Ελληνική Γλώσσα τεράστια η προσφορά της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός
Εμείς βέβαια οι Έλληνες τέτοιο κίνδυνο, όμοιο με τους κινέζους, δεν διατρέχουμε. Άλλος είναι ο κίνδυνος για τη γλώσσα μας. Η ελληνική χρησιμοποιεί μόνο 24 γράμματα και οι διάφοροι συνδυασμοί των γραμμάτων αυτών δημιουργούν τις λέξεις-έννοιες. Στην αρχαιότητα υπήρχαν επιπλέον και άλλα 3 γράμματα τα οποία στο διάβα της ιστορικής διαδρομής εξαφανίστηκαν. Η δομή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας (της μητέρας της σημερινής) ήταν δομή μαθηματική. Κάθε γράμμα αντιπροσώπευε ένα αριθμό και ένα μουσικό τόνο. άρα γράμμα = αριθμός =τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι). Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα». Για τη συνέχεια της γλώσσας μας έχουν καταγραφεί: Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία.». Ο γνωστός Αδαμάντιος Κοραής είχε πει «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύση την Νέαν, ή απατάται ή απατά.». Ενώ ο Γιώργος Σεφέρης γράφει «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε την ίδια γλώσσα.». Παρόλο που πέρασαν χιλιάδες χρόνια.
Κάποιοι, εντελώς λαθεμένα, ισχυρίζονται ότι οι Έλληνες το αλφάβητο το δανειστήκαμε από τους Φοίνικες. Σύμφωνα με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων το 2300 π.Χ. και όχι το 800 π.Χ. ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενείς λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η γλώσσα μας γεννά. Αν αναλογιστούμε ότι η αγγλική γλώσσα έχει 80.000 λέξεις και εξελίσσεται 100 χρόνια, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα που έχει βάθος στο χρόνο πολύ μεγάλο Ένα από τα καρφιά στο φέρετρο της θεωρίας αυτής είναι και το κεραμικό θραύσμα που βρέθηκε στην νησίδα «Γιούρα» των Βορείων Σποράδων από τον Αρχαιολόγο Α. Σαμψών. Χρονολογήθηκε το 5.500-6.000 π.Χ. και φέρει καθαρά πάνω του εγχάρακτα τα γράμματα Α, Δ και Υ. Να σημειώσουμε εδώ ότι οι Φοίνικες πρωτοεμφανίστηκαν στην ιστορία το 1.300 π.Χ. Και αυτό το εύρημα δεν είναι «μόνο» του. Τα γράμματα Μ, Ν, Κ, Χ, Ξ, Π, Ο, και Ε διακρίνουμε σε πρωτοκυκλαδικά αγγεία της Μήλου τα οποία είναι της 3ης π. Χ. χιλιετίας. Επιπλέον υπάρχει και η λίθινη σφραγίδα των Γιαννιτσών που ανακαλύφθηκε από τον αρχαιολόγο Π. Χρυσοστόμου η οποία χρονολογείται την 5 π.Χ. χιλιετία. Ακόμη η επιγραφή του Δισπηλιού που ανεσύρθη από τον καθηγητή Γ. Χουρμουζιάδη χαρακτηρίστηκε ως η πρώτη γραφή του κόσμου, αφού χρονολογήθηκε από τον «Δημόκριτο» βάσει της μεθόδου του «άνθρακα 14» με απόλυτη ακρίβεια στο 5.250 π. Χ. Τέλος να αναφέρουμε τον δίσκο της Φαιστού ο οποίος χρονολογείται (με τις πιο συντηρητικές απόψεις) στο 1.700 π. Χ. και φέρει σύμβολα τα οποία όμως είναι τυπωμένα με κινητά στοιχεία (σφραγίδες), και για αυτόν τον λόγο το εύρημα αυτό αποτελεί το αρχαιότερο δείγμα τυπογραφίας του κόσμου. Το 1989, στο υπό αριθμό 16 τεύχος του αρχαιολογικού περιοδικού «NESTOR», το οποίο εκδίδει το πανεπιστήμιο της Ινδιάνας, ο καθηγητής Πώλ Φώρ ανακοινώνει ότι στην Ιθάκη του 2.700 π. Χ. μιλούσαν και έγραφαν Ελληνικά. Με την βοήθεια χαραγμένης εικόνας πλοίου επάνω στο όστρακο και σε σύγκριση με την ήδη αποκρυπτογραφημένη Γραμμική Γραφή Β’ ο καθηγητής Φώρ κατόρθωσε να διαβάσει «Νύμφη με έσωσε». Διάβασε ακόμα, αναγνωρίζοντας αριθμητικά και συλλαβές «Ιδού εγώ ο Αρεάδης δίδω εις την άνασσα Θεά Ρέα 100 αίγες, 10 πρόβατα…». Σημειωτέον ότι ακόμα και σήμερα διδάσκεται στα Ελληνικά σχολεία η άποψη ότι τα χρόνια του Ομήρου δεν υπήρχε γραφή και συνεπώς τα δύο έπη ( Ιλιάδα και Οδύσσεια) μεταφέρονταν από γενεά σε γενεά προφορικώς (κάτι το οποίο ούτως ή άλλως μόνο και μόνο βάσει της κοινής λογικής είναι αδύνατον).
Η γενεσιουργός δύναμη της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να πλάθεται όχι μόνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιώντας σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και την ρίζα της λέξης (π.χ. «τρέχω» και «τροχός» παρόλο που είναι από την ίδια οικογένεια αποκλίνουν ελαφρώς στην ρίζα). Η Ελληνική γλώσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σύνθετες λέξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλόγιο. Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ, έκθαμβος μπροστά στο μεγαλείο της Ελληνικής, είχε δηλώσει σχετικώς «Η Ελληνική γλώσσα έχει το χαρακτηριστικό να προσφέρεται θαυμάσια για την έκφραση όλων των ιεραρχιών με μια απλή εναλλαγή του πρώτου συνθετικού. Αρκεί κανείς να βάλει ένα παν- πρώτο- αρχί- υπέρ- ή μια οποιαδήποτε άλλη πρόθεση μπροστά σε ένα θέμα. Κι αν συνδυάσει κανείς μεταξύ τους αυτά τα προθέματα, παίρνει μια ατελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τα προθέματα εγκλείονται τα μεν στα δε σαν μια σημασιολογική κλίμακα, η οποία ορθώνεται προς τον ουρανό των λέξεων.» Στην Ελληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα, καθώς όλες οι λέξεις έχουν λεπτές εννοιολογικές διαφορές μεταξύ τους. Για παράδειγμα έχουμε τις λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» και «φύρω» που όλες έχουν το νόημα του «ανακατεύω». Όταν ανακατεύουμε δύο στερεά ή δύο υγρά μεταξύ τους αλλά χωρίς να συνεπάγεται νέα ένωση (π.χ. λάδι με νερό), τότε χρησιμοποιούμε την λέξη «μειγνύω» ενώ όταν ανακατεύουμε υγρό με στερεό τότε λέμε «φύρω». Εξ’ ού και η λέξη «αιμόφυρτος» που όλοι γνωρίζουμε αλλά δεν συνειδητοποιούμε τι σημαίνει.
H εκμάθηση της Αρχαίας Ελληνικής, εκτός από μέσο διατήρησης της γλωσσικής παράδοσης, αποτελεί όπλο κατά της δυσλεξίας και άλλων μαθησιακών δυσκολιών, φαινόμενα που κάνουν έντονα την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα συμπεράσματα τριετούς έρευνας του Aνοικτού Ψυχοθεραπευτικού Kέντρου και του Iνστιτούτου Διαγνωστικής Ψυχολογίας.
Τι έχουν πει σπουδαίες προσωπικότητες για την Ελληνική Γλώσσα Ο γνωστός Γάλλος Βολταίρος είχε πει «Είθε η Ελληνική γλώσσα να γίνει κοινή όλων των λαών.»
Η Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας και επικεφαλής του TLG δήλωσε «Η γνώση της Ελληνικής είναι απαραίτητο θεμέλιο υψηλής πολιτιστικής καλλιέργειας.»
Ιωάννης Γκαίτε (Ο μεγαλύτερος ποιητής της Γερμανίας, 1749-1832) «Άκουσα στον Άγιο Πέτρο της Ρώμης το Ευαγγέλιο σε όλες τις γλώσσες. Η Ελληνική αντήχησε άστρο λαμπερό μέσα στη νύχτα.»
· Μάρκος Τίλλιος Κικέρων (Ο επιφανέστερος άνδρας της αρχαίας Ρώμης, 106-43 π.Χ.) «Εάν οι θεοί μιλούν, τότε σίγουρα χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων.» Φρειδερίκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας της Βασκωνίας) «Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» «Η αρχαία Ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη γλώσσα όλων των Ευρωπαίων, ειδικά των καλλιεργημένων ατόμων.» «Η Ελληνική γλώσσα είναι από ουσία θεϊκή.»
Ερρίκος Σλήμαν (Διάσημος ερασιτέχνης αρχαιολόγος, 1822-1890) «Επιθυμούσα πάντα με πάθος να μάθω Ελληνικά. Δεν το είχα κάνει γιατί φοβόμουν πως η βαθειά γοητεία αυτής της υπέροχης γλώσσας θα με απορροφούσε τόσο πολύ που θα με απομάκρυνε από τις άλλες μου δραστηριότητες.»
Ίμπν Χαλντούν (Ο μεγαλύτερος Άραβας ιστορικός) «Που είναι η γραμματεία των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, των Αιγυπτίων; Όλη η ανθρωπότητα έχει κληρονομήσει την γραμματεία των Ελλήνων μόνον.»
Φρανγκίσκος Λιγκόρα (Σύγχρονος Ιταλός καθηγητής Πανεπιστημίου και Πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας πρός διάδοσιν του πολιτισμού) «Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών. Μην την παραμελείτε, αφού αυτή είναι ένα από τα λίγα αγαθά που μας έχουν απομείνει και ταυτόχρονα το διαβατήριό σας για τον παγκόσμιο πολιτισμό.»
Μάικλ Βέντρις (Ο άνθρωπος που αποκρυπτογράφησε την Γραμμική γραφή Β’) «Η αρχαία Ελληνική Γλώσσα ήτο και είναι ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεοτέρων γλωσσών.»
Ζακ Λάνγκ (Γάλλος Υπουργός Παιδείας) «Θα ήθελα να δω να διδάσκονται τα Αρχαία Ελληνικά, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουμε εμείς, και στα Ελληνικά σχολεία.»
Σύμφωνα με τον Μπιλ Γκέιτς «Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της, είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ´ αυτήν δεν υπάρχουν όρια.»
Είναι γνωστή η έκφραση που χρησιμοποιούν οι Αγγλοαμερικάνοι όταν ψάχνουν να βρουν την κατάλληλη λέξη για κάποια έννοια «Οι Έλληνες θα έχουν μια λέξη για αυτό».
Το παρόν άρθρο αποτελεί μια μικρή προσφορά προς την αρτιότερη γλώσσα του κόσμου. Την αδίκησα και επιφυλάσσομαι εις το μέλλον.....
Άγιος Θεράπων επίσκοπος Κύπρου. Μάρτυρας της Ορθοδοξίας. Μυργιώτης Παναγιώτης Μαθηματικός
Ὤφθης Θεράπων, οἷα θύτης τοῦ Λόγου,
Διαβάζουμε στο συναξάρι του Αγίου Θεράποντος τη μνήμη του οποίου εορτάζει η Εκκλησία μας την 14η Μαΐου. Την καταγωγή του δεν γνωρίζομεν ακριβώς. «΄Εκ τῆς Ἑῴας» όπως σημειώνει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και κατ’ άλλους «ἐκ τῆς τῶν Ἀλαμάνων χώρας», δηλαδή από περιοχή της σημερινής Γερμανίας. Άγνωστος και ο ακριβής χρόνος γεννήσεώς του. Εκτιμάται ότι έζησε τέλους 7ου ή αρχές του 8ου μ.Χ. αιώνος συμπέρασμα που προκύπτει από την δράση κατά της αιρέσεως του θεοπασχητισμού και της εικονομαχίας. Από μικράν ηλικία έδειξε περιφρόνηση στα υλικά αγαθά και έδειξε κλίση προς τα θεία πράγματα ζών κατά το θέλημα του Κυρίου, ως πραγματικός Χριστιανός. Η αγιογραφία τον αναφέρει ως μοναχό ο οποίος αγωνίζεται να αρέσει στον Κύριο και ευχαρίστως δέχεται τον σταυρό Του. Διακρίθηκε για τους πνευματικούς αγώνες του και χειροτονήθηκε μεγαλόσχημος και ιερέας. Η Θεία Πρόνοια, μετά την κοίμηση του επισκόπου της περιοχής τον αναδεικνύει διάδοχό του, παρά την θέλησή του. Καθολικό το αίτημα των ανθρώπων της περιοχής. Υπακούει στην Θεία Πρόνοια. Ως επίσκοπος συνεχίζει το θεάρεστο έργο. «διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀκριβέστατος, πρᾶος, ἐλεήμων ὀρφανῶν πατήρ, χηρῶν ὑπερασπιστής, ὁδηγός τῶν πεπλανημένων, τῶν νοσούντων ἰατρός καί τῶν θλιβομένων παραμυθίαν, καί ἧν ἰδεῖν ἅπαντας χαίροντας καί εὐφραινομένους διά τήν πρόνοιαν καί δικαιοσύνην αὐτοῦ».
Επειδή ο άγιος Θεράπων ποίμανε κατά τον καλύτερο τρόπο την εκκλησία του Χριστού δημιουργεί το ζήτημα των εικόνων, την εικονομαχία. Ο Άγιος πολεμά γενναία την εικονομαχία και ονομάζει αιρετικούς ,ασεβείς, ασεβείς τους εικονομάχους. Οι εικονομάχοι τον συλλαμβάνουν τον βασανίζουν και ξεσχίζουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Ο ίδιος υποφέρει αλλά δεν διαμαρτύρεται ,αλλά απεναντίας λέγει στους βασανιστάς του.«Γιὰ τὴν Ἁγία Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, εἶμαι ἔτοιμος ἀκόμα καὶ κομμάτια νὰ γίνω». Εκείνοι συνεχίζουν και τον κλείνουν στη φυλακή και τοποθετούν ισχυρά φρουρά έξω από το κελί . Το βράδυ Άγγελλος Κυρίου εμφανίστηκε στον Άγιο και του είπε«Σήκω καὶ μὴ φοβᾶσαι τίποτα. Ἀκούστηκε ἡ προσευχή σου γνήσιε Μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ». Το άλλο πρωί οι φύλακες έβγαλαν τον άγιο από τη φυλακή και άρχισαν να τον ειρωνεύονται, να τον δέρνουν και να τον προπηλακίζουν. Τότε ο Άγιος τους είπε «ἐπειδή μὲ εἰρωνεύεστε καὶ παραμένετε ἀδιόρθωτοι καὶ μὲ βρίζετε, ἔφθασε σὲ σᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου, καὶ θὰ γίνετε ὅλοι παράλυτοι, ὥστε ἀπὸ σᾶς, νὰ σωφρονιστοῦν καὶ οἱ ὑπόλοιποι». Μόλις ο Άγιος τελείωσε τον λόγο του σχηματίστηκε στον ουρανό ένα είδος αστραπής κα, όλοι παρέλυσαν και ο Άγιος με τη βοήθεια Αγγέλου μεταφέρθηκε στα Ιεροσόλυμα.
Επισκέφθηκε όλα τα ιερά προσκυνήματα για να λάβει χάρη και ευλογία. Για τα πολλά σημεία και θαύματα που επιτέλεσε οι κάτοικοι τον ανακήρυξαν, ζώντα , ως Μέγα και Θαυματουργό. Ένα από τα πολλά θαύματα: συνάντησε στο δρόμο, τυχαία την πορεία μιας κηδείας μικρού παιδιού εβραίας μάνας. Ο Άγιος σπλαχνίστηκε την μάνα που θρηνούσε σφόδρα και έκλαιγε. Πλησιάζει στο φέρετρο και απλώνοντας το δεξί του χέρι προς το παιδί είπε «Σήκω, στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖον οἱ ἄνομοι Ἑβραῖοι σταύρωσαν, ἐπὶ ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου». Αμέσως το νεκρό παιδί αναστήθηκε και η μάνα προσκύνησε τα ίχνη του Αγίου και με δάκρυα χαράς παρακαλούσε τον Άγιο να βαπτίσει το παιδί και αυτήν . Το θαύμα αυτό όπως και πολλά άλλα έγιναν γνωστά στον κόσμο και η φήμη του Θεράποντος απλώθηκε παντού. Για να αποφύγει τον πειρασμό της υπερηφάνειας αποφάσισε να φύγει μακριά από τα Ιεροσόλυμα. Έτσι με πλοίο φθάνει στην Κύπρο.
Η φήμη τον ακολούθησε και εκεί. Φιλοξενηθείς από τον Σώσιο επειδή διαπίστωσε ότι αυτός και η σύζυγός του ήταν ασθενείς και ευσεβείς, μάλιστα η γυναίκα του ήταν 9 χρόνια κατάκοιτος και επεκαλεσάμενος το όνομα του Κυρίου απέκτησαν την υγεία τους. Πολλοί κάτοικοι άρρωστοι κατέφευγαν στον Άγιο ο οποίος βάζοντας τα χέρια του στα κεφάλια των ασθενών με τη χάρη του Χριστού τους θεράπευε. Υπήρξε θερμός κήρυκας της αληθινής ορθόδοξης πίστης και σκληρός κριτής των αιρετικών. Μία μέρα ένας αιρετικός μη μπορώντας να αντιμετωπίσει με επιχειρήματα τον Άγιο άρχισε να τον ξυλοκοπά. Όταν μετά από ημέρες πήγε να ζητήσει συγνώμη από τον Άγιο, αυτός του ζήτησε να ασπαστεί τις ιερές εικόνες και να απαρνηθεί την αίρεση. Ο αιρετικός αρνήθηκε και ο Άγιος δεν τον συγχώρεσε. Είχε δει σε όνειρο τον Χριστό σε νηπιακή ηλικία να φορά λευκό χιτώνα ο οποίος ήταν σχισμένος από την κορυφή μέχρι τα πόδια και να τον πληροφορεί ΄ότι αυτός ο Αιρετικός και οι όμοιοί του διέρρηξαν τον χιτώνα Του με τα πιστεύω τους. Φυσικά όλη η Κύπρος θαύμασε το θάρρος ,την τόλμη και την αρετή του Αγίου. Ο τότε πρόεδρος του νησιού τον κάλεσε κοντά του και τον παρακάλεσε να μείνει κοντά του για να ωφεληθεί όλος ο Λαός και δέκτηκε να γίνει Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.¨ όλοι ήταν χαρούμενοι και ευχαριστημένοι γιατί εκτός από Επίσκοπος ήταν και ο Ανάργυρος Ιατρός του νησιού.
Μετά από πολλά χρόνια πολλά άραβες επιδρομείς εισβάλουν στην Κύπρο. Λεηλατούν και καίνε μοναστήρια και εκκλησιές. Βρίσκουν τον Άγιο Θεράποντα να ιερουργεί μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Αυτό δεν τους εμποδίζει να τον σφάξουν πάνω στην Αγία Τράπεζα. Είναι 14 Μαΐου. Αμέσως θαυμαστό σημείο λαμβάνει χώρα. Ουράνιες θείες μελωδίες και ένα ¨άκτιστο Φως κυκλώνει την Αγία Τράπεζα. Το γεγονός δίνει δύναμη και κουράγιο στους πιστούς στους δε Άραβες τους γεμίζει με φόβο και τύψεις. Οι πιστοί Χριστιανοί με ευλάβεια και με τις δέουσες τιμές κηδεύουν το άψυχο σώμα του μάρτυρα Αγίου Θεράποντα και στον χώρο αυτό κτίζεται ο πρώτος ναός στο όνομα του Αγίου.
Όταν μετά από αιώνες οι Άραβες θαπατούσαν τα αγιασμένα χώματα της Κύπρου εμφανίζεται σε όνειρο ο Άγιος και ζητά να μεταφερθούν τα οστά του στην Κωνσταντινούπολη. Πράγμα που έγινε στις 27 Μαίου.Κτίστηκε ναός προς τιμή του και αναβλύζουν θαύματα σε όσους επικαλούνται την αγία μνήμη του.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Θεραπεύσας ἐνθέῳ ζήλῳ τὸν Κύριον, ἀληθῶς ἀνεδείχθης θεράπων τούτου πιστός· διὸ δέδοσαι ἡμῖν τοῖς τιμῶσί σε, ἀκεσώδυνος πηγή, καὶ πολυχεύμων ποταμός, θαυμάτων καὶ ἰαμάτων, Θεράπον Ἱερομάρτυς· ὅθεν σε πάντες μακαρίζομεν.
Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῇ ἱερᾷ καὶ ζωηφόρῳ πηγῇ σου, πεποικιλμένῃ ποικιλίᾳ θαυμάτων, πάντες πιστοὶ προστρέχοντες πιστῶς καὶ εὐλαβῶς, πλοῦτον ἀρυόμεθα, ἐξαισίων θαυμάτων, καὶ φαιδρῶς γεραίρομεν, τοὺς σεπτούς σου ἀγῶνας, οὓς περ ὑπέστης ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, Ἱερομάρτυς Θεράπον θαυμάσιε.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἱερέων ἔμπνους εἰκών, Θεράπον παμμάκαρ, καὶ Μαρτύρων ὁ κοινωνός· χαίροις ὁ πηγάζων, θαυμάτων θεῖα ῥεῖθρα, σοφὲ Ἱερομάρτυς, τοῖς εὐφημοῦσί σε.
Προσευχή προς τον Άγιο Θεράποντα
Χαίρε Θεράπων Άγιε, της Εκκλησίας δόξα,
Αλεμανίας γέννημα, καύχημα Ορθοδόξων.
Στεκόμαστε όλοι εμείς στην θεία σου Εικόνα,
Τα βάσανα είναι πολλά και σε παρακαλούμε.
Έγινες φίλος του Χριστού και άξιος εδείχθης,
Τα θαύματα αμέτρητα που κάνεις στο Όνομά Του.
Ανέστησες νεκρό παιδί, έδιωξες τον καρκίνο,
παράλυτους θεράπευσε η Θεία σου Εικόνα.
Δαιμονισμένους γιάτρεψες μέσα εις τον Ναό σου,
που η χάρη σου τον έκανε θείο Νοσοκομείο.
Σ΄ όλον τον κόσμο Άγιέ μου να δίνεις την υγεία,
να μας κρατά η Χάρη σου, στην του Χριστού πορεία.
Σύντροφος γίνε δυνατός μέσα εις την ζωή μας,
διώξε μας την κατάθλιψη που έγινε πνοή μας.
Έλα μέσα στα σπίτια μας και χάρισε Γαλήνη,
βουλιάζουμε στα πάθη μας και μες στην σκοτοδίνη.
Σαν αετός παππούλη μας άνοιξε τα φτερά σου,
όλου του κόσμου τα παιδιά κλείσε στην αγκαλιά σου.
Μέσα εις την εντατική τον άνθρωπό μας σώσε,
άπλωσε το χεράκι σου και την υγεία δώσε.
Ας πάει και η Χάρη σου μες στα Νοσοκομεία,
να διαλυθεί σαν σύννεφο η κάθε δυστυχία.
Θεράπων είσαι Ιατρός, πηγή των ιαμάτων,
και Ιεράρχης Άξιος, μεγάλων χαρισμάτων.
Το λάδι απ’ το καντήλι σου μεγάλη ευλογία,
όπου κι αν πέσει Άγιε, χαρίζει την Υγεία.
Η θεία σου παράκληση σαν βάλσαμο τονώνει,
μία χαρά ανείπωτη ποτέ να μην τελειώνει.
Προστάτεψε τον κόσμο σου, Στύλε της Εκκλησίας,
από κακή ενέργεια και του εχθρού μανίας.
Μεγάλη είναι η Χάρη σου, μέγα και τ’ όνομά σου,
ετούτην ώρα κάνε μας πνευματικά παιδιά σου.
Με τόλμη να διαδίδουμε τον Λόγο του Κυρίου,
να μην δειλιάσει η καρδιά, την ώρα μαρτυρίου.
Με πρότυπο τον βίο σου, ασπίδα την Εικόνα,
και όπλο τον Σταυρό Χριστού, αρχίζουμε αγώνα.
Η Παναγιά να ευλογεί, εσύ να μας στηρίζεις,
μέσα από την Εικόνα σου, πάντα να μας φωτίζεις.
Πηγή: orthodoxianpress.com www.synaxarion.gr/
Πασχαλινές Ιστορίες: Η ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΑΝΑ π. Δημητρίου Μπόκου
Η Δώρα ήταν έγκυος, μα το παιδί αυτό δεν έπρεπε να γεννηθεί.
Και ποιος το έλεγε αυτό; Όλοι φυσικά. Και πρώτος και καλύτερος ο φίλος, το αγόρι της.
Η Δώρα δεν ήταν παρά μια έφηβος. Ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι. Και δεν της επιτρεπόταν ακόμα να ορίζει μόνη της τα πάντα για τον εαυτό της. Τη θεωρούσαν, και ήταν βέβαια, ανήλικη ακόμα, μικρή. Ωστόσο δεν της απαγορευόταν, και η ίδια δεν δίσταζε, να έχει δραστηριότητες αρκετά προχωρημένες. Και μάλιστα νόμιζε ότι είχε αργήσει κιόλας. Της άρεσαν τα ηδέα της ζωής, τα ευχάριστα και ωραία, όχι όμως και οι ευθύνες που τα συνοδεύουν κάποτε. Οι γονείς της την ήθελαν ξύπνια, κοινωνική, σύγχρονη, ανοιχτή, με παρέες. Μα κάποτε έχουν και αυτά το τίμημά τους. Δεν είναι πάντα ανώδυνα. Και η Δώρα το έμαθε γρήγορα αυτό, και ως συνήθως, με τον δυσάρεστο τρόπο.
Είχε πασχίσει και τα κατάφερε να κάνει σχέση με έναν γοητευτικό μεγαλύτερό της, σχεδόν εικοσάχρονο, με αρκετή ήδη φήμη και πέραση στο ωραίο φύλο. Μα όπως αποδείχτηκε, ο ναρκισσισμός του πρώτευε σε όλα, περίσσευε. Δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια για να προσέξει, να φροντίσει, να προστατέψει, να νοιαστεί πραγματικά και τη σύντροφό του. Έτσι, δεν πέρασε πολύς καιρός και η Δώρα βρέθηκε με μια ωραία εγκυμοσύνη. Ήταν γι’ αυτήν κεραυνός εν αιθρία. Ο κόσμος της όλος αναποδογύρισε. Το μόνο που δεν είχε προβλέψει ποτέ μέχρι τότε στο πρόγραμμά της ήταν αυτό. Να φορτωθεί στα δεκαέξι της ένα παιδί.
Και τώρα;
Ενημέρωσε αμέσως το φίλο της. Μα εκείνος την αποπήρε άγρια. Δεν δέχτηκε να το συζητήσει ούτε στιγμή.
- Αύριο κιόλας στο γιατρό! της φώναξε ορθά-κοφτά. Διωχ’ το αμέσως από μέσα σου. Αλλιώς εμένα ξέγραψέ με, δεν θα με ξαναδείς. Είπαμε να χαρούμε τη ζωή, όχι να τη χαραμίσουμε.
Της ανέβηκε της Δώρας το αίμα στο κεφάλι.
- Έτσι λοιπόν, παλικαρά μου; Ως εδώ ήταν η αντρειοσύνη σου; Δεν φτουράει παραπέρα καθόλου; Ε, λοιπόν, θα σου το πω μονάχα μια φορά, και μάθε το καλά. Είτε κρατήσω το παιδί μου είτε όχι, μαζί τελειώσαμε! Κλείνουν για σένα πια οριστικά οι πόρτες της ζωής μου. Δρόμο λοιπόν, τιποτένιο, ανεύθυνο, θρασύδειλο ανθρωπάκι! Χάσου απ’ τα μάτια μου, και μη σε ξαναδώ μπροστά μου!
Τον έφτυσε κατάμουτρα, του γύρισε απότομα την πλάτη της και, χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω της, έφυγε αφήνοντάς τον σύξυλο.
Και τώρα;
Πέρασε μέρες σε φοβερή αναστάτωση. Έχασε το γέλιο της, τον ύπνο της, την όρεξή της. Παράτησε το διάβασμα, έκανε απουσίες ένα σωρό. Μια βαρειά κατάθλιψη την κυρίευσε. Οι γονείς της είδαν την αλλαγή, ανησύχησαν. Την πίεσαν να τους δώσει εξηγήσεις. Στην αρχή αρνιόταν να μιλήσει, αλλά τελικά, μη βλέποντας λύση στο αδιέξοδο, αναγκάστηκε να τους φανερώσει το μυστικό.
Πέσαν απ’ τα σύννεφα οι άνθρωποι. Τί θα έκαναν τώρα; Δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι παρόμοιο. Το σκέφτηκαν για λίγο. Είπαν να το κουβεντιάσουν και με τους δικούς τους, αδέρφια δηλαδή, τους πιο κοντινούς. Μα το πράγμα δεν άργησε να κυκλοφορήσει. Εμπιστευτικά δήθεν, αλλά ξέφυγε. Ο συγγενικός περίγυρος έγινε σύντομα στενός κορσές, ασφυκτικός κλοιός για τη Δώρα.
Ο πατέρας της αποδείχτηκε κάθετος τελικά. Έβλεπε το βάρος μιας ανεπιθύμητης κυοφορίας συντριπτικό για την ανήλικη κόρη του. Ήταν αδιανόητο πράγμα, άκρως καταστροφικό, η εισβολή ενός παιδιού στη ζωή της τώρα. Η κόρη του ήταν ακόμα παιδί. Μια μικρή, ανώριμη δεκαεξάχρονη. Ο απροσδόκητος, απρογραμμάτιστος, ανέλπιστος ερχομός ενός παιδιού θα σήμαινε την πλήρη ανατροπή. Το μέλλον, οι σπουδές, η καριέρα, τα όνειρά της, τα πάντα θα τινάζονταν στον αέρα.
Η Δώρα πάλευε. Καταλάβαινε μια χαρά τον πατέρα της. Οι ίδιες σκέψεις αλώνιζαν και μέσα της, ταλάνιζαν χωρίς οίκτο την ψυχή της. Μα και πάλι, πώς να απαλλαγεί απ’ το παιδί της έτσι απλά; Δεν ήταν τόσο ασήμαντο το πράγμα. Σαν να πέταγε ένα βρώμικο ρούχο από πάνω της, και … ούτε γάτα ούτε ζημιά! Την εκνεύριζε που όλοι ξεφύτρωσαν ξαφνικά συμβουλάτορες δίπλα της και την παρακινούσαν να μην το σκέφτεται καθόλου. Πως είναι τόσο απλό και συνηθισμένο, ένα τίποτε πια αυτό το πράγμα σήμερα. Και πως δεν θ’ άξιζε για μια επιπολαιότητα της στιγμής να καταστρέψει ανεπανόρθωτα τη ζωή της.
Μα η αιχμή του δόρατος όλων των καλοθελητών που τη στόχευαν με τα «στοργικά» βέλη τους, ήταν η θεία της. Αδελφή του μπαμπά της, μορφωμένη γυναίκα, αλλά και σκληρή φεμινίστρια. Δεν θα το άντεχε να μην συμβουλέψει δεόντως την άτυχη ανιψιά της.
- Το θέμα αυτό ανήκει πλέον στα πράγματα που έχουν λυθεί οριστικά και δεν προβληματίζουν σήμερα τον άνθρωπο, της είπε με ακαδημαϊκό, δασκαλίστικο ύφος. Η γυναίκα έκανε επικούς αγώνες για να κερδίσει την ελευθερία της από τα δεσμά που τη σφιχτόδεναν στο σκοταδιστικό παρελθόν. Κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές αντιλήψεις που την ήθελαν υποταγμένη, καταπιεσμένη, χωρίς γνώμη, χωρίς λόγο και δικαίωμα στη ζωή, έχουν πάει μια για πάντα στον κάλαθο των αχρήστων. Έχει κερδίσει τα αναφαίρετα δικαιώματα να αποφασίζει ελεύθερα για τη ζωή της, να διαθέτει το κορμί της όπως θέλει, να ρυθμίζει τη σεξουαλικότητά της και όλα τα του εαυτού της κατά βούληση, με μια κουβέντα, να αυτοπροσδιορίζεται. Και η διακοπή της κύησης είναι κατακτημένο της δικαίωμα χάρη στους σκληρούς αγώνες του φεμινισμού. Δεν μπορεί πια να της το στερήσει κανένας σήμερα. Το σώμα σου είναι το κάστρο σου. Εσύ αποφασίζεις τί θα γίνει σ’ αυτό. Και το έμβρυο κομμάτι του κορμιού σου είναι. Το κόβεις και το πετάς όποτε θέλεις, χωρίς να χρωστάς να δώσεις λόγο σε κανένα. Η ζωή σου ολόκληρη σου ανήκει. Πάρε την στα χέρια σου. Μην αφήσεις κανέναν και τίποτε να σου την καταστρέψει. Όχι άλλα πισωγυρίσματα σε σκοταδιστικές εποχές!
Η Δώρα άκουγε σιωπηλή, μα ανέβαζε μέσα της στροφές.
- Θειούλα μου αγαπημένη, της είπε με κάποια ειρωνεία όταν εκείνη τελείωσε, μου τα ’χεις ξαναπεί όλ’ αυτά πολλές φορές και τα ξέρω καλά. Κράτα για τον εαυτούλη σου τα βολικά φεμινίστικα τροπαριάκια σου για τα αναφαίρετα δικαιώματά μας. Φυσικά και έπρεπε να βγει απ’ τη δουλεία η γυναίκα, απ’ την υποταγή, την κακομεταχείριση, δεν αντιλέγω. Μα τώρα έφτασε στο άλλο άκρο. Τα έκανε όλα απόλυτο δικαίωμά της. Δεν είναι κομμάτι του κορμιού μας το παιδί, όσο κι αν μας βολεύει να το λέμε έτσι για να κοιμίζουμε τη συνείδησή μας καλά. Είναι μια άλλη ζωή και μάλιστα ανυπεράσπιστη, αδύναμη ζωή, που δεν δικαιούμαστε να την αγγίξουμε καθόλου. Ένας άλλος άνθρωπος έξω από μας. Η προστασία της ζωής του είναι χρέος μας πρωταρχικό και όχι πισωγύρισμα στον σκοταδισμό, όπως σου αρέσει υποκριτικά να λες. Αφουγκράστηκες ποτέ τη σιωπηλή του κραυγή, όταν το κομματιάζουν ανελέητα; Κι αλήθεια, κατά τη γνώμη σου, πότε αποκτάει δικαίωμα στη ζωή; Πότε, σε ποια φάση ακριβώς, γίνεται άνθρωπος; Πότε αρχίζει για σένα ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή; Από την αρχή, από την πρώτη στιγμή της σύλληψης, είναι άνθρωπος, με σώμα και ψυχή, με όλα τα δικαιώματα στη ζωή, κι ας μην το παραδέχεσαι.
Κάτι πήγε να πει ξανά η θεία που πέταγε σπυράκια όταν άκουγε για ψυχή και τέτοια, μα η Δώρα την έκοψε.
- Άστα, θειούλα μου, μην προσπαθείς, ξέρω τί θα μου πεις, δεν ωφελεί. Δεν ξέρω ακόμα τί θα κάνω με το παιδί μου. Όμως, αν είναι να μην το κρατήσω, δεν θα το κάνω γιατί πιστεύω πως είναι τάχα ένα άχρηστο κομματάκι κρέας στο σώμα μου. Αλλά γιατί βρίσκομαι σε φάση που μού είναι όντως ασήκωτο βάρος ένα παιδί. Δεν ξεγελώ τον εαυτό μου. Αν θα το κάνω, από δειλία και αδυναμία θα το κάνω. Εν γνώσει μου θα σταματήσω μια ζωή, θα σκοτώσω άνθρωπο. Θα πετάξω αυτό το βάρος από πάνω μου, μα θα φορτώσω την ψυχή μου με άλλο βάρος παντοτινό. Μην παιδεύεσαι να μου χρυσώσεις το χάπι, θειούλα μου. Εκτιμώ το ενδιαφέρον σου, να ’σαι καλά, μα άσε με στο βάσανό μου!
Η διαβασμένη θεία δεν τόλμησε να συνεχίσει περισσότερο. Τα μάζεψε μουδιασμένη και έφυγε. Τα παιδιά, με την ανόθευτη ευθυκρισία τους, βλέπουν πιο καθαρά τα πράγματα απ’ τους μεγάλους.
Μες στον ατέλειωτο ορυμαγδό των συζητήσεων, η μόνη που βρέθηκε πραγματικά στο πλευρό της νεαρής κοπέλας, ήταν η μάνα της.
- Όλα είναι εναντίον σου, κόρη μου, της είπε. Μα εγώ δεν στέκομαι στα πρακτικά. Δεν λέω, είναι τεράστιο πρόβλημα να κουβαλάς από τώρα ένα μωρό στην πλάτη σου, μα όλα αυτά, όσο δύσκολα κι αν είναι, αντιμετωπίζονται, δεν είναι το χειρότερο. Εκείνο που δεν διορθώνεται και δεν γυρίζει πίσω, είναι η αφαίρεση της ζωής. Όσο κι αν θέλει ο κόσμος σήμερα να το υποβαθμίζει το θέμα, να το βλέπει σαν ένα τίποτε, επειδή έτσι τον βολεύει, δεν παύει να είναι πάντα αυτό που είναι: Ο τερματισμός μιας ζωής. Της ζωής του παιδιού σου. Και αυτό δεν είναι κάτι που θα σε αφήσει ποτέ σε ησυχία, ακόμα κι αν το απωθήσεις στο σκοτεινότερο άδυτο της ψυχής σου. Θα το έχεις πάντα απέναντί σου. Κράτησέ το, κόρη μου! Μην έρχεσαι αντιμέτωπη με τον Θεό. Εγώ θα σου το μεγαλώσω, γλυκειά μου, μη φοβάσαι, μην έχεις έγνοια καθόλου γι’ αυτό.
- Το ξέρω πως θα το κάνεις, μαμά μου, είπε η Δώρα πέφτοντας στην αγκαλιά της με δάκρυα, μα αυτό ακριβώς είναι που δεν θα ’θελα ποτέ να γίνει. Να σταυρωθείς εσύ για χατίρι δικό μου. Ξέρω πως το εννοείς πραγματικά και είσαι έτοιμη να θυσιάσεις τα πάντα γι’ αυτό. Το πιστεύω κι εγώ πως είναι έγκλημα αυτό που με παρακινούν να κάνω, μα δεν μπορώ να θυσιάσω εσένα για να ξεφύγω εγώ. Δεν θέλω να χαλάσω το παιδί μου, αν και δεν αισθάνομαι ακόμα τίποτε γι’ αυτό, είναι πολύ νωρίς για να νιώσω από τώρα μάνα, μα δεν μπορώ να σου μεταφορτώσω τέτοιο βάρος, όσο κι αν είσαι πρόθυμη να το σηκώσεις. Πραγματικά δεν ξέρω τί να κάνω. Ίσως καλύτερα να αφεθώ στα χέρια του Θεού, που και να με δείρουν ακόμα, θα με δείρουν φιλάνθρωπα.
Η Δώρα πάλευε. Δεν μπορούσε να πάρει απόφαση. Πέρασε μέρες μαρτυρικές. Μα στο τέλος νίκησαν οι πολλοί, την κλόνισαν. Με το πες-πες ο ένας, ο άλλος, κατάφεραν με τα πολλά να τη φέρουν στα νερά τους. Ορθώθηκε τελικά πελώριο μέσα της, φάνταξε ανυπέρβλητο το πρόβλημα ενός παιδιού στα δεκαέξι της. Δεν ήταν παρά μια ανήλικη, ένα παιδί ακόμα κι αυτή. Με βαρειά καρδιά σύρθηκε στη μαιευτική κλινική. Με συνοπτικές διαδικασίες το ανεπιθύμητο βάρος φυγαδεύτηκε απ’ το κορμί της. Μα βάρυνε αμέσως η ψυχή της, που είχε ακόμα την παιδική καθαρότητα και ειλικρίνεια να βλέπει τα πράγματα στην αληθινή τους διάσταση, μακριά απ’ τους παραμορφωτικούς φακούς της υποκρισίας των μεγάλων.
Έχασε τον ύπνο της, καθώς οι σιωπηλές κραυγές του μωρού της συγκλόνιζαν δραματικά τα όνειρά της. Οι νύχτες κατάντησαν εφιαλτικές. Ήταν φορές που ξυπνούσε αλαφιασμένη, σαν από κλάμα μωρού, πνιγμένη στα δάκρυα. Άλλοτε τιναζόταν σύγκορμη, καθώς ένα μωρό πλανιόταν συχνά απ’ τα σκοτάδια προς το μέρος της, τέντωνε τα ματωμένα χεράκια του και της φώναζε σπαραχτικά:
- Μη με αφήνεις, μαμά μου! Σώσε με, μαμά μου!
Ένιωθε να συνθλίβεται από το βάρος των ενοχών της. Ήταν λοιπόν μια φόνισσα; Σκέπασε με ένα πανί την εικόνα της Βρεφοκρατούσας Παναγίας που είχε στο δωμάτιό της. Δεν άντεχε να αντικρύζει το βλέμμα της. Δεν τόλμαγε ούτε να υψώσει τη σκέψη της στον Θεό.
Η μάνα της θλιβόταν, αγωνιούσε. Την αγκάλιαζε, τη φιλούσε, πάσχιζε να ελαφρύνει την κατάσταση. Με τα πολλά κατάφερε να την παίρνει μαζί της κάπου-κάπου στη Θεία Λειτουργία.
Η Δώρα δεν έλειπε μικρή από την Εκκλησία, αλλά στην εφηβεία της κάπου τα είχε παρατήσει αυτά. Και να που τώρα, ξαναμπαίνοντας στον οικείο της χώρο, άρχισε να νιώθει σιγά-σιγά καλύτερα. Ανεπαίσθητα στην αρχή, όλο και περισσότερο κατόπιν, η ψυχή της άρχισε λιγάκι να ανασαίνει. Αποτόλμησε μάλιστα να σταθεί κάποτε μπρος στην εικόνα της Παναγίας. Γονάτισε με συντριβή και με τα μάτια της υγρά ψιθύρισε:
- Συχώρεσέ με, Παναγία μου! Εσύ μόνο μου έμεινες.
Ένας ξένος ιερομόναχος λειτούργησε μια μέρα στον ναό τους. Η σεβάσμια μορφή του, το ήρεμο ύφος του, ο ιεροπρεπής του τρόπος, την τράβηξαν. Στο τέλος, χωρίς να το ’χει προσχεδιάσει, κάτι την έσπρωξε να τον πλησιάσει. Του ζήτησε να της διαθέσει λίγα λεπτά. Ο γέροντας συναίνεσε. Η Δώρα ένιωσε την ανάγκη να ξεδιπλώσει αυθόρμητα την ψυχή της μπροστά του. Με δάκρυα και λυγμούς εξέθεσε τα πάντα, ομολόγησε το τρομερό της ολίσθημα.
- Υπάρχει ελπίδα για μένα; ρώτησε με απόγνωση.
Ο γέροντας την άκουσε προσεκτικά.
- Μεγάλες όντως οι αμαρτίες σου, παιδί μου! της είπε με συμπάθεια. Πρώτα, η ανευλόγητη σχέση σου. Μόλυνες τον ναό του Αγίου Πνεύματος, το σώμα σου. Και η πρώτη σου αμαρτία έφερε ξοπίσω της τη δεύτερη, τη μεγαλύτερη. Αλλά θάρρος, κόρη μου! Μην απελπίζεσαι. Ο Θεός δεν έπαψε να σε αγαπάει το ίδιο, όπως και πρώτα. Δεν θα σε απορρίψει ποτέ. Απ’ τη στιγμή που θέλεις να ξαναγυρίσεις κοντά του, η αγκαλιά του είναι πάντα ανοιχτή. Μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό. Είσαι πολύτιμη πάντα, ανεκτίμητη γι’ αυτόν.
- Με το παιδί όμως τί γίνεται; Δεν πρόκειται να γυρίσει ξανά στη ζωή.
- Σίγουρα, υπάρχουν και μη αναστρέψιμες συνέπειες από την αμαρτία μας. Αυτά τα αφήνουμε στο έλεος του Θεού. Εκείνος θα τα διαχειρισθεί με τον καλύτερο τρόπο.
- Η μάνα μου λέει πως η ανεπανόρθωτη ζημιά είναι διπλή. Δεν χάνει τη ζωή του απλώς ένα παιδί, μα ένα αβάπτιστο παιδί. Του κλείνουμε την είσοδο στη Βασιλεία του Θεού.
- Έτσι μας είπε ο Χριστός. Στη Βασιλεία του θα μπούνε μόνο οι βαφτισμένοι, οι γεννημένοι «εξ ύδατος και Πνεύματος». Αλλά τα κρίματα του Θεού, οι σοφές του ενέργειες, οι τρόποι του, οι λύσεις του, είναι άπειρες, ανεξερεύνητη άβυσσος. Μπορεί λοιπόν κι αυτό να το βολεύει κάπως η απέραντη αγάπη του. Ποιος ξέρει; Αποκλείεται να θεωρήσει ως βάπτισμα αίματος τον μαρτυρικό θάνατο του αγέννητου παιδιού, όπως γινόταν και με πολλούς μάρτυρες;
- Εγώ τί θα μπορούσα να κάνω γι’ αυτό;
- Να προσεύχεσαι για την ψυχή του καθημερινά. Δος του ένα όνομα και κάνε κομποσχοίνι τακτικά γι’ αυτό. Και να δίνεις ελεημοσύνες, όταν μπορείς, ειδικά για την ψυχούλα του. «Για το αδικοχαμένο μου παιδί αυτά, Χριστέ μου», να λες. Και είναι μεγάλος ο Θεός!
- Και με μένα; Τί θα γίνει με όλ’ αυτά που έχω κάνει;
- Ας δούμε λοιπόν και τον δικό σου κανόνα. Και πρώτα-πρώτα, κάθε μέρα να μετανοείς για όσα έπραξες. Βέβαια, θα συγχωρηθούν αμέσως τώρα οι αμαρτίες σου, με την εξομολόγηση που έκανες, μα εσύ μην τις ξεχάσεις ποτέ. Να τις θυμάσαι πάντα, να μετανοείς κάθε μέρα. Αυτό θα σε κρατάει σε ταπείνωση, θα ανεβάζει την ψυχή σου στον Θεό. Και θα σε προφυλάξει από παρόμοιες αμαρτίες ξανά.
Στο εξής λοιπόν, μακριά από ανευλόγητες σχέσεις. Αρκετά τσαλάκωσες την ψυχή σου μ’ αυτές. Είσαι ναός Θεού, σ’ αυτόν ανήκεις, μην το ξεχνάς. Φύλαξε τη θεϊκή σου εικόνα, «σεαυτόν αγνόν τήρει». Άσε τον κόσμο και τα μυαλά του. Ξέρει μόνο να βάζει το θέλημά του πάνω κι απ’ τον Θεό. Μοναδικό του κριτήριο, η φιλήδονη ευχαρίστηση, η φίλαυτη καλοπέρασή του.
Να προσεύχεσαι και να νηστεύεις όπως ορίζει η Εκκλησία μας για όλους τους Χριστιανούς. Και λίγες στρωτές μετάνοιες, εδαφιαίες, αν μπορείς, ακόμα καλύτερα. Νέο κορίτσι είσαι, δεν θα σε δυσκολέψουν αυτές.
Μα το σπουδαιότερο απ’ όλα, βάλε τη Θεία Λειτουργία ανελλιπώς στη ζωή σου. Από εκεί θα έχεις τη μεγαλύτερη ευλογία. Από τη Θεία Κοινωνία όμως μακριά!
- Ως πότε, γέροντα; Δεν θα ξανακοινωνήσω ποτέ;
- Θα κοινωνήσεις, κόρη μου! Σιγά-σιγά, με υπομονή. Όλα στην ώρα τους. Να κάνεις πρώτα τον κανόνα σου. Να καταφέρεις πρώτα καλά αυτά που είπαμε. Και όταν θα ’ναι ο καιρός, θα κοινωνήσεις.
Αλάφρωσε λιγάκι η ψυχή της. Πώς τη φώτισε ο Θεός και μίλησε στον αγιασμένο άνθρωπο; Άρχισε να παίρνει τα πάνω της σιγά-σιγά, να κάνει καταπώς τη συμβούλεψε. Στη θύμηση των αμαρτιών της έκλαιγε καθημερινά. Μα όχι πια απελπισμένα. Ο ύπνος της πήρε να ηρεμεί, οι φριχτοί εφιάλτες της χάθηκαν. Η σκέψη του Θεού δεν τη φόβιζε πια. Τη γέμιζε γλυκειά ελπίδα και εμπιστοσύνη. Προσευχόταν κατανυκτικά, ήρεμα, ταπεινά. Ξεσκέπασε και την εικόνα της Παναγίας στο δωμάτιό της. Την έπαιρνε αγκαλιά στο κρεβάτι της κάθε βράδυ.
- Μη με εγκαταλείψεις κι εσύ, Παναγία μου! Ελέησέ με, Κύριε, τη φόνισσα δούλη σου!
Οι μήνες πέρασαν, «έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή», η Μεγάλη Σαρακοστή. Μια Κυριακή ο ξένος ιερομόναχος ξαναφάνηκε στον ναό τους. Τη φώναξε κοντά του μετά τη Λειτουργία, μίλησαν, της έδωσε οδηγίες να νηστέψει λίγο παραπάνω τη Σαρακοστή. Της έλυσε τον κανόνα και της έδωσε ευλογία να κοινωνήσει το Πάσχα. Η Δώρα πέταξε απ’ τη χαρά της.
Όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, πρωί-βράδυ, δεν έλειψε στιγμή από την Εκκλησία. Ήταν η πρώτη φορά που ζούσε πραγματικά βήμα-βήμα το κατανυκτικό μεγαλειώδες μυστήριο του θείου Πάθους.
Έφτασε και το πολυπόθητο βράδυ της Ανάστασης. Ο χαρμόσυνος παλμός του συνεπήρε τα πάντα. Με τη λαμπάδα της αναμμένη στο χέρι, γεμάτη φως έξω και μέσα, πλησίασε κι αυτή τελευταία, ταπεινά, με καρδιοχτύπι, τρέμοντας, να κοινωνήσει. Μέσα της προσευχόταν αδιάλειπτα, σιωπηλά.
- Ελέησέ με, Κύριε, την …
- Μεταλαμβάνει η δούλη του Θεού …
- Φόνισσα! παραλίγο να της ξεφύγει αυθόρμητα, λόγω κεκτημένης προσευχητικής συνήθειας.
- …Θεοδώρα, συνέχισε ο ιερέας που τη γνώριζε φυσικά από μικρή, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον…
Ο Χριστός αγκάλιαζε με άπειρη στοργή το αγαπημένο του πλάσμα. Δεν έβλεπε καμμιά φόνισσα μπροστά του. Της φάνηκε πως ανέτειλε μέσα της ανέσπερο φως. Τα πάντα γέμισαν χαρά. «Ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια».
Όλα ήταν φωτεινά, πολύ φωτεινά, εκείνη τη λαμπριάτικη νύχτα. Ακόμα και τα όνειρά της. Καθώς σε λίγο έγερνε με την εικόνα της Παναγίας, ως συνήθως, στην αγκαλιά της και τα μάτια της σφάλιζαν νυσταγμένα, η αναστημένη ψυχή της συνέχισε να πετάει στα λαμπερά λιβάδια του Παραδείσου. Μέσα από μυριάδες ολοφώτεινες μορφές, ένα γελαστό παιδάκι με αγγελική θωριά ξεχώρισε, αστράφτοντας στο φως. Την πλησίασε.
- Μαμά, μαμά μου! φώναξε απλώνοντας τα χεράκια του γεμάτο χαρά.
Η Δώρα σκίρτησε.
- Παιδί μου! Αγαπημένο μου παιδί! φώναξε δυνατά και το άρπαξε με λαχτάρα στην αγκαλιά της. Το φιλούσε κλαίγοντας από χαρά, δεν χόρταινε να το σφίγγει, να το χαϊδεύει.
- Θα με συχωρέσεις ποτέ, γλυκό μου αγόρι; Θα συχωρέσεις την άκαρδη μάνα σου;
- Σ’ αγαπάω πολύ, μαμά μου, πάντα θα σ’ αγαπάω! Και θα σε περιμένω να ζήσουμε εδώ παντοτινά, τη ζωή που δεν ζήσαμε ποτέ μαζί στη γη.
Ξύπνησε με το μαξιλάρι της μουσκεμένο από το κλάμα.
Μα ήταν η πρώτη φορά που αισθανόταν να τρέμουν συθέμελα τα έγκατά της, από χαρά και συγκίνηση τρελά να φτεροκοπάει η ψυχή της! Πάσχα 2026
Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 6980 898 504
e-mail: neo.antiyli@gmail.com
ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ-ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ
Tο Σάββατο 16 Μαΐου στις 18:00 θα τελεστή ο Αναστάσιμος Εσπερινός και Ιερά Παράκλησις προς την Υπεραγία Θεοτόκο, υπέρ ενισχύσεως και φωτίσεως των μαθητών και μαθητριών εν όψει εξεταστικής περιόδου.
Η στάμνα της Σαμαρείτιδος († Αρχ. Χριστόδουλος Φάσσος)
Αυτή η ευαγγελική περικοπή, αδελφοί μου, που διαβάσαμε, η συνομιλία του Κυρίου μας με τη Σαμαρείτιδα, είναι μία από τις ωραιότερες αλλά και διδακτικότερες σελίδες της ευαγγελικής διηγήσεως. Ο Κύριός μας αποκαλύπτει στη συνομιλία Του με τη γυναίκα αυτή αλή θειες δογματικές, θεολογικές και λατρευτικές, τις οποίες για πρώτη φορά ακούμε και διαβάζουμε μέσα στο Ευαγγέλιο.
Οταν διάβαζα προ ολίγων ημερών για να προετοιμαστώ για τη Θ. Λειτουργία, στάθηκα σε μία φράση, η οποία με προβλημάτισε. Η φράση αυτή είναι στο τέλος της συνομιλίας του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα. Οπως θυμάστε, ο Κύριος ήρθε κουρασμένος και κάθισε στο πηγάδι. Οι μαθητές έφυγαν για να αγοράσουν τρόφιμα. Ο Ιωάννης φαίνεται ότι έμεινε μαζί Του΄ γι' αυτό και περιγράφει τόσο λεπτομερώς αυτή την υπέροχη συζήτηση μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος. Και αφού ο Κύριος απεκάλυψε αυτές τις αλήθειες, που σας είπα, και έφερε τη γυναίκα αυτή σε συναίσθηση της καταστάσεώς της, δημιουργήθηκε εκεί με τη Χάρη του Θεού μία μεταβολή στον εσωτερικό της κόσμο, ώστε να καταλάβει την αμαρτωλή κατάστασή της και συγχρόνως να ανάψει μέσα στην καρδιά της ένας ζήλος για να μεταφέρει αυτό το μήνυμα: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» (Ιω. Α', 42). Διότι της απεκάλυ ψε ο Κύριος ότι Αυτός είναι ο Μεσσίας, πράγμα που δεν το είχε αποκαλύψει σε κανέναν. Και μόλις ήρθαν οι μαθη τές, φέροντες τα τρόφιμα, αυτή έφυγε για να πάει να αναγγείλει το μήνυμα.
Στο σημείο αυτό ο Ευαγγελιστής έχει αυτή την πρό ταση, που σας είπα ότι με προβλημάτισε. Λέει: «Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή και απήλθεν εις την πόλιν, και λέγει, τοις ανθρώποις» (Ιω. Δ', 28). Οταν διαβάζει κανείς τα προηγούμενα, που είναι υψηλού θεολογικού περιεχομένου μηνύματα, και μετά έρχεται στη φράση: «Αφήκεν ουν την υδρίαν αυτής η γυνή...», ότι άφησε η γυναίκα τη στάμνα της εκεί πέρα και έφυγε, νομίζει ότι είναι αυτός ο στίχος μία ασήμαντη και ίσως περιττή λεπτομέρεια, την οποίαν αναγράφει ο Ευαγγελιστής. Αλλά σκέφτηκα΄ υπάρχουν ασήμαντα και περιττά, λέξεις και φράσεις ασήμαντες και περιττές στην ευαγγελική διήγηση; Υπάρχουν;
Οι μαθητές είχαν μία εμπειρία τριών χρόνων που συνανεστράφησαν τον Κύριο κι έπρεπε να γράψουν λίγες σελίδες ευαγγελικές, με την πλούσια αυτή εμπειρία που είχαν. Επρεπε να επιλέξουν τα πλέον σημαντικά. Μεταξύ, λοιπόν, των πλέον σημαντικών να βάζουν αυτή τη φράση, που εγώ τη θεωρώ ότι είναι ασήμαντη και κάπως περιττή; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, συγκεκριμέ να, ο οποίος γράφει το περιστατικό, λέει: «έστι δε και άλλα πολλά» (Ιω. ΚΑ', 24) από όσα έκαμε και δίδαξε ο Κύριος, τα οποία δεν είναι γραμμένα στο ευαγγέλιο΄ και αν γραφό ντουσαν, ούτε ο κόσμος δεν θα χώραγε τα γραφόμενα βιβλία. Οταν λοιπόν υπάρχει τέτοια στενότητα χώρου, σκέπτομαι, θα κατανάλωνε έναν στίχο για να γράψει μία περιττή φράση, μία ασήμαντη φράση; Δεν φαντάζομαι. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η φράση αυτή, ότι άφησε η γυναίκα την υδρία της και πήγε μέσα στην πόλη να φέρει το μήνυ μα, δεν είναι ασήμαντη. Είναι πολύ σημαντική και από τη φράση αυτή αποκαλύπτονται πτυχές της ψυχολογίας, μυστικές πτυχές της ψυχολογίας της γυναίκας, με τις οποίες ολοκληρώνεται η προσωπικότητά της. Επί πλέον με αυτή τη φράση, ότι η γυναίκα άφησε τη στάμνα της, δίνει και σε μας κάποια μηνύματα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.
Ας την αναλύσουμε λοιπόν. Τί εξήγηση να δώσουμε; Γιατί άφησε τη στάμνα της; Θα μπορούσε να πει κανείς σαν πρώτη εξήγηση ότι την ξέχασε. Την ξέχασε, για να πάει να φέρει το μήνυμα. Αλλά κάθε μέρα, ή μέρα παρά μέρα, ερχότανε να πάρει νερό για τη λάτρα του σπιτιού και να πιει η πολυμελής οικογένεια, την οποίαν είχε. Τώρα λοιπόν γι' αυτό το λόγο ήρθε. Είναι δυνατόν να έφυγε με άδεια χέρια; Να μην πάρει τη στάμνα γεμάτη νερό για τη χρεία; Αλλά, αδελφοί μου, η σημερινή μέρα δεν είναι σαν τις άλλες. Σήμερα δεν είναι σαν τις άλλες μέρες που έπαιρνε νερό και πήγαινε στο σπίτι της. Σήμε ρα συνέβη γεγονός, το οποίον είναι συγκλονιστικό γι' αυτή. Η συνάντησή της με τον Κύριο και η συνομιλία της μαζί Του έφερε μία μεταβολή και αναστάτωση και ανα τροπή, θα έλεγα, σε ολόκληρο τον ψυχικό της κόσμο και στα όσα ως τώρα κυριαρχούσαν μέσα της. Αυτή η μετα βολή δεν είναι δική μου κρίση, αλλά καταφαίνεται από τα λόγια τα οποία πήγε και είπε, μόλις συνάντησε τους συμπατριώτες της. Λέει: «Δεύτε ίδετε άνθρωπον (ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο) ος είπέ μοι πάντα όσα εποίησα» (Ιω. Δ', 29). Αυτές οι λέξεις «είπέ μοι πάντα όσα εποίησα...» δείχνουν έναν εσωτερικό κόσμο, ο οποίος έχει αναστατωθεί, ο οποίος έχει ανακαινισθεί. Ελάτε να δείτε κάποιον που μου φανέρωσε ό,τι έχω κάμει στη ζωή μου΄ «μήτι ούτός εστιν ο Χριστός;» (Ιω. Δ', 29). Αυτή έχει βεβαιωθεί ότι είναι ο Χριστός, διότι της το ομολόγησε ο Κύριος και το βεβαίωσε΄ αλλά το λέει έτσι για να κινήσει το ενδιαφέρον. Τα λόγια αυτά δείχνουν ότι σήμερα έγινε κάτι κοσμογονικό μέσα στην καρδιά της. Λέει ο ι. Χρυσόστομος: «Ούτως υπό των ειρημένων ανήφθη, ώστε και την υδρίαν αφείναι και την χρείαν δι' ην παρεγένετο» (Ioannes Chrysostomus, In Johannem, Homiliae 34, 59, 193, 21 TLG). Από όσα της είπε ο Χριστός άναψε τέτοια φωτιά μέσα της, ώστε και τη στάμνα και τη δίψα να ξεχάσει. Το σκοπό για τον οποίο ήρθε, να ξεδιψά σει αυτή και η οικογένειά της, τον ξεχνάει. Από τί; Από τη φωτιά που άναψε μέσα της.
Εν πάση περιπτώσει είναι δυνατόν να την ξέχασε τη στάμνα, αλλά είναι και δυνατόν να την άφησε εσκεμμένα εκεί. Γιατί να την άφησε εσκεμμένα; Διότι από αυτή την ημέρα και μετά, από αυτή τη συνομιλία, όπως είπα, ένας καινούργιος κόσμος έχει ανοιχθεί μπροστά της και με και νούργια μέτρα μετράει τώρα τα πράγματα της ζωής. Λέει ένας ερμηνευτής: «Διατίθεται η γυνή προς το ύδωρ ως ο Ιησούς μετ' ολίγον εις τον άρτον» (Βλ. Τρεμπέλας Π.Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 153). Ο Κύριός μας, όταν πήγαν οι μαθητές και του έφεραν το ψωμί, τους είπε: Εγώ έφαγα. Την ξέχασε τη σωματική Του πείνα με όσα είχε ειπωμένα με τη Σαμαρείτιδα. Οπως ο Κύριος ξέχασε την πείνα, έτσι ξέχασε κι αυτή τη δίψα. Έτσι ξέχασε τώρα και το σταμνί. Γιατί; Γιατί είναι δευτερευούσης σημασίας πράγματα. Διότι άλλα πράγματα τώρα πήραν την πρώτη θέση μέσα στη ζωή της και την πολιτεία της.
Αλλά ακόμα, αδελφοί μου, αυτή η στάμνα η εγκατα λελειμμένη είναι γι' αυτή τη γυναίκα μία ανάμνηση, αν θέλετε, αντιπροσώπευση της ζωής που έκανε ως τώρα. Δεν τη θέλει πια αυτή τη ζωή. Την εγκαταλείπει αυτή τη ζωή. Καινούργια ζωή αρχίζει και ως εκ τούτου μπορεί να εγκαταλείψει και τη στάμνα, διότι της θυμίζει την απο γοήτευση που δοκίμασε ζώντας χωρίς το Χριστό. Δεν το έβλεπε πρώτα αυτό, τώρα το βλέπει. Γιατί τώρα γνώρισε το Χριστό. Τώρα άκουσε τη διδασκαλία Του. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της τα πνευματικά και έτσι, ας πούμε, η στάμνα, σαν ένας αντιπρόσωπος εκείνης της παλιάς ζωής, της είναι πλέον περιττή. Λέει ένας ερμηνευτής: «Ούτως άρα ταχέως προετίμησε το ύδωρ του Χριστού της του Ιακώβ πηγής» (Βλ. Τρεμπέλας Π. Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 153). Ξεχνάει τη δίψα. Προτιμάει το νερό που έδωσε ο Χριστός. Το ύδωρ το ζων, που όποιος πιει απ' αυτό, καθώς της είπε, δεν ξαναδιψάει. Προτιμάει αυτό το νερό παρά το νερό απ’ το πηγάδι του Ιακώβ. Και λέει ο Ι. Χρυσόστομος μία παρατήρηση, την οποίαν σας παρα καλώ να την προσέξουμε, διότι από κει βγαίνει το δίδαγ μά μας. «Ήλθεν υδρεύσασθαι (ήλθε για να πάρει νερό) και επειδή της αληθινής πηγής επέτυχε (και επειδή τώρα βρήκε την αληθινή πηγή με το ζωντανό νερό), κατεφρόνησε της αισθητής (κατεφρόνησε την πηγή την υλική) διδάσκουσα ημάς... (τί μας διδάσκει;) εν τη των πνευ ματικών ακροάσει πάντων υπεροράν» (Ioannes Chrysostomus, In Johannem, Homiliae 34, 59, 193, 21 TLG). Οταν έχουμε μπροστά μας τον καινούργιο πνευματικό κόσμο και ασχο λούμεθα με αυτόν και τον μελετάμε, τον κόσμο που μας φανερώνει ο Χριστός και το Ευαγγέλιό Του, όλα πρέπει να τα περιφρονούμε. «Πάντων υπεροράν των βιοτικών και μηδένα λόγον αυτών ποιείσθαι» (Ioannes Chrysostomus, In Johannem, Homiliae 34, 59, 193, 21 TLG) και δεν κάνουμε κουβέντα πλέον γι' αυτά τα πράγματα. Όλα όσα συζη τούσε ως τώρα δεν την ενδιαφέρουν πλέον. Αλλες κουβέ ντες κάνει τώρα, που τις εμπνέει ο Χριστός και η διδα σκαλία Του. Αυτό είναι το μήνυμα για μας.
Να κάνουμε ένα ερώτημα: Συμβαίνει αυτό με μας; Μήπως εξακολουθούμε να αντλούμε από δύο πηγάδια; Εμείς -όταν λέω εμείς το συγκεκριμενοποιώ- είμαστε μέλη μίας χριστιανικής ομάδας, που εδώ και πενήντα χρόνια ιδρύθηκε στην Πάτρα και ακούσαμε τόσα πολλά πράγματα από πατέρες πνευματικούς και διδασκάλους θεολόγους. Τί έγιναν αυτά τα πράγματα; Μας ανοίξανε πηγάδι τότε, το πηγάδι του Χριστού, οι πνευματικοί και διδάσκαλοί μας. Αντλούμε από αυτό το πηγάδι ή έχουμε ακόμα το μαγγανοπήγαδο του κόσμου και αντλούμε από αυτό και από το Χριστό και τα ανακατεύουμε; Και ασφαλώς δεν πετάξαμε αυτή τη στάμνα. Να κοιτάξουμε πλάι στο πηγάδι της ζωής μας εγώ, εσύ, ο καθένας. Υπάρχει κάποια εγκαταλελειμμένη στάμνα; Αφήκαμε κάποια πράγματα; Να το πούμε, αδελφοί μου, καθαρά, αφήκαμε κάποια πράγματα από την παλιά ζωή μας; Τη ζωή των αδυναμιών, της αμαρτίας, των παθών μας; Λέει ο μακαριστός Τρεμπέλας σχολιάζοντας αυτήν την περι κοπή για την οποία μιλάμε: «Οσοι εγνώρισαν τον Χριστόν αποδεικνύουν τούτο δι' αγίας περιφρονήσεως προς τα μάταια αγαθά του κόσμου» (Βλ. Τρεμπέλας Π. Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, εκδ. «Σωτήρ», σελ. 154). Να προβληματιστούμε μ' αυτή τη φράση.
Υπάρχει και άλλος ένας λόγος, αδελφοί μου, που μπο ρεί γι' αυτό να άφησε τη στάμνα. Αυτή ξεκινάει να τρέξει να φέρει ένα μήνυμα. Μήνυμα ιεραποστολής και σωτη ρίας. Η στάμνα είναι βαριά. Η στάμνα είναι ένα βάρος. Αυτή θέλει νά 'ναι εύζωνας. Δεν θέλει νά 'χει βάρη επάνω της. Γιατί το έργο της ιεραποστολής του Χριστού δεν επι δέχεται βάρη. Και την αφήνει τη στάμνα για να γίνει γνή σια ιεραπόστολος. Και έγινε γνήσια ιεραπόστολος. Μας το λέει το ευαγγέλιο. Ηλθαν οι Σαμαρείτες και παρακαλούσαν τον Κύριο να μείνει. Αλλά μας το λέει και η εκκλησιαστική μας ιστορία με το βίο της και με το μαρτύ ριό της. Λοιπόν, η στάμνα ήταν βάρος γι' αυτήν. Η ιερα ποστολή θέλει εύζωνους στρατιώτες.
Τώρα προσέξτε κάτι. Ο κάθε πιστός, από την ώρα που συνειδητοποιεί την πίστη του και τη διδασκαλία του Χρι στού μας, είναι ιεραπόστολος και πρέπει να φέρνει αυτό το μήνυμα κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο στους συνανθρώπους του. Για να είναι ιεραπόστολος και να φέρνει αυτό το μήνυμα, δεν πρέπει νά 'χει βάρη επάνω του. Πόσες βαριές στάμνες, υδρίες, κουβαλάμε εμείς, ρωτήστε τον εαυτόν σας. Γεμάτες με εγωισμό, δειλία, ασυνέπεια, ακόμα και με νόμιμες απαιτήσεις της ζωής... Τις κουβαλάμε και αυτό είναι εμπόδιο στην ιεραποστολή μας και στο έργο μας το ιεραποστολικό. Λέει ο ι. Χρυσόστομος: «Οταν γαρ πυρωθή ψυχή τω πυρί τω θείω, προς ουδέν των εν τη γη λοιπόν ορά..» (Ioannes Chrysostomus, In Johannem, Homiliae 34, 59, 193, 21 TLG). Αμα ανάψει η φωτιά του Χριστού μεσ' την καρδιά, δεν βλέπει ο άνθρωπος τα γήινα πράγ ματα. «Ενός εστι μόνου, της κατεχούσης αυτήν φλο γός» (Ioannes Chrysostomus, In Johannem, Homiliae 34, 59, 193, 21 TLG). Η ψυχή ένα πράγμα νιώθει και αισθάνεται, τη φλόγα που την καίει.
Αδελφοί μου, αυτοί οι πατέρες και αδελφοί μας, για τους οποίους τελούμε σήμερα για τρίτη χρονιά μνημόσυνο - τη μία χρονιά πήγαμε επάνω στον Ομπλό, την άλλη στον Αγιο Κωνσταντίνο, εφέτος εδώ - αποτελούν για μας ιεραποστολικά πρότυπα. Εχει πάρα πολλή σημασία το ότι ήρθαμε εδώ εφέτος. Δεν θα επεκταθώ σ' αυτό το θέμα. Θα δοθεί ευκαιρία όσοι θέλετε να πείτε και δικές σας σκέψεις επάνω, όταν θα ανέβουμε στο χώρο της Κατασκήνωσης. Αλλά εδώ που είμαστε, είμαστε κάτω από τη σκιά μίας βασιλικής δρυός. Και η βασιλική δρυς, αυτό το δένδρο το πλατύκλαδο και σκιερό, υπήρξε ο πατήρ Γερβάσιος. Υπήρξε ο πρώτος κατηχητής. Πριν έλθουν οι δικοί μας μεταγενέστεροι κατηχητές, ο π. Γερβάσιος ήταν κατηχητής εδώ και εβδομήντα και πλέον χρόνια στην πόλη αυτή. Και ήταν ιεραπόστολος, όπως η Σαμαρείτισσα. Και όσοι μετά κάτω από τη σκιά του και δροσίστηκαν και διδάχτηκαν, κληρικοί και λαϊκοί, τους θυμάστε και θα ακούσετε τα ονόματά τους στο μνημόσυνο που θα κάνου με, όλοι αυτοί κάτω από τη σκιά του ετράφησαν και αναπαύθηκαν και αναζωογονήθηκαν. Ολοι αυτοί, με επικεφαλής τον π. Γερβάσιο, υπήρξαν ιεραπόστολοι χωρίς να κουβαλάνε πάνω τους στάμνες και βάρη. Θυμηθείτε τους έναν-έναν. Πόσο ανιδιοτελείς, πόσο αφιλοχρήματοι και πόσο άνθρωποι θυσίας υπήρξαν! Αληθινοί ιεραπόστολοι που μεσ' την καρδιά τους έκαιγε, όπως λέει ο Χρυσόστο μος, αυτή η φλόγα, η οποία, άπαξ και άναψε, τους έκανε όλα τα άλλα να τα βλέπουν σαν δευτερεύοντα. Λοιπόν, αν θέλουμε να τους κάνουμε μνημόσυνο, να μην περιοριζόμα στε στα κόλλυβα και στα κεριά, αλλά να είμαστε μιμητές όλοι της ζωής τους και του ιεραποστολικού τους έργου. Αυτά μας δίδαξε σήμερα η Σαμαρείτιδα. Αυτά μας διδά σκει ο δίσκος με τα κόλλυβα. Αυτά μας διδάσκει η θρη σκευτική ιστορία αυτής της πόλεως. Εχει μία ένδοξη ιστορία, θρησκευτική και εκκλησιαστική, αυτή η πόλη. Και μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε γεννημένοι. Μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε ποτισμένοι. Μέσα σ' αυτή την ιστορία είμαστε βαπτισμένοι.
Λοιπόν, γεννημένοι, βαπτισμένοι και ποτισμένοι μ' αυτή την ιστορία και μ' αυτά τα ιδανικά που και η Σαμα ρείτιδα και οι πατέρες μας και οι λαϊκοί διδάσκαλοί μας μας δίδαξαν, μ' αυτά να πορευόμαστε. Και αυτά να τα λέμε και στα παιδιά μας. Να τα διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας. Και πιστεύω πως η ευχή όλων αυτών, οι προσευχές τους, που είναι μέσα στην αγκαλιά του Θεού και απολαμβάνουν τα αγαθά του παραδείσου, θα ευλογήσουν το έργο το δικό μας. Δε θέλω να επε κταθώ. Εμείς μπήκαμε σ' ένα χωράφι που το έσπειραν αυτοί. Το είπε σήμερα το ευαγγέλιο. Αλλοι σπέρνουν και άλλοι θερίζουν. Αλλοι κοπίασαν και άλλοι μπήκανε και αναπαύονται στους κόπους αυτών. Εμείς είμαστε μέσα σ' αυτούς. Ας προσπαθούμε τουλάχιστον να φανούμε αντά ξιοι των κόπων που έκαμαν για μας. Αμήν.
[Πάτρα 12-05-1996, Ομιλία στον Ι. Ναό Αγίας Παρασκευής Συχαινών (κατασκήνωση π. Γερβασίου)]
(Από το βιβλίο του † Αρχ. Χριστοδούλου Φάσσου, «Η Συγκατάβαση του Θεού και η Ευθύνη του Ανθρώπου», Εκδόσεις «ΤΑΩΣ» 2008)
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΛΥΧΝΟΣ TV-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ
ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ 2025-2026
ΕΛΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ...
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΦΙΛΩΠΤΩΧΟ ΤΑΜΕΙΟ
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
Τη Δευτέρα 11/5 και ώρα 18:00 θα τελεσθεί Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας-Παράκλησις & Χαιρετισμοί εις τον Όσιο Ιωάννη το Ρώσσο και εν συνεχ... -
Αυτή η ευαγγελική περικοπή, αδελφοί μου, που διαβάσαμε, η συνομιλία του Κυρίου μας με τη Σαμαρείτιδα, είναι μία από τις ωραιότερες αλλά κα... -
Tο Σάββατο 16 Μαΐου στις 18:00 θα τελεστή ο Αναστάσιμος Εσπερινός και Ιερά Παράκλησις προς την Υπεραγία Θεοτόκο, υπέρ ενισχύσεως και φωτίσ... -
Ὤφθης Θεράπων, οἷα θύτης τοῦ Λόγου, Ὤφθης Θεράπων, καὶ δι’ αἵματος Πάτερ Διαβάζουμε στο συναξάρι του Αγίου Θεράποντος τη μνήμη του οποίου ε... -
Ούτε που κατάλαβε πώς έπεσαν όλοι να τη φάνε ζωντανή. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να φανερώσει το μυστικό της και αμέσως στήθηκε στενή πολιορκία γ...
Η λίστα ιστολογίων μου
ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ
Δώσε ζωή...