• 3/5 ΚΥΡΙΑΚΗ ΄Δ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ-ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ-Αγίας Ξενίας: Θεία Λειτουργία-Αρτοκλασία 06:45-10:00
• Από τη Δευτέρα 4/5(& κάθε Δευτέρα) και ώρα 18:00 θα τελείται Εσπερινός-Παράκλησις & Χαιρετισμοί εις τον Όσιο Ιωάννη το Ρώσσο και εν συνεχεία ομιλία. (θα τίθεται προς προσκύνηση το Σκουφάκι και η Ζώνη του Αγίου)
• 5/5 ΤΡΙΤΗ Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης & Οσίου Εφραίμ: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
• 6/5 ΤΕΤΑΡΤΗ Μεσοπεντηκοστής: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
• 8/5 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Αποστόλου & Ευαγγελιστού Ιωάννου Θεολόγου: 07:00
• 9/5 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 07:00(κάτω Ι.Ν.)
• 10/5 ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ- ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ-Μετ. λειψ. Αγίου Νικολάου: Θεία Λειτουργία 07:00-10:00

Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου).

Αυτά όμως έγιναν ημέρα Σάββατο. Ο Χριστός προκαλούσε συχνά τους Ιουδαίους με τέτοιες ενέργειες. Οι σοφοί διδάσκαλοι του Ισραήλ, που μελετούσαν τον νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, αν και είδαν το ασυνήθιστο αυτό θαύμα, αλλά και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα του Χριστού, έβγαλαν όπως πάντα το ίδιο συμπέρασμα: Ο άνθρωπος αυτός, αφού καταργεί την αργία του Σαββάτου, είναι παραβάτης του νόμου του Θεού, αμαρτωλός. Γι’ αυτό και καταδίωκαν τον Ιησού οι Ιουδαίοι και ζητούσαν να τον φονεύσουν, γιατί έκανε τα θαύματά του ημέρα Σάββατο (Ιω. 5, 16).

Πώς γίνεται ο άνθρωπος να φτάνει σε τόση τύφλωση; Τα συγκλονιστικά θαύματα του Χριστού δεν έλεγαν τίποτε σε κάποιες ψυχές. Πώς ήταν δυνατόν να μη βλέπουν τη θεϊκή χάρη που πλημμύριζε τον κόσμο, τον πλούτο ζωής που συνόδευε την κάθε ενέργεια του Χριστού; Ο Χριστός μίλησε για φαινομενικά ζωντανούς, αλλά ουσιαστικά νεκρούς ανθρώπους, που νομίζουν ότι βλέπουν, ακούν και καταλαβαίνουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι μωροί, τυφλοί και κουφοί. Για ανθρώπους με σωματική μεν ευεξία και υγεία, αλλά με δυσκίνητες, παράλυτες, νεκρές ψυχές.

Και τί κάνει την ψυχή να νοσεί, να παραλύει, να νεκρώνεται; Η πολυποίκιλη αμαρτία φυσικά. Τα πάθη που πειθαναγκάζουν σε επιτέλεση του κακού και απραξία του καλού. Η έλλειψη ταπεινής καρδιάς που συνεπάγεται την απουσία της αγάπης. Η καταδυνάστευση του πλησίον σε συλλογικό ή προσωπικό επίπεδο, ακόμα και με την παράχρηση του νόμου του Θεού, που από πρόταση ζωής και σωτηρίας, μετατρέπεται σε απάνθρωπο σύστημα ελέγχου και στραγγαλισμού κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής, όπως ακριβώς τον είχαν καταντήσει και οι Φαρισαίοι.

Ο Χριστός θεραπεύει το σώμα, αλλά και την ψυχή του παραλύτου, λέγοντάς του «μηκέτι αμάρτανε». Συμβαίνει όμως κάποτε ο Χριστός να θεραπεύει μόνο την ψυχή. Και να αφήνει το σώμα παράλυτο. Όταν αυτό κάνει την ψυχή πιο υγιή. Και έτσι βλέπουμε αντιθέσεις: Ανθρώπους με σώμα γερό και παράλυτη ψυχή, αλλά και ανθρώπους με σώμα παράλυτο και ολοζώντανη ψυχή.

Ένας άνθρωπος από το Άργος, τριάντα χρόνια παράλυτος, ήθελε να πάει στην Αμερική για εγχείρηση. Ζήτησε από τον άγιο Παΐσιο να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Του λέει ο άγιος:

- Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον Παράδεισο, μα εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Μην πας στην Αμερική, θα σε κάνουν πειραματόζωο... Σήκω να περπατήσουμε.

Ο άρρωστος είπε ότι δεν ξέρει καν πώς περπατάνε. Ο άγιος προσευχήθηκε, τον πήρε στην αγκαλιά του, τον σήκωσε και άρχισαν να περπατούν. Μετά τον απόθεσε ξανά στο καροτσάκι του και του λέει:

- Άκουσε, παιδί μου. Ο Θεός δεν θα σε κάνει καλά. Χειρότερα θα πηγαίνεις, καλύτερα όχι. Να γνωρίζεις όμως, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είναι γύρω σου και σε διακονούν, σώζονται με τον τρόπο αυτό. Βοηθούν και βοηθιούνται χωρίς να το καταλαβαίνουν. Και συ γίνεσαι ένα μέσο σωτηρίας ψυχών.

Τί ωραία τα παράλυτα ποδαράκια, όταν κάνουν καλά τις ψυχές και τις πάνε στον Παράδεισο! 

Χριστός ανέστη! Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!

27  ΜΑΪΟΥ  2026 

Τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία, ἐν πληθοὺσῃ Ἐκκλησία, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν καὶ ἐχειροτόνησε Διάκονο, τὸν εὐλαβέστατο Μοναχὸ Γερβάσιο, τοῦ ὁποίου ἡ κουρὰ ἐπραγματοποιήθη πρὸ ὀλίγου καιροῦ στὸ Ἱερὸ Προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Γερβασίου.

Στὴν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη, στὴν Ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Μυροφόρων Γυναικῶν, τῶν τολμηρῶν, ὅπως τὶς ἐχαρακτήρισε καὶ στὰ Ἱερὰ πρόσωπα τῶν Κηδευτῶν τοῦ Σωτῆρος, Ἰωσὴφ τοῦ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ Νικοδήμου, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπελόγισαν οὔτε τὴν θέση τους, οὔτε καὶ αὐτὴ τὴν ζωή τους, προκειμένου νὰ κατεβάσουν ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τὸ Πανάγιον τοῦ Κυρίου Σῶμα καὶ νὰ τὸ τοποθετήσουν στὸ κενὸ μνημεῖο, τὸ ὁποῖον ἀνεδείχθη ὄλβιος, φωτοφόρος καί ζωοδόχος Τάφος, ἀφοῦ ἐξ’ αὐτοῦ ἀνέτειλε ὁ Ἀναστὰς Τριήