Σὲ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, ἐτιμήθησαν οἱ Ἥρωες καὶ Μάρτυρες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τὴν Κυριακὴ 13 Σεπτεμβρίου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τῆς προσφυγικῆς συνοικίας τῶν Πατρῶν.

Τὴν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπως καὶ τὰ Ἱερὰ Μνημόσυνα τῶν ὑπὸ τῶν Τούρκων φρικτῶς βασανισθέντων καὶ μαρτυρικῶς τελειωθέντων, Μικρασιατῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Στὸν Ἱστορικὸ Ναό, τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πατρῶν, τὸν ὁποῖον ἔκτισαν οἱ Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες, φυλάσσονται ἱερὰ κειμήλια, τὰ ὁποῖα μετέφεραν ἀπὸ τὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες οἱ βασανισμένοι, κατατρεγμένοι καὶ ἐξουθενωμένοι Ἕλληνες, ὅσοι ἀπέμειναν ἀπὸ τὶς φρικτὲς σφαγὲς καὶ καταστροφὲς τῆς Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν πόλεων.

Στὸν Ναὸ φυλάσσεται ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σμυρνιᾶς, τὴν ὁποία ἔσωσε ἀπὸ τὴν φλεγόμενη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, ἡ ἀείμνηστη Φιλιώ Μανάρα, καὶ τὴν μετέφερε στὴν Πάτρα. Ἐπίσης ὁ Σταυρὸς εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τὸν ὁποῖο μετέφερε στὴν Πάτρα, ὁ πρόσφυγας ἱερέας π. Κωνσταντῖνος, ἐφημέριος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, χειροτονημένος ἀπὸ τὸν Ἱερομάρτυρα Ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, ἀλλὰ καὶ ἄλλα ἱερὰ σεβάσματα, εἶναι θησαυρισμένα στὸν Ἱερὸ Ναό, τά ὁποῖα μετέφεραν στὴν Πάτρα οἱ ἥρωες Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες.

Ὁ Σεβασμιώτατος μὲ λόγια συγκλονιστικὰ ἀναφέρθηκε στὰ φρικτὰ γεγονότα, στὶς φοβερὲς ἐκεῖνες ἡμέρες καὶ στὰ μαρτύρια Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὰ ἅγια χώματα τῆς Ἑλληνικῆς Μικρασίας καὶ ἔσπειραν τὴν γῆ αὐτὴ μὲ τὰ κόκκαλά τους τὰ Ἱερά.

Ἀνεφέρθη μὲ λεπτομέρειες στὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἱεραρχῶν καὶ σὲ μαρτυρίες αὐτοπτῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι περιγράφουν τὰ φρικτὰ γεγονότα, τὶς σφαγές, τοὺς βιασμούς, τοὺς ἐξευτελισμοὺς καὶ τὰ ἄλλα μαρτύρια ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Τὸ αἷμα τῶν Μαρτύρων της Μικρασίας, ἐτόνισε ὁ Ἱεράρχης, ἀχνίζει ἀκόμα καὶ θὰ ἀχνὶζῃ μέχρι τὶς συντελείας τοῦ αἰῶνος, γιὰ νὰ μᾶς θυμὶζῃ τὸν ἡρωισμό τους, τὴν μέχρις αἵματος ὑπεράσπιση τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων, καὶ τὸ χρέος μας νὰ διατηρήσωμε ἄσβεστη τὴν μνήμη τους, νὰ διδάξωμε στὰ παιδιά μας τὴν πραγματικὴ Ἱστορία, τὴν ἀτόφια καὶ ἀπαραχάρακτη. Γιατί ὅποιος λαὸς λησμονεῖ τὴν ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νὰ χάθῇ.

Παραδίδομε στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀδέκαστης ἱστορίας, ὅλους ὅσοι ἠθέλησαν νὰ παραχαράξουν καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.



Ἐπίσης ἀνεφέρθη καὶ στὸ 1.500.000 ἑκατομμύριο Πρόσφυγες ποὺ κατέφυγαν ἐξουθενωμένοι στὴν Μητροπολιτικὴ Ἑλλάδα, κουβαλῶντας μαζὶ μὲ «τὰ κομμάτια τους», τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὶς πατρογονικὲς ἀξίες, τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα καὶ στὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς φυλῆς μας.

