Στὴν Πλατεία Ἁγίου Γεωργίου τῶν Πατρῶν, ἀνεβίωσε γιὰ μιά ἀκόμη φορὰ ἡ τελετὴ τῆς Ὁρκωμοσίας τῶν Ὁπλαρχηγῶν καὶ Πολεμιστῶν καὶ ἡ ὕψωσις τῆς Σημαίας, ἀπὸ τὸν θρυλικὸ Ἱεράρχη τῶν Πατρῶν, τὸν γνωστὸ ὡς Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό.

Ὁ Ἱεράρχης τῶν ἀγώνων καὶ τὴν θυσίας, στὶς 25 Μαρτίου 1821, ὑψώνοντας τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Σημαία, ἐν μέσαις Πάτραις, βροντοφώναξε τό: «Ἐλευθερία ἢ θάνατος». Ἀπὸ τὴν Ἀποστολικὴ πόλη τῶν Πατρῶν ἐξαπέλυσε τὸ περίφημο «Ἐπαναστατικὸ Μανιφέστο» πρὸς τὶς Εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις, προκειμένου νὰ τούς ὑπενθυμίσῃ τὸ χρέος τους ἔναντι τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία τοὺς ἔδωσε τὰ φῶτα καὶ τὸν πολιτισμὸ, ὥστε νὰ βοηθήσουν στὴν ἀπελευθέρωσή της ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό.

Ἡ τελετὴ τῆς ἀναπαράστασης τῆς Ὁρκωμοσίας ἀπὸ τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, πραγματοποιεῖται τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὸν Σύλλογο «Μωραΐτες ἐν χορῷ», ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου. Ὁ δραστήριος Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου «Μωραΐτες ἐν χορῷ» κ. Σπυρίδων Τσοκανὰς καὶ τὰ Μέλη τοῦ Συλλόγου, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ἔδωσαν γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὸν καλύτερο ἑαυτό τους καὶ μὲ τὶς ἀναφορές τους στὰ γεγονότα καὶ τὸ ὅλο δρώμενο, ὅπως καὶ μὲ τοὺς παραδοσιακοὺς χορούς, δημιούργησαν ρίγη συγκινήσεως στὸ πλῆθος τῶν Πατρέων ποὺ παρηκολούθησε τὴν καταπληκτικὴ αὐτὴ τελετή.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, μετὰ τὸ «Τρισάγιο» ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ καὶ τῶν ἀγωνιστῶν καὶ μαρτύρων ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, μίλησε μὲ πατριωτικὸ παλμὸ γιὰ τὰ γεγονότα καὶ ἐπήνεσε τὸν Σύλλογο «Μωραΐτες ἐνχὸρῷ» γιὰ τὸν πατριωτισμό τους καὶ τούς ἀγῶνες τους γιὰ τὴν διατήρηση τῆς Ἐθνικοθρησκευτικῆς μας παραδόσεως.

Ὁ Μητροπολίτης μεταξὺ ἄλλων ἐτόνισε: «... Ἀπ΄ αὐτὸ τὸν τόπο, ὁ ἡρωϊκὸς καὶ λεβεντόψυχος Ἱεράρχης τῶν Πατρῶν, Γερμανὸς, ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ τοὺς ἡρωϊκοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες στὴν Ἀχαϊκὴ πρωτεύουσα καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ λίγες ἡμέρες ἐνωρίτερα, ὕψωσε τὸ Λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως στὴν περίπτυστη Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας. Ἡ συγκλονιστικὴ ἀναφορά του, στὴν ἀνάγκη ἀφύπνισης τῶν Χριστιανικῶν Δυνάμεων τῆς Εὐρώπης, ὥστε νὰ ἐλευθερωθῇ ἡ Ἑλλάδα, ποὺ στάθηκε ἀνάχωμα 400 χρόνια, ὥστε νὰ μὴ μουσουλμανοποιηθῇ ἡ Εὐρώπη, εἶναι καί σήμερα ἐπίκαιρη.

Τὸ χρέος τῆς Εὐρώπης πρὸς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξόφλητον. Δυστυχῶς λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν ὕψωση τῆς Σημαίας, ἀπὸ τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸ στὴν πλατεία Ἁγίου Γεωργίου τῶν Πατρῶν, οἱ Τοῦρκοι εἰσῆλθαν στὴν Πάτρα, μὲ προδοσία τοῦ Ἄγγλου Προξένου στὴν Πάτρα, μισέλληνος Γκρήν, (2 Ἀπριλίου1821, Κυριακή των Βαΐων) καὶ κατέσφαξαν τὸν πληθυσμὸ τῶν Πατρῶν, ἡ δὲ πόλις κατεστράφη παραδοθεῖσα στὸ πῦρ...»

