Σε κύκλους προοδευτικών, δήθεν, ανθρώπων και εγγραμμάτων λέγεται ότι η γνώση διώχνει την χριστιανική πίστη. Ο εγγράμματος αντιλαμβάνεται το λάθος της Ορθοδοξίας. Σφάλμα τεράστιο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σφάλμα από αυτό. Οι μεγάλοι επιστήμονες με καθαρή καρδιά και προαίρεση ασπάζονται την Αλήθεια της Ορθόδοξης Διδασκαλίας. Εν τάχει αναφέρομε τον Ιερό Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο και τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.

Στο παρόν κείμενο με τις μικρές μου δυνάμεις θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Ο Διονύσιος γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 10 μ. Χ. από οικογένεια επιφανή και έλαβε μεγάλη μόρφωση. Η Αθήνα ήταν ξακουστή για την σοφία των κατοίκων της. Ο Διονύσιος ήταν ειδωλολάτρης, με καλή καρδιά και αγαθή προδιάθεση. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό. Για την μεγάλη μόρφωση που είχε και τη δικαιοσύνη που τον διέκρινε ορίστηκε μέλος του Αρείου Πάγου. Ήταν ένας από τους εννέα βουλευτές. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό.

Το 33 μ. Χ. βρίσκεται στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου για ανώτερες σπουδές. Μια μέρα, ενώ ήταν μεσημέρι, βλέπει τον ήλιο να χάνει το φως του και η γη να σείεται από ισχυρό σεισμό. Εκείνη την στιγμή ο Σωτήρας μας Χριστός σταυρωνότανε από τους άνομους Ιουδαίους και η φύση δεν μπορούσε να βλέπει τον δημιουργό της πάνω στον Σταυρό απαθής. Ο ευσεβής Διονύσιος αναφώνησε: «Ή θεός τις πάσχει, ή το παν απόλλυται»! Σημείωσε στο ημερολόγιό του την ημερομηνία, ημέρα και ώρα που έγιναν τα συμβάντα. Χαράχτηκαν στην μνήμη του και τον απασχολούσαν.

Αφού τελείωσε τις σπουδές του γύρισε στην Αθήνα και ανέλαβε στη θέση του Αρεοπαγίτη απονέμοντας δικαιοσύνη.

Το 49 μ.Χ. ήλθε στην Αθήνα ο φλογερός Απόστολος Παύλος για να κηρύξει την νέα θρησκεία, την Αλήθεια του Χριστού. Έτρεξαν να τον ακούσουν πολλοί άνθρωποι και φιλόσοφοι της εποχής και ο Διονύσιος. Σε ομιλία του ο Παύλος ανέπτυξε για τον «Άγνωστο Θεό» τον οποίο πιστεύουν χωρίς να τον γνωρίζουν. Είπε, λοιπόν, ο απόστολος : «Ω, άνδρες Αθηναίοι, εγνώρισα ότι είσθε θεοσεβέστεροι και ευλαβέστεροι από τους άλλους ανθρώπους, διότι διερχόμενος από ταύτην την πόλιν σας, και βλέπων τα σεβάσματά σας, εύρον βωμόν, εις τον οποίον δεν έχετε κανένα είδωλον, αλλ’ έχετε αναγράψει επ’ αυτού ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ. Αυτόν λοιπόν τον αληθή Θεόν, τον οποίον αγνοούντες ευσεβείσθε, εκείνον κηρύττω και αυτόν σας αναγγέλλω, ότι αυτός όλον τον κόσμον εποίησεν, ορατόν τε και αόρατον. Ο αληθής ούτος Θεός είναι ανενδεής και δεν χρειάζεται τίποτε από ημάς, αλλ αυτός μας δίδει την πνοήν και την ζωήν και όλα όσα χρειαζόμεθα, ως ελεήμων και εύσπλαγχνος , αυτόν όθεν τον όντως αληθή Θεόν έχω πόθον να σας καταστήσω γνωστόν, να τον εννοήσετε και να τον εύρητε ψηλαφώντες, αν και δεν είναι μακράν από ημάς, αλλά, καθώς είπεν και κάποιος εκ των ημετέρων φιλοσόφων «εν αυτώ ζώμεν» ( Πράξ. Ιζ΄,28) και δι αυτού κινούμεθα και εις αυτόν ευρισκόμεθα. Λοιπόν επειδή είμεθα γένους του Θεού, δεν είναι πρέπον να νομίζωμεν τον χρυσόν και τον άργυρον και πάσαν άλλην ύλην, ότι είναι όμοια του Θεού, αλλά, ας μετανοήσωμεν δια τα εξ αγνοίας ημών ανομήματα, ίνα και ο Θεός συγχωρήσει ημάς ως συμπαθέστατος».

Ο λόγος του Παύλου άφησε άφωνους τους φιλοσόφους . Μόνο ο Διονύσιος εκάλεσε τον Παύλο στο σπίτι του, όπου ο απόστολος του μίλησε για την Θεία οικονομία, την γέννηση, την διδασκαλία, και την Σταύρωση, την Ανάστασή Του και την Ανάληψή Του στους ουρανούς. Διαπίστωσε ο Διονύσιος από το ημερολόγιό του ότι τα θαυμαστά γεγονότα έγιναν την ώρα της Σταυρώσεως του Κυρίου.Αμέσως ζήτησε να βαπτιστεί αυτός και η οικογένειά του. Από τον λόγο του Παύλου αρνήθηκε τα είδωλα η Δάμαρις. Μετά την βάπτιση του Διονυσίου αρκετοί πίστευσαν στον Χριστό.

Ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε τότε επίσκοπο των Αθηνών τον θείον και θαυμαστόν Ιερόθεον , ο οποίος δίδαξε τον Διονύσιον και άλλα απόκρυφα και θεία Μυστήρια, τα οποία είχε διδαχθεί από τον Παύλο. Διάδοχος του Ιεροθέου χειροτονήθηκε ο Άγιος Διονύσιος και αξιώθηκε της Θείας Χάριτος και δια τούτο φιλοσοφεί και λογογραφεί «Περί Ουρανίου Ιεραρχίας των Υπερκοσμίων Αγγέλλων», «Περί Καταφατικής και Αποφατικής Θεολογίας», « Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας», « Περί Θείων Ονομάτων» και έτσι άφησε πλούσια ιερή γραπτή παρακαταθήκη.

«Εξ αιτίας της μεγάλης αγάπης που είχε προς τον Σωτήρα ημών Χριστό, όταν πληροφορήθηκε ότι η Παναγία ήταν ζωντανή πήγε να επισκεφθεί την αειπάρθενο Δέσποινα. Βλέποντας την θεία μορφή Αυτής και θαυμάσιον ωραιότητα και τους Αγγέλλους να την φυλάττουν και ακούσας εκείνα τα ουράνια λόγια ομολόγησε ότι και το είδος και οι χαρακτήρες της εμαρτύρουν Θεού Μητέραν κατά αλήθειαν», γράφει ο συναξαριστής. Αφού παρέμεινε αρκετές ημέρες, χάρηκε την παρουσία Της και ωφεληθείς τα μέγιστα αναχώρησε για κήρυγμα αποστολικό σε διάφορες πόλεις και χώρες. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει την διαποίμανση του ποιμνίου του. Όταν η Κυρία Θεοτόκος εκοιμήθη παρέστη στην κηδεία Της και ο Άγιος Διονύσιος, αρπαγείς υπό νεφέλης όπως οι Απόστολοι και άλλοι Ιεράρχες.

Κατά τους τελευταίους χρόνους του αυτοκράτορα Νέρωνα πήγε στη Ρώμη να αποχαιρετήσει τον διδάσκαλόν του Παύλο και ήταν παρών στην αποκεφάλιση του Παύλου. Επιστρέφει στην Αθήνα. Ξαναπηγαίνει στη Ρώμη εξαπλώνοντας το κήρυγμα της ευσεβείας. Εκεί συναντήθηκε με τον Άγιο Κλήμεντα , τον επίσκοπο της Ρώμης, και κατά παρακίνηση εκείνου μεταβαίνει στην Γαλλία. Στο Παρίσι έκτισε εκκλησία μικρά και ευκτήριο οίκο. Εκεί δίδασκε και επιτελούσε πολλά θαύματα. Πολλοί άνθρωποι ασπάζονται τον Χριστιανισμό.