Εἰδικὴ μνεία ἔκαμε στοὺς Πρόσφυγες ποὺ ἔφτασαν στὴν Πάτρα, περὶ τὶς 7.000 καὶ στὴν θαλπωρὴ ποὺ βρῆκαν στὴν Ἐκκλησία καὶ ἰδιαιτέρως στὴν στοργικὴ ἀγκαλιά, τοῦ Ὁσίου Γερβασίου τῶν Πατρῶν.

Ἀκόμη μίλησε γιὰ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ καὶ γιὰ τὴν ἀνάγκη πάντοτε, σύμπνοιας καὶ ὀμονοίας μεταξύ μας γιὰ νὰ ὀρθοποδὴσῃ καὶ νὰ προχωρὴσῃ αὐτὸς ὁ τόπος.

Ἐκ μέρους τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου «Παναγία ἡ Γηροκομήτισσα» μίλησε ἡ Πρόεδρος κ. Κωνσταντίνα Παπάκου, ἡ ὁποία ἀνεφέρθη στὴν μαρτυρικὴ πορεία τῶν Προσφύγων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ εἰδικὰ στοὺς Πρόσφυγες, οἱ ὁποῖοι ἐγκατεστάθησαν στὴν περιοχὴ τῶν Πατρῶν.

Σημειωτέον ὃτί ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πατρῶν, περιέβαλε μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ στοργὴ τοὺς Πρόσφυγες ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας, τοὺς περιέθαλψε καὶ τούς ἒδωσε κλῆρον γῆς στὴν περιοχὴ κάτω ἀπὸ τὴν Μονὴ τῆς Παναγίας τῆς Γηροκομήτισσας.

Στὴν ἐκδήλωση μνήμης καὶ τιμῆς τῶν Ἡρώων καὶ Μαρτύρων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, παρέστησαν Ἐκπρόσωποι Πολιτικῶν, Στρατιωτικῶν καὶ Σωμάτων Ἀσφαλείας, ὡς καί ἂλλων Ἀρχῶν καὶ Φορέων. Ἐπίσης μέλη Πολιτιστικῶν καὶ Παραδοσιακῶν Συλλόγων μὲ τὶς Παραδοσιακὲς ἐνδυμαδίες καὶ τὰ Λάβαρα τῶν Συλλόγων, ἐνῶ τιμὲς ἀπέδωσαν στρατιωτικό ἂγημα καὶ ἡ μπάντα τοῦ Δήμου. Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὰ Ἱερὰ Μνημόσυνα, σχηματίστηκε λιτανευτικὴ πομπή, ἡ ὁποία ἔφτασε στὴν πλατεῖα Ἐλευθερίας, ὅπου ἀνεπέμφθη δέησις ἐνώπιον τοῦ Ἀνδριάντος τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ κατετέθησαν στέφανοι.

 

 
Αγαπητοί φίλοι,

Την Κυριακή 20.9.26 θα πραγματοποιηθεί στην κατασκήνωση «ΑΓΚΥΡΑ» στην Παναγοπούλα Πατρών,
η 13η συνάντηση νέων οικογενειών.

Το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (7.45 – 10.30 π.μ.) στον Ιερό Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Θα ακολουθήσει πρόγευμα - προσφορά της κατασκήνωσης και ελεύθερος χρόνος αναστροφής μεταξύ μας.

Στις 11.30 π.μ. ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας θα εισηγηθεί το θέμα:

Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος".
Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση.

Στη συνέχεια το μεσημεριανό γεύμα θα είναι ευθύνη των επισκεπτών και των οικογενειών.

Να υπενθυμίσουμε:

α) Μπορείτε να προσκαλέσετε και άλλες οικογένειες που ίσως δεν λάβουν από την οργανωτική επιτροπή πρόσκληση και

β) Κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης για τα μικρότερα παιδιά θα υπάρξει φύλαξη ενώ τα μεγαλύτερα θα μπορούν να παίξουν στα γήπεδα της κατασκηνώσεως και να απασχοληθούν με άλλες ευχάριστες δραστηριότητες.

Ελπίζουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα ζήσουμε μια υπέροχη εμπειρία, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικοδομητικής επικοινωνίας.

Σας περιμένουμε...

Δυο φορές τον χρόνο εορτάζει πανηγυρικά η Εκκλησία μας τον Τίμιον Σταυρόν. Μια για την ανεύρεση του την 6ην Μαρτίου του 326 μ.Χ. και μία κατά την Ύψωση του την 14ην Σεπτεμβρίου, στα εγκαίνια του Ναού της Αναστάσεως, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Το σημαντικόν, και όχι πολύ γνωστόν, στον διπλόν αυτόν έορτασμόν είναι το γεγονός ότι αποκαλύπτεται άλλο ένα μέγα μυστήριον της απερίγραπτης αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο και μάλιστα κατά την θεία λατρεία, που ενώνει την γη με τον ουρανό.
Το γεγονός αυτό εκφράζει επιγραμματικά την σωτηρία του εκπεσμένου ανθρώπου, τον όποιον παίρνει από την Κόλαση της πτώσεως του και τον θρονιά ζει πάλι μέσα στο Παράδεισο της αιώνιας αγάπης. Πιο συγκεκριμένα, παίρνει με την σταυρική του θυσία τον προδότη Ιούδα τον Ισκαριώτη, πού αντιπροσωπεύει όλην την προδοσία του ανθρωπίνου γένους και την αμέτρητη αγνωμοσύνη του έναντι του Σωτήρος Χριστού, και οδηγεί σε άλλον Ιούδα, επίσης Εβραίον, που έγινε οδηγός στην ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού και φανερώνει την μεταστροφή και την μετάνοια του ανθρώπου και την πορεία του στην αγιότητα. Όπως ακριβώς έγινε και με τον δεύτερον αυτόν Ιούδα, που πίστεψε, μετανόησε και έγινε Χριστιανός με το όνομα Κυριάκος. Αργότερα έγινε κληρικός και Επίσκοπος Ιεροσολύμων, μετά τον Πατριάρχην Μακάριον, και αφού μαρτύρησε, μαζί με την μητέρα του Άννα, μπήκε στο Αγιολόγιον της Εκκλησίας και η ετήσια μνήμη του εορτάζεται την 28ην Οκτωβρίου.
Το «Συναξάρι» της ημέρας αυτής αναφέρει: «Τη αύτη ήμερα Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κυριακού του φανερώσαντος τον Τίμιον Σταυρόν, επί της Βασιλείας Κωνσταντίνου του Μεγάλου και Ελένης της αυτού μητρός». Και για την μητέρα του Άννα, που γιορτάζει την ίδια μέρα: «Τη αύτη ημέρα, η μήτηρ του Άγιου Κυριακού Άννα, λαμπάσι φλεχθεΐσα και ξεσθεΐσα ετελειώθη». Και λίγα για τον βίον του:
«Ο Άγιος Κυριάκος, πρώην Ιούδας, μετά την φανέρωση του Τιμίου Σταυρού επίστευσε, εβαπτίσθη Χριστιανός και έγινε, όπως προαναφέραμε, Επίσκοπος Ιεροσολύμων και έζησε ως τις ήμερες του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη. Αυτός όταν έφθασε στα Ιεροσόλυμα, μετά την εκστρα τεία του κατά των Περσών, έμαθε για τον Άγιον Κυριακόν τι ήταν και τι έγινε και τον διέταξε αυστηρά να θυσιάση στα είδωλα. Ό Άγιος, όμως, αρνήθηκε απο φασιστικά και ήλεγξε με τόλμην την ειδωλολατρία του Ιουλιανού. Τότε εκείνος διέταξε να του κόψουν το δεξί του χέρι, διότι καθώς είπε: «Πολλές επιστολές έχει γράψει το χέρι αυτό, με αποτέλεσμα να απομακρυνθούν πολλοί από τα είδωλα του Δωδεκαθέου». Ύστερα διέταξε να ρίξουν λιωμένο μολύβι μέσα στο στόμα του Αγίου, που ομολογούσε και δοξολογούσε τον Χριστόν και στη συνέχεια τον έβαλαν οι δήμιοι μπρούμυτα σε πυρακτωμένη σιδερένια κλίνη, που ήταν ένα από τα όργανα βασανισμού των Χριστιανών.
