Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο.

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά).

Μπροστά στη δυσκολία αυτή πολλοί καταλήγουν στην προχειρότερη λύση, την απόρριψη. Όσα δεν μπορούν να επαληθευτούν με τους συνήθεις τρόπους που ισχύουν στον φυσικό κόσμο, πάνε στο περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Ή δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με αυτά. Θεωρούνται αποκύημα παρωχημένων εποχών, καρπός της αδυναμίας του ανθρώπου μπρος στις ατιθάσευτες δυνάμεις του σύμπαντος. Διακωμωδούνται σήμερα, στον αιώνα της επιστήμης.

Δεν απορρίπτονται μόνο τα περί υπάρξεως Θεού, αλλά και όσα αφορούν τον κόσμο του κακού. Και επιτείνει την τάση αυτή ο σατανάς, «ο πλανών την οικουμένην», μια και τον βολεύει άριστα να φαίνεται πως δεν υπάρχει. Όποιος περνάει απαρατήρητος, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Ο ανύποπτος δέχεται πιο καίρια χτυπήματα από τον εχθρό που δεν γίνεται αντιληπτός.

Έτσι λοιπόν στην τόσο «προοδευμένη» εποχή μας, πίσω από κατάλληλα καμουφλάζ και βιτρίνες αδιάφορες, κάτω από ξενόφερτα κυρίως έθιμα και αθώες δήθεν διασκεδάσεις, κρύβονται πολλά επικίνδυνα στοιχεία, που έρχονται απ’ ευθείας από τον χώρο του αποκρυφισμού, του παγανισμού, της μαγείας.

Ένα από αυτά είναι και το εισαγόμενο έθιμο του Halloween (Xαλλογουίν). Έχει τις ρίζες του στην κελτική μυθολογία και μαγεία, ντύθηκε προσωρινά με χριστιανικό ένδυμα ως εορτή των αγίων Πάντων, αλλά ξαναγύρισε σήμερα με το αρχαίο αποκρυφιστικό προσωπείο του, κατακλύζοντας τις μέρες αυτές Ευρώπη και Αμερική και τη χώρα μας φυσικά, που συνήθως πιθηκίζει και μιμείται αδιάκριτα ό,τι σερβίρεται από τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Οι υπέρμαχοι του εθίμου διατείνονται ότι είναι μια διασκέδαση απλώς, μια ευκαιρία χαράς. Και βέβαια, μια εμπορική υπόθεση. Τα καταστήματα, κυρίως παιδικών ειδών, κατακλύζονται από τα αξεσουάρ της γιορτής. Ενδυμασίες μαγισσών, ξωτικών, δαιμόνων, φαντασμάτων, με τρομακτικές προσωπίδες, νεκροκεφαλές, σκελετούς και άλλα αποκρυφιστικά σύμβολα. Έτσι ο τρόμος και η φρίκη ανάγονται σε διασκέδαση και προωθείται η εξοικείωση και μύηση των μικρών παιδιών στον αποκρυφισμό-σατανισμό.

Δεν είναι άσχετες οι δηλώσεις σατανιστών, όπως:

«Χαίρομαι που οι Χριστιανοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να λατρεύουν τον διάβολο τουλάχιστον μια νύχτα τον χρόνο».

«Όταν ντύνεσαι ακόμα και άγγελος ή γοργόνα για το Halloween, δίνεις στον διάβολο τα νόμιμα δικαιώματα να αλλάξει την προσωπικότητά σου».

«Τη μαγική, ανίερη αυτή νύχτα» οι άνθρωποι «έχουν την ευκαιρία να χορέψουν με τον Διάβολο».

«Βλέπω σατανιστές σε όλο τον κόσμο να συναντιούνται σε μικρές ομάδες αυτή τη νύχτα στο Halloween, 500 χρόνια μετά, για να σηκώσουν ένα ποτήρι στους κολασμένους».

«Τα βράδια μεταξύ τέλους Οκτωβρίου και αρχών Νοεμβρίου, εκτός από πολυάριθμες μαγικές τελετές, γίνονταν θυσίες ζώων και, κατά πάσα πιθανότητα, ακόμη και ανθρωποθυσίες».

Θέλουμε και άλλες ομολογίες για τη φρίκη που κρύβει η «αθώα» βιτρίνα του Χαλλογουίν;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλό μήνα!

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

28/10 ΤΕΤΑΡΤΗ προς 29/10 ΠΕΜΠΤΗ Οσιομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας: Μικρά Αγρυπνία-Αρτοκλασία-Θεία Λειτουργία 21:00-00:30

• 26/10 ΔΕΥΤΕΡΑ Αγίου Δημητρίου Μεγαλομάρτυρος: Θεία Λειτουργία 07:00-09:20 
• ΑΠΟΓΕΥΜΑ Δευτέρας 26/10 στις 5:00μ.μ. ο Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας-Παράκλησις εις τον Άγιο Δημήτριο και ομιλία.
• 28/10 ΤΕΤΑΡΤΗ Αγίας Σκέπης Θεοτόκου (Εθνική Εορτή): Θεία Λειτουργία-Δοξολογία 07:00-09:50
• 28/10 ΤΕΤΑΡΤΗ προς 29/10 ΠΕΜΠΤΗ Οσιομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας: Μικρά Αγρυπνία-Αρτοκλασία-Θεία Λειτουργία 21:00-00:30
• 31/10 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 (κάτω Ι.Ν.) 