«...Πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε, νὰ διατηρήσωμε, τὴν δάδα της πίστεως στὸν Θεὸ καὶ τῆς ἀγάπης στὴν Πατρίδα, τὶς μνῆμες τῶν ἡρώων καὶ τῶν ἀγώνων τους ἄσβεστες, νὰ ξυπνήσωμε ἀπὸ τὴν ραστώνη καὶ τὸν ἐφησυχασμό, γιὰ νὰ ἀναστήσωμε «τὴν σκηνή την πεπτοκυία», ἐτόνισε ὁ Μητροπολίτης.

Μὲ θερμότατα λόγια μίλησε γιὰ τοὺς ἀναβιωτὲς τῆςἘθνικῆς μας μνήμης γενικῶς καὶ εἰδικῶς γιὰ τὸν Σύλλογο «Μωραΐτες ἐν χορῷ» γιὰ τὰ βαθειὰ Ὀρθόδοξα καὶ πατριωτικά του αἰσθήματα, τὰ ὁποῖα ξυπνοῦν καρδιὲς καὶ συνειδήσεις.

Τὴν τελετὴ ἐτίμησαν μὲ τὴν παρουσία τους, ὁ Ὑφυπουργὸς Πολιτισμοῦ κ. Ἰάσων Φωτήλας ὁ ὁποῖος ἀπηύθυνε θερμὸ χαιρετισμό, καὶ ἐκπρόσωποι ἄλλων Ἀρχῶν καὶ Φορέων.

Παραθέτομε στὴ συνέχεια, τὴν περίφημη Διακήρυξη- Μανιφέστο τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ πρὸς τὶς Εὐρωπαϊκὲς Δυνάμεις, ὅπως τὴν ἐξαπέλυσε ἀπὸ τὴν Πλατεία Ἁγίου Γεωργίου τῶν Πατρῶν, τὴν 25η Μαρτίου 1821.

Ἐκλαμπρότατε Κόνσολε τῆς Μεγάλης Βρεττανίας,

Ἡμεῖς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος τῶν Χριστιανῶν, βλέποντας, ὅτι ἀπὸ καιρὸν εἰς καιρὸν κατηφρόνουν ἡμᾶς τὸ ὀθωμανικὸν γένος καὶ σκοπεύει ὄλεθρον ἐναντίον μας πότε μὲ ἕνα, πότε μὲ ἄλλον τρόπον, ἀπεφασίσαμεν σταθερῶς ἢ να ἀποθάνωμεν ὅλοι, ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν, καὶ τούτου ἕνεκα βαστοῦμεν τὰ ὅπλα εἰς χεῖρας, ζητοῦντες τὰ δικαιώματά μας.

Ὄντες λοιπὸν βέβαιοι, ὅτι ὅλα τὰ χριστιανικὰ βασίλεια γνωρίζουν τὰ δίκαιά μας, καὶ ὄχι μόνον δὲν θέλουν μας ἐναντιωθῇ, ἀλλὰ θέλουν μας συνδράμει, καὶ ὅτι ἔχουν τὴν μνήμην, ὅτι οἱ ἔνδοξοι πρόγονοί μας ἐφάνησάν ποτε ὠφέλιμοι εἰς τὴν ἀνθρωπότητα· διὰ τοῦτο εἰδοποιοῦμεν τὴν Ἐκλαμπρότητά σας, καὶ σᾶς παρακαλοῦμεν νὰ προσπαθήσετε νὰ εἴμεθα ὑπὸ τὴν εὔνοιαν, καὶ προστασίαν τοῦ μεγάλου Κράτους τούτου.

Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός

Ὁ Κερνίτσης Προκόπιος

Ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης

Ὁ Ἀνδρέας Λόντος

Ὁ Βενιζέλος Ροῦφος

Ὁ Σωτήρης Θεοχαρόπουλος

Ὁ Ἰωάννης Παπαδιαμαντόπουλος

Η περίλαμπρη εορτή του Ευαγγελισμού, δεύτερη Πασχαλιά, ανατρέπει την ομαλή πορεία της Ε΄ Εβδομάδας της Σαρακοστής, φέρνοντας μια χαρμόσυνη άνοιξη εν μέσω του κατανυκτικού κλίματος του Μεγάλου Κανόνα. Αλλά και πάλι ένας δεύτερος Ευαγγελισμός, ο Ακάθιστος Ύμνος, επισφραγίζει με λαμπρότητα το τέλος της εβδομάδας, η οποία ήδη από την αρχή της είναι πανευφρόσυνη, καθώς ανοίγει με την πανηγυρική μνήμη του μεγάλου οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, συγγραφέως της Κλίμακος. Συγγραφέας και σύγγραμμα αποτελούν σημεία αναφοράς, φωτεινά ορόσημα στο νοητό στερέωμα της Εκκλησίας (Κυριακή Δ΄ των Νηστειών).

Από νεαρότατη ηλικία ο άγιος Ιωάννης αφιερώθηκε στον Θεό και επιδόθηκε σε μεγάλους ασκητικούς αγώνες. Πρόκοψε πάρα πολύ στην πνευματική του άνοδο, πέτυχε σε βαθμό ζηλευτό την ομοίωση προς τον Θεό. Ασκήθηκε αρχικά στη μοναχική υπακοή για δεκαεννιά χρόνια κοντά στον πνευματικό του γέροντα αββά Μαρτύριο. Μετά την κοίμηση του γέροντά του, έζησε σαράντα χρόνια ως ερημίτης. Τέλος, παρά τη θέλησή του, εκλέχθηκε ηγούμενος στη Μονή Σινά.

Ενόσω όμως βρισκόταν ακόμα στην αρχή της μοναχικής του πορείας, πολλοί είχαν προβλέψει τη θαυμαστή άνοδό του. Τον πήρε κάποτε ο γέροντάς του Μαρτύριος και επισκέφθηκαν τον γέροντα αββά Ιωάννη τον Σαββαΐτη. Εκείνος έβαλε νερό στη λεκάνη, ένιψε τα πόδια του νεαρού Ιωάννη και του φίλησε το χέρι, ενώ στον γέροντα Μαρτύριο δεν έκανε τίποτε τέτοιο. Ο υποτακτικός του Στέφανος παραξενεύτηκε και του ζήτησε εξηγήσεις. Του λέει τότε ο αββάς Ιωάννης ο Σαββαΐτης: «Πίστεψέ με, παιδί μου, εγώ ούτε καν γνωρίζω ποιος είναι αυτός ο νεαρός μοναχός. Όμως εγώ σήμερα υποδέχθηκα εδώ ηγούμενο του Σινά. Ένιψα τα πόδια του ηγουμένου».

Ο θαυμαστός αυτός νεαρός μοναχός ανδρώθηκε. Με τη χάρη του Θεού το δενδρύλλιο έγινε υψίκομο, εύκλαδο και πολύφυλλο δένδρο, απέφερε καρπούς αγλαούς. Απόσταγμα των πνευματικών του εμπειριών αποτελεί το κλασικό του σύγγραμμα με το όνομα «Κλίμαξ», όπου, ελλαμπόμενος από το φως του Αγίου Πνεύματος, μας ποδηγετεί μεθοδικά, σκαλί-σκαλί, σε πνευματικούς αναβαθμούς, από το φιλόϋλο χοϊκό φρόνημα των εγωκεντρικών μας παθών στην ουράνια χαρά της αγάπης, της αληθινής ανθρωπο-θεοκοινωνίας.

Η μελέτη του βιβλίου της Κλίμακας συμβάλλει τα μέγιστα στην ανοδική πορεία του Χριστιανού και συνηθιζόταν ιδιαίτερα στα μοναστήρια κατά την περίοδο του Τριωδίου. Κατά τα παλιά Τυπικά, από την πρώτη κιόλας μέρα της Σαρακοστής, από την Καθαρά Δευτέρα, «ευθύς αναγινώσκομεν εις την Κλίμακα».

Δεν θα μπορούσαμε άραγε να την κάνουμε κι εμείς πρόγραμμα ζωής;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλή Σαρακοστή!

Κατὰ τὴν ὁμιλία του, στὴν Ἀκολουθία τῆς Δ΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν, στόν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου Πατρῶν, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ἀνεφέρθη στὴν παθολογία τῆς σύγχρονης κοινωνίας καὶ στὸν προβληματισμὸ καὶ στὶς πολλὲς συζητήσεις ποὺ γίνονται τελευταῖα, γύρω ἀπὸ τὴν παραβατικότητα στὰ σχολεῖα καὶ στὴν κάθε μορφὴ βίας ποὺ παρουσιάζεται στὴν κοινωνία.

Στὸ ἐρώτημα, «ποιός ἄραγε φταίει καὶ ποιός εὐθύνεται γιὰ ὅλο αὐτὸ τὸ τραγικὸ φαινόμενο;» ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε μεταξὺ ἄλλων.

«…Φταῖμε ὅλοι μας, γιατί τόσα χρόνια ἀνεχτήκαμε μοιρολατρικὰ τὸ ξέφτισμα τῶν παραδοσιακῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἀνεχτήκαμε τὴν ὕβρι τῶν Ἱερῶν καὶ Ὁσίων».

Υἱοθετήσαμε ἕνα τρόπο ζωῆς, ἀταίριαστο στὴν ψυχοσύνθεσή μας. Παρακολουθήσαμε μὲ ἀπάθεια τὸν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ φρικτὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἀρνήσεως.

Δυστυχῶς μὲ αὐτὴ τὴν ἀπάθεια συνεχίζομε νὰ συμπεριφερώμεθα καὶ στὴν συνέχεια.

Δὲν διαμαρτυρηθήκαμε γιὰ τὰ παιδαγωγικὰ συστήματα, τὰ ὁποῖα κατὰ καιροὺς ἐφαρμόστηκαν καὶ ὡδήγησαν στὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, στὴν ἀπαραχάραξη τῆς Ἱστορίας, στὴν ἀπαξίωση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, στὴν δημιουργία ὁλόκληρων γενεῶν ἀγραμμάτων, πού χαρακτηρίζονται γιὰ τὴν λεξιπενία καὶ τὴν ἀδυναμία χειρισμοῦ τοῦ Ἕλληνος λόγου.

Φτάνουμε στὸ σημεῖο, μειοψηφία ἀνθρώπων, νὰ ἐγείρουν θέματα καταργήσεως τῶν Ἱερῶν Συμβόλων, τῶν Εἰκόνων, τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὴν Σημαία καὶ τόσα ἄλλα. Σημειωτέον ὅτι ἡ στάσις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἐπ' αὐτοῦ τοῦ θέματος, ἦτο ἄκρως ἱκανοποιητική.

Ἡ οἰκογένεια ἔχει ὑποστῇ μέγιστον τραυματισμὸ καὶ ἤδη διαλύεται μὲ ἀνεπανόρθωτες συνέπειες γιὰ τὰ παιδιά.

Τὰ θύματα, δυστυχῶς, ὅλης αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι τὰ παιδιά.

Τί μέλει γενέσθαι; Δὲν φτάνουν οἱ διαπιστώσεις. Χρειάζεται αὐτοκριτικὴ καὶ ἀποφάσεις ὥστε νὰ σταματὴσῃ πλέον, πρὶν εἶναι ἀργὰ αὐτὴ ἡ κατρακύλα, ποὺ ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή.

Χρειάζεται μετάνοια, ἀπὸ ὅλους καὶ ἑνότητα δυνάμεων ὥστε νὰ περισώσωμε ὅ,τι ἀπέμεινε καὶ νὰ ξαναχτίσωμε τὸ οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας, πάνω σὲ γερὲς καὶ ἄσειστες βάσεις. Οἱ πειραματισμοὶ κατέληξαν σὲ ἀποτυχία.

Ἡ υἱοθέτηση ξένων πρακτικῶν καὶ προτύπων ζωῆς, ὡδήγησε σὲ δάκρυα καὶ ναυάγια τῆς ζωῆς.

Ἐλᾶτε ὅλοι νὰ ἑνώσωμε τὶς δυνάμεις μας, ἡ Ἐκκλησία, ἡ Πολιτεία, οἱ Φορεῖς, οἱ Δάσκαλοι, οἱ Γονεῖς.

Ἐλᾶτε νὰ κάνωμε βήματα ὁλοταχῶς πρὸς τὰ πίσω, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὀπισθοδρομήσεως, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀσφάλειας καὶ τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῆς ζωῆς μας.

Εἰδ΄ ἄλλως εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ θρηνήσωμε σὲ ἐρείπια γιὰ τὰ ὁποῖα ἐμεῖς θὰ εἴμεθα ὑπεύθυνοι ἕνεκα τῆς ἀδιαφορίας μας, ἡ ὁποία καὶ ἐν τέλει θὰ εἶναι ἡ καταδίκη μας.