Όταν ήλθε η μητέρα του, που είχε γίνει και αυτή πιστή Χριστιανή, στον τόπον του μαρτυρίου του παιδιού της, ο Ιουλιανός διέταξε να την κρεμάσουν από τα μαλλιά και να σκίζουν το κορμί της με σιδερένια νύχια, που ήταν κι αυτό άλλο ένα εργαλείο βασανισμού των Χριστιανών, και αφού την έκαιγαν με αναμμένες λαμπάδες, παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριον. Ύστερα έρριξαν τον Άγιον Κυριακόν, σε ένα μεγάλο καμίνι, τον εθανάτωσαν με ξίφος, κόβοντας το κεφάλι του».
Η ανεύρεση και ύψωση του Τιμίου Σταυρού, που είναι η σημαία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους, έγινε με τρόπον θαυμαστόν και υπερθαύμαστον από την Αγίαν Ελένην την Ισαπόστολον, που είχε μεταβή για προσκύνηση στους Άγιους Τόπους και με την ρητήν εντολήν του γιου της αυτοκράτορας Κωνσταντίνου να βρή τον Τίμιον Σταυρόν, τον οποίον είχαν εξαφανίσει οι αντίχριστοι Εβραίοι και οι ειδωλολάτρες. Είχαν ρίξει και τους τρείς σταυρούς σε έναν βαθύ λάκκον και τον σκέπασαν με χώματα και πέτρες και πολλά σκουπίδια. Εκεί έμεινε ο Τίμιος Σταυρός για περισσότερα από τριακόσια χρόνια.
Όταν η Αγία Ελένη με τους συνοδούς της άρχισε τις έρευνες, μια νεαρή Εβραιοπούλα οδήγησε την Βασιλομήτορα στον Ιούδα, πού έμενε στα Ιεροσόλυμα, διότι εκείνος εγνώριζε από τους παλαιοτέρους την τοποθεσία, όπου είχαν ρίξει τους τρεις σταυρούς. Εκεί μάλιστα φύτρωνε κάθε χρόνον μόνο του και το ευωδιαστό «βασιλικό χόρτο», αυτό, που λέγεται και σήμερα βασιλικός. Πήγε, λοιπόν, η Αγ. Ελένη στην τοποθεσία αυτή και πριν δώση εντολή να αρχίσουν οι ανασκαφές, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά στον Χριστόν. Μόλις όμως σηκώθηκε στα πόδια της και πριν να πει μια λέξη, έγινε μέγας σεισμός, μόνον στο σημείον αυτό, και το έδαφος σχίστηκε σε μεγάλο βάθος. Τότε άρχισαν αμέσως οι ανασκαφές και σε λίγη ώρα βρέθηκαν και οι τρεις σταυροί, προς γενικήν κατάπληξιν όλων των παρισταμένων.
Όλοι έκλαιγαν από χαρά και άλλοι δόξαζαν τον Θεόν και προσεύχονταν. Η στιγμή ήταν μοναδική και πανίερη. Καθάρισαν τους τρεις σταυρούς από τα χώματα, μολονότι, βρέθηκαν σε ένα κοίλωμα της γης και ήταν καλά προστατευμένοι. Δεν ήξεραν όμως ποιος από τους τρεις ήταν ο Σταυρός επάνω στον όποιον σταυρώθηκε ο Χριστός. Εκεί κοντά βρισκόταν σε μια καλύβα μια ετοιμοθάνατη γυναίκα, που έπασχε από χρόνια ασθένεια. Η Αγ. Ελένη σκέφθηκε αμέσως ότι ο πραγματικός Τίμιος Σταυρός θα θεράπευε αμέσως την γυναίκα, εάν της έβαζαν πάνω της τον Σταυρόν του Κυρίου. Έτσι έβαλαν διαδοχικά τους δύο πρώτους σταυρούς, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μόλις όμως έβαλαν στο σώμα της τον τρίτον Σταυρόν, η ετοιμοθάνατη γυναίκα έγινε αμέσως καλά και σηκώθηκε στα πόδια της. Έτσι αποδείχτηκε ότι αυτός ήταν ο πραγματικός Τίμιος Σταυρός. Και όπως γράφει και ο Ευθύμιος Ζυγαβηνός στον Σταυρόν του Κυρίου υπήρχε και η μικρή σανίδα με την επιγραφή «Ι.