Ο γερο-βοσκός ανακάθισε στο ψηλό κοτρόνι που είχε για κάθισμα, αγκάλιασε με το βλέμμα του το κοπάδι που έβοσκε απλωμένο στην καταπράσινη πλαγιά, έβγαλε να φάει κι αυτός το λιτό του κολατσιό.

Ο περαστικός στάθηκε μπροστά του απορημένος και ρώτησε:

- Ψωμί κι ελιές μονάχα; Στην εποχή μας με τόσα καλά; Και με τόσο κοπάδι που βλέπω εδώ; Πώς και τη βγάζεις τόσο φτωχικά;

- Μέρα Παρασκευή σήμερα, παιδί μου, απάντησε ήσυχα ο βοσκός. Δεν χάλασα τη νηστεία μου ποτέ, ούτε και τον καιρό του ’40, στις παγωνιές, στην πείνα, στην κακουχία, στον πόλεμο. Θα τη χαλάσω τώρα που δεν μας λείπει τίποτε;

Αυτή ήταν η ανίκητη ψυχή του Έλληνα, η ψυχή του ’40, τότε που ο χειρότερος εχθρός του δεν ήταν οι σφαίρες, αλλά το κρύο και η πείνα. «Ο χειμώνας ήταν πολύ βαρύς εκείνη τη χρονιά. Δυστυχώς ήταν πάρα πολύ κρύο, ήταν πάρα πολλά χιόνια και οι στρατιώτες, ζώντας μέσα σε τόσο χιόνι συνέχεια, πάθαιναν κρυοπαγήματα».

Τα προκεχωρημένα τμήματα, λόγω της ταχείας προέλασης, αποκόπτονταν συχνά από τα κέντρα τροφοδοσίας τους μία και δύο βδομάδες πολλές φορές, χωρίς τροφή και άλλα εφόδια.

Θυμούνται και διηγούνται φριχτά πράγματα οι επιζήσαντες.

«Περπατάγαμε, περπατάγαμε έξι-εφτά μέρες συνέχεια, ούτε φαΐ, ούτε νερό, ούτε τίποτα… Αυτός που μας έφερνε τα τρόφιμα, ερχόταν με 10-12 μουλάρια φορτωμένα. Τα ζώα δεν είχανε να φάνε, ψοφάγανε. Ψόφησαν όλα. Τί να κάνει; Παίρνει λοιπόν ένα τσουβάλι και βάζει μέσα πέντε κουραμάνες, τσιγάρα, κονιάκ, ελιές, σταφίδες, όσο μπορούσε να σηκώσει. Περπάταγε, εύρισκε μια μονάδα, ρωτούσε: Πού είναι το τάδε σύνταγμα; Του λέγανε: Στο τάδε μέρος. Ώσπου να ’ρθει εκεί, εμείς προχωράγαμε. Έκανε εφτά μέρες να μας φέρει να φάμε».

«Φορτωθήκαμε τις κάσες, τα πυρομαχικά, και δώστου λοιπόν πάλι, φτάσαμε στην Π… Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Ο εφοδιασμός είχε κοπεί τελείως. Πείνα και τίποτε άλλο. Σαν Χριστούγεννα που ήταν, ο λοχαγός μάς έδωσε ένα κομμάτι ψωμί όσο είναι το αντίδωρο και ένα κομμάτι χαλβά, κι αυτό σαν αντίδωρο. Και ένα μικρό κουτί σολομό, είχε μέσα ένα ψαράκι. Αυτή ήταν η τροφοδοσία μας για 15 μέρες».

Μα η πείνα δεν ήταν το μόνο κακό. Είχε σύμμαχο το κρύο. Τα άρβυλα των στρατιωτών έλειωναν, χωρίς να υπάρχει τρόπος αντικατάστασης. Περπατούσαν ξυπόλυτοι στα χιόνια. Τα κρυοπαγήματα ήταν στην ημερήσια βάση. Οι πιο πολλοί έχασαν τα πόδια τους. «Το πώς αντέξαμε και γυρίσαμε πίσω, μόνο ο Θεός το ξέρει».

«Φεύγανε τα πέταλα από κάτω, έφευγε η σόλα και πατάγανε στα χιόνια γυμνά τα πόδια και όπου πατάγανε, έβλεπες αίμα στις πατημασιές. Είχανε σκάσει τα πόδια από κάτω και όλοι παθαίνανε κρυοπαγήματα».

«Είχα τρία ζευγάρια κάλτσες, σόλα από κάτω δεν υπήρχε. Είχανε λειώσει… Και πήγαμε μέχρι το Τεπελένι, από κάτω δεν υπήρχε στο ποδάρι τίποτα. Τρία ζευγάρια κάλτσες από τους αστραγάλους και πάνω, κάτω δεν υπήρχε τίποτε, λειώσανε και δεν είχαμε παπούτσια…

Με βάλανε στο κρεβάτι, έρχεται ο γιατρός, κοιτάει τα πόδια, τράβηξε να βγάλει τη γάζα, η γάζα είχε κολλήσει επάνω. Παίρνει μια λαβίδα και τραβάει και φεύγουν και τα πέντε δάχτυλα πάνω στη λαβίδα».

Μόνο η ψυχή που έχει πίστη στον Θεό και γαλουχείται με την ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας, αντέχει σε τέτοιες, όντως ανυπέρβλητες, δοκιμασίες.

Απέμεινε τίποτε από αυτά σε μας, την καλομαθημένη γενιά, σήμερα;

Τί θα κάνουμε άραγε, αν μας τύχουν παρόμοια;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!