Ο αποστάτης δαίμονας βλέποντας να μειώνεται ο αριθμός των ειδωλολατρών παρακίνησε κάποιους να κατηγορήσουν τον Διονύσιο στον βασιλέα Δομετιανό. Ο βασιλέας θύμωσε και διέταξε να προσαγάγουν τον Άγιο ενώπιόν του. Με λόγια προσπαθεί να πείσει τον Άγιο να απαρνηθεί τον Χριστό και να λατρεύσει τα είδωλα, άκουσε από το στόμα του γενναίου Διονυσίου : «Μεγάλην σας αγνωσία είναι, κατά αλήθειαν, να προσκυνείτε λίθους και ξύλα και άλλας ύλας αναισθήτους, και να λέγετε ότι ήσαν θεοί οι πόρνοι και φονείς και φιλήδονοι, οίτινες έκαναν τόσας αισχρουργίας, ώστε αισχύνομαι να τας αναφέρω, δια να μη μολύνω τα χείλη μου». Μετά από αυτήν την απάντηση ο βασιλιάς διέταξε τον αποκεφαλισμό των τριών Αγίων‧ του Διονυσίου και των μαθητών του Ρουστικού και Ελευθερίου. Τιμάται η μνήμη των την 3η Οκτωβρίου κάθε έτους.

• ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΑΣ 2026-27: Από τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026 και κάθε Δευτέρα στις 5:00μ.μ. το απόγευμα θα τελείται Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας-Παράκλησις και από τις 12/10/2026, μετά τις ακολουθίες Εσπερινού-Παρακλήσεως και ομιλία.
• 10/10 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
• 11/10 ΚΥΡΙΑΚΗ (Του Σπορέως) Δ΄ ΛΟΥΚΑ-Αγ. Πατέρων ΄Ζ Οικουμενικής Συνόδου: Θεία Λειτουργία 07:00-10:00

Ο Χριστός λέει ότι ο ζυγός του είναι απαλός και μαλακός στον τράχηλό μας και το φορτίο του ελαφρό. Αν τον υπακούσουμε και πάρουμε πάνω μας τον σταυρό του, όσα δηλαδή μας διδάσκει να κάνουμε, θα βρούμε ανάπαυση, ειρήνη και χαρά στην ψυχή μας (Ματθ. 11, 29-30). Και όμως, υπάρχει μια εντολή που μας φαίνεται πολύ βαριά και ασήκωτη. Η αγάπη. Μα δεν είναι στη φύση μας να αγαπάμε; Και βέβαια. Άλλος πολύ, άλλος λίγο, όλοι το έχουμε μέσα μας αυτό. Ο Χριστός όμως το πάει στα άκρα. Θέλει να αγαπάμε και τον εχθρό μας ακόμα (Κυριακή Β΄ Λουκά). 

Μα είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Όντως, δεν είναι καθόλου εύκολο για κανέναν αυτό. Ακατόρθωτο όχι, αφού το ζητάει ο Θεός που, ως δημιουργός μας, γνωρίζει τέλεια τις δυνατότητές μας, αλλά υπερβαλλόντως δύσκολο. Στο θέμα αυτό οι άνθρωποι εμφανίζουμε όλες τις διαβαθμίσεις.

α) Υπάρχουν αυτοί που μισούν τους εχθρούς τους. Παραβλέπουν εντελώς την εντολή του Χριστού. Αυτοί δυστυχώς βρίσκονται σε σκοτάδι βαθύ. «Ο μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί, και ουκ οίδε πού υπάγει, (δι)ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Το μίσος είναι ισοδύναμο με τον φόνο. Όταν μισείς, γίνεσαι ανθρωποκτόνος. Σκοτώνεις τον αδελφό σου. Και βουλιάζεις και συ στον αιώνιο θάνατο (Α΄ Ιω. 2, 11. 3, 14-15).

Όταν μισείς, δεν είσαι καν Χριστιανός. Δεν υπάρχει καμμιά ανάσταση για σένα. Μάταια σταυρώθηκε για σένα ο Χριστός.

β) Υπάρχουν και άλλοι που λένε ότι δεν μισούν τους εχθρούς τους, αλλά ούτε και τους αγαπούν. Προτιμούν να μην ασχολούνται καθόλου μαζί τους. Τους διαγράφουν άπαξ και διαπαντός απ’ τη ζωή τους. Τους αγνοούν επιδεικτικά και με περιφρόνηση. Οι εχθροί τους δεν υπάρχουν γι’ αυτούς.