Ν.Β.Ι.» (Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων), πού είχε βάλει ο Πόντιος Πιλάτος.
Αμέσως μετά την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού η Αγ. Ελένη, έχτισε (στον Γολγοθά τον Ναόν της Αναστάσεως και στην συνέχεια τον Ναόν της Γεννήσεως στο Σπήλαιον της Βηθλεέμ και τον Ναόν του Όρους των Ελαίων. Και όταν ο Πατριάρχης Μακάριος έστησε τον Τίμιον Σταυρόν στον ναόν του Πατριαρχείου για προσκύνηση από τον πιστόν λαόν, ήταν η 14η Σεπτεμβρίου του 326 και γι’ αυτό καθιερώθηκε από τότε να εορτάζεται το γεγονός της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού από την Εκκλησίαν την ημέραν αυτήν. Την ίδιαν ήμερα εορτάζεται και η δεύτερη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, που έγινε από τον αυτοκράτορα Ηράκλειον (628 μ.Χ.), όταν ενίκησε τους Πέρσες, οι οποίοι είχαν κλέψει τον Τίμιον Σταυρόν άπο τα Ιεροσόλυμα. Σήμερα το μεγαλύτερον τεμάχιον του Τιμίου Σταυρού διασώζεται στον Άγιον Όρος, στην Ί. Μονή Ξηροποτάμου.
Η ανεύρεση και η ύψωση του Τιμίου Σταυρού είναι ασφαλώς μέγα γεγονός της παγκοσμίας ιστορίας, διότι αφορά στο σύνολον της ανθρωπότητας, ανεξαρτήτως αν δεν έχουν ακόμα αποδεχθή την Χριστιανική Πίστη και δεν γνωρίζουν όλοι την αλλαγή πορείας της ιστορίας.
Ιδιαίτερα, όμως, είναι κορυφαίον γεγονός στην Ιστορία της Εκκλησίας, διότι επιβεβαιώνει και επισφραγίζει την δωρεάν της σωτηρίας σε όλον τον κόσμον και καλεί αδιαλείπτως κάθε άνθρωπον να επιστρέψη στην αληθινήν πατρίδα του Παραδείσου.
Δεν είναι απλώς συμβολική και ενδεικτική η μεταστροφή του Ιούδα, που έγινε Χριστιανός και Άγιος Μάρτυς της Εκκλησίας, ωσάν να αποπλύνη την προδοσία του άλλου Ιούδα του Ισκαριώτη, που παρέδωσε τον Θεάνθρωπον στους σταυρωτές του. Και είναι τούτο μέγα δίδαγμα για κάθε άνθρωπο, που όσον και αν έχει πέσει στο έσχατον άκρον της αμαρτίας, όπως ο Ισκαριώτης, μπορεί και πρέπει να διανύση την απόσταση μεταξύ αμαρτίας και σωτηρίας, μεταξύ προδοσίας και μετανοίας, πού δεν έκανε ο πρώτος Ιούδας, αλλά αγχονίσθηκε μέσα στην απελπισία του. Αυτή η μέγιστη μεταστροφή του δεύτερου Ιούδα είναι ο αιώνιος και εμπράγματος αντίλαλος της προσευχής του Θεανθρώπου την ώρα της θυσίας του, όταν παρεκαλεσε τον Θεόν Πατέρα και είπε για τους σταυρωτές του τον λόγον της ύψιστης συγνώμης για όλους τους άρνητές του, άρα και του Ιούδα: «Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. ΚΓ’ 34).