπάδες, πού ἀποτελοῦν τό «πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς», τό φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο ἀνανεώνεται κάθε φορά πού συμμετέχουμε στή Θεία Λειτουργία. Ἔτσι, ἐπειδή κάθε φορά πού κοινωνοῦμε καί προσευχόμαστε ἀναζωπυρώνουμε τή φωτιά πού καίει στήν ψυχή μας, ψάλλουμε στό τέλος της: «Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὔρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες».

Οἱ ἅγιοι τῆς χριστιανοσύνης, παραδεχόμενοι ὅτι βρίσκονται στό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καί τῆς ἁμαρτίας, ἀναζητοῦν τή λύτρωση μέσα ἀπό τή λαμπρότητα τοῦ θεϊκοῦ φωτός. Ἐπίσης, τό κερί, καθώς καίγεται, φωτίζει τό περιβάλλον του. Ἔτσι καί ὁ συνειδητός χριστιανός, ὅταν θυσιάζεται γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, φωτίζει τούς συνανθρώπους του καί τούς δείχνει τόν δρόμο τῆς σωτηρίας.

Μία παλιά θρησκευτική παράδοση Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ ἀποτελεῖ ἐδῶ καί αἰῶνες ἀναπόσπαστο κομμάτι τόσο τῶν θρησκευτικῶν μας παραδόσεων, ὅσο καί τῆς εὐλάβειας τῶν πιστῶν, ἀποτελώντας ἔκφραση τῆς πίστης τους στόν Τριαδικό Θεό καί στήν ἀναζήτηση τῆς ἐνίσχυσής Του στόν καθημερινό πνευματικό τους ἀγώνα. Ὅταν ὁ πιστός εἰσέρχεται στόν ναό, πρέπει νά ἀνάβει στό μανουάλι ἕνα κερί γιά τούς ζῶντες κι ἕνα κερί γιά τούς τεθνεῶτες συγγενεῖς καί προσφιλεῖς του συνανθρώπους. Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ πρέπει πάντοτε νά συνοδεύεται μέ λόγια προσευχῆς. Γιά τούς ζῶντες ὁ πιστός ζητᾶ εὐλαβικά τό ἔλεος καί τήν προστασία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ γιά τούς τεθνεῶτες τή θεία εὐσπλαχνία καί τήν αἰώνια σωτηρία τους.

Σέ μία παλαιότερη ὁμιλία του, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τονίζοντας τήν ἀνάγκη γιά ἐπιστροφή στή λειτουργική παράδοση τῆς ἐκκλησίας μας, εἶχε προτείνει: «Κατάργηση, σύν τῷ χρόνῳ, καί ὅπου τοῦτο ἐγχωρεῖ, τῶν ἠλεκτρικῶν κανδηλίων καί ἠλεκτρικῶν κηρίων, τοῦ διακοσμητικοῦ τούτου ψεύδους, τό ὁποῖον ἀλλοιώνει τό εὐχαριστιακόν γεγονός εἰς θρησκευτικόν “θέαμα”. Τό λάδι καί τό κερί “προσφέρονται” καί αὐτά κατά τινά τρόπον ὡς βοηθητικά στοιχεῖα τῆς κατ’ ἐξοχήν προσφορᾶς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ».

Μία ἐσωτερική ἀνάγκη

Τό ἄναμμα τοῦ καντηλιοῦ ἤ τοῦ κεριοῦ ἀπό μόνο του δέν ἀποτελεῖ ἄλλοθι γιά τήν ἐκπλήρωση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τοῦ κάθε πιστοῦ, ἀλλά ἀντίθετα, γιά νά διατηρήσει τόν πολυποίκιλο συμβολισμό του, θά πρέπει νά συνοδεύεται ἀπό μία ἐνάρετη χριστιανική ζωή. Μόνον μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ καλός χριστιανός θά μπορέσει νά ἐκφράσει ἀπερίσπαστος τήν ἐσωτερική του εὐλάβεια καί θρησκευτικότητα, ἀλλά καί νά ἀντλήσει τή μέγιστη πνευματική ὠφέλεια πού ἀπορρέει ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ.Ιωάννη Στεφανογιάννη Συγγραφέα – Αρθρογράφου από το περιοδικό «Χριστός και Κόσμος», τεύχος 26, Μάρτιος - Απρίλιος 2010

Ἡ ἑορτή τῆς Ἁγίας Μαρίνης στήν Μητρόπολη Πατρῶν.


Μέ λαμπρότητα ἑορτάσθη ἡ μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν. Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ ὁ μεγαλοπρεπῆς Ἱερός Ναός τῆς Μεγαλομάρτυρος στήν Πάτρα.

●Τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς, στόν πανηγυρικό Ἑσπερινό χοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης κ. Χρυσόστομος, συγχοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου.

Τόν θεῖο λόγο ἐκήρυξε θεολογικώτατα, ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. π. Ἀχίλλειος Τσούτσουρας, ὁ ὁποῖος συνόδευε τόν Σεβασμιώτατο Τρίκκης.

●Ἀνήμερα, ἐτελέσθη ἡ Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία τῆς ὁποίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Τρίκκης κ. Χρυσόστομος, συλλειτουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου.

Τόν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη στήν μαρτυρική ζωή καί πολιτεία τῆς νύμφης τοῦ Χριστοῦ καί ἑστίασε στόν σκοπό καί προορισμό τοῦ ἀνθρώπου πού εἶναι ὁ ἁγιασμός, ἡ θέωση. Ἐπίσης, ἐσημείωσε ὃτι οἱ Ἃγιοι, ὃπως ἡ Ἁγία Μαρίνα μᾶς βοηθοῦν, ὡς πρότυπα στή ζωή μας, νά φθάσωμε στόν ἁγιασμό, ἀντιστεκόμενοι στήν φθορά, στήν ἁμαρτία καί στό κοσμικό φρόνημα. Ἀνεφέρθη δέ στήν σημερινή κατάσταση τῆς κοινωνίας καί ἐκάλεσε τούς γονεῖς νά ἀγωνισθοῦν, ὣστε τά παιδιά τους νά κατακτήσουν τήν ἀληθινή εὐτυχία. Καί τέλος ἐτόνισε ὃτι στόν ἁγιασμό φθάνομε διά τῆς Μυστηριακῆς ζωῆς τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπέδωσε ἒπαινο στόν Μαθητή τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου Πατρῶν, Σπυρίδωνα Ἀνετόπουλο, ὁ ὁποῖος διεκρίθη στούς Πανελλήνιους ἀγῶνες Στίβου καί στούς ἀγῶνες Στίβου Πελοποννήσου.

●Τό ἀπόγευμα τῆς ἑορτῆς, ἐτελέσθη ὁ μεθέορτος Ἑσπερινός, τά Ἐγκώμια τῆς Ἁγίας καί ἡ Λιτάνευσις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος καί ἀποτμήματος τοῦ Ἱεροῦ αὐτῆς Λειψάνου.

Στόν μεθέορτο Ἑσπερινό, ἐχοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης κ. Χρυσόστομος, συγχοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου.

●Στήν πανηγυρίζουσα Ἱερά Μονή Μαρίτσης στόν Ἑσπερινό, ἐχοροστάτησε καί ὡμίλησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ἐνῶ ἀνήμερα ἐτέλετε τήν Θεία Λειτουργία καί ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.






















ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΛΥΧΝΟΣ TV-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

ΛΥΧΝΟΣ TV-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ 2023-2024

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ 2023-2024
ΕΛΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ...

ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ

ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΦΙΛΩΠΤΩΧΟ ΤΑΜΕΙΟ

Blog Archive

Από το Blogger.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αρχειοθήκη ιστολογίου

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ
Δώσε ζωή...

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Translate