Όμως δεν επιτρέπεται να περιφρονήσουμε κανέναν. Στο πρόσωπο και του πιο ασήμαντου ανθρώπου υπάρχει ο Χριστός. Ακόμα και ο χειρότερος άνθρωπος παραμένει εικόνα του Θεού, για την οποία ο Χριστός σαρκώνεται, σταυρώνεται και ανασταίνεται. Ας μη θεωρούμε ποτέ τον άλλο κατώτερο, χειρότερο από εμάς, αλλά ας βάζουμε ενσυνειδήτως τον εαυτό μας «υποκάτω πάντων» και ας λέμε με τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό: «Όχι μόνον δεν είμαι άξιος να σας διδάξω, αλλά μήτε τα ποδάρια σας να φιλήσω, διότι ο καθένας σας είναι τιμιότερος από όλον τον κόσμο… Είμαι λοιπόν και εγώ άνθρωπος αμαρτωλός, χειρότερος από όλους».

γ) Άλλοι πάλι δεν κάνουν καμμιά ενέργεια αντεκδίκησης εναντίον των εχθρών τους, θέλουν όμως να το βρουν από τον Θεό. Να τους τιμωρήσει για όλα ο Θεός. Προδίδουν έτσι την κακία που σιγοβράζει μέσα τους και ανάγουν σε πρωταρχική τους ικανοποίηση την αιώνια τιμωρία των εχθρών τους. Θα χαίρονται βλέποντάς τους να καίγονται στην κόλαση. Μα έτσι καταριούνται τους εχθρούς τους. Δείχνουν σκληρή, ανελεήμονη καρδιά (αγ. Πορφύριος, αγ. Σιλουανός).

δ) Και κάποιοι, κάνοντας αγώνα να υπερκεράσουν τα εσωτερικά εγωκεντρικά τους κινήματα, απαρνούμενοι το πείσμα τους, το δίκιο τους, όλες τις εύλογες προφάσεις της «δίκαιης» οργής τους, καταφέρνουν με κόπο να φτάσουν στη συγχώρηση των εχθρών. Αλλά ως εκεί. Είναι όμως κάτι κι αυτό. Όχι το άριστα, αλλά η βάση. Λογίζεται Χριστιανός, ακόμα και έτσι, ο άνθρωπος.

ε) Μα ο δρόμος μπροστά μας είναι ακόμα μακρύς. Ο τρόπος όμως απλός: Πριν από κάθε άλλο αίτημά μας, ας συγχωρούμε τους εχθρούς μας καθημερινά στην προσευχή μας, από καρδίας, με πολλή ταπείνωση και απάρνηση των θελημάτων μας. Για να μη χαθούν, αλλά να σωθούν, να φωτισθούν, να ελεηθούν και αυτοί. Για να τιθασευτεί η αγριάδα των παθών μας, να γίνει χώρος μέσα μας για όλους. Να κάνουμε φίλο τον εχθρό μας και να νιώθουμε έτσι βαθμηδόν όλο και καλύτερα γι’ αυτόν. Και ίσως φτάσουμε και στο να ζήσουμε, σε κάποιο βαθμό, αγαπημένα και χαρούμενα μαζί του.

Και εδώ στη γη, αλλά κυρίως αιώνια, δίπλα-δίπλα στη Βασιλεία του Θεού.

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!

ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ!!!

ΔΕΙΤΕ: ΕΔΩ

Κορυφώθηκαν τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς 27 Σεπτεμβρίου 2026, οἱ λαμπρές λατρευτικές Ἐκδηλώσεις μέ τήν συμπλήρωση 62 ἐτῶν ἀπό τῆς Ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στήν Πάτρα (26 Σεπτεμβρίου 1964).

Ἡ Ἱερά Λιτανεία τῆς Τιμίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου, ξεκίνησε ἀπό τόν μεγαλοπρεπῆ Ἱερό Ναό τοῦ Ἀπoστόλου Ἀνδρέου μέ τήν συμμετοχή πλήθους πιστῶν, μέ προορισμό τήν Ἰχθυόσκαλα Πατρῶν, ὅπου ἐτελέσθη ὁ καθιερωμένος Ἁγιασμός, ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς νέας ἁλιευτικῆς περιόδου.

Ἐν συνεχείᾳ ἡ Ἁγία Κάρα συνοδευομένη ἀπό τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, διά θαλάσσης, ἔφθασε μέ ἁλιευτικό σκάφος στήν προβλῆτα Ἁγίου Νικολάου, ὅπου ἔγινε συνάντησις μέ τήν λιτανευτική πομπή πού ἔφθασε στον ἴδιο χῶρο διά ξηρᾶς, μέ τήν Εἰκόνα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Τῆς μεγάλης λιτανευτικῆς αὐτῆς πομπῆς προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν μέ τήν συμμετοχή τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί Ἐκπροσώπων Ἀρχῶν καί Φορέων καί πλήθους Λαοῦ.

Στήν Πλατεῖα Τριῶν Συμμάχων, ὅπου τό 1964, ἐγένετο ἡ ὑποδοχή τῆς Τιμίας Κάρας τοῦ Πρωτοκλήτου, ἐτελέσθη Δοξολογία, παρουσίᾳ τῶν Ἀρχῶν καί χιλιάδων εὐσεβῶν Χριστιανῶν.

Τόν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη στό ἱστορικό τῆς Ἑορτῆς καί στήν λαμπράν ἀνάδειξή της κατά τά τελευταῖα ἔτη, στήν μεγάλη δωρεά καί εὐλογία πού ἔχει ἡ Πάτρα, στήν ὁποία ὁ Κύριος ἀπέστειλε τόν Ἀπόστολο Ἀνδρέα γιά νά κηρύξῃ, νά βαπτίσῃ καί νά ἱδρύσῃ τήν Ἐκκλησία τῶν Πατρῶν, ἀλλά καί στήν μεγάλη εὐλογία πού ἔχει ἡ πόλις, ἀφοῦ κατέχει στούς κόλπους της, τόν τάφο τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, τήν Ἁγία Κάρα του καί τόν Σταυρό τοῦ μαρτυρίου του, πού φυλάσσονται στόν μεγαλύτερο Ναό τῆς Ἑλλάδος, στό ἱερό Ἀποστολεῖο τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων. Ἐπίσης ὁ Σεβασμιώτατος ἐτόνισε ὅτι ἡ Πάτρα ἠλεήθη ἀπό τόν Θεό, ὣστε νά ὀνομάζεται καί νά εἶναι Ἀποστολική πόλις καί Μητρόπολις.

Στό δεύτερο μέρος τοῦ κηρύγματός του ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιά τήν μεγάλη εὐθύνη τῶν Πατρέων, ἔναντι τῆς μεγάλης εὐλογίας ὥστε νά διατηρήσουν ἀλώβητη καί ἀπαραχάρακτη τήν ὀρθόδοξη πίστη, τήν ἱερά παρακαταθήκη καί τήν Ἀποστολική παράδοση πού κατέλιπε ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας στήν Πάτρα. Αὐτήν τήν ὑποχρέωση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σωτήρια ὁδό γιά ὅλους μας, ἔχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ἀφοῦ ὁ Κύριος εὐλόγησε τό Ἔθνος μας, ὥστε να γνωρίσῃ τήν Ἀλήθεια καί νά δώσῃ τό Φῶς καί σέ ἄλλους Λαοῦς.

Έν συνεχείᾳ ἔγινε ἡ ἐκκίνησις τοῦ δευτέρου μέρους τῆς Λιτανείας, ἡ ὁποία διά τῆς ὁδοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἔφθασε στόν μεγαλοπρεπῆ Ἱερό Ναό ὅπου ἔγινε ἡ Ἀπόλυσις.

Στούς Ἑορτασμούς συμμετεῖχαν οἱ Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς Μπουζαίου καί Βράντσεας κ. Κυπριανός, Ζιχνῶν καί Νευροκοπίου κ. Ἱερόθεος, Τρίκκης, Γαρδικίου καί Πύλης κ. Χρυσόστομος, Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἱερώνυμος καί ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, τούς ὁποίους εὐχαρίστησε ἀπό καρδίας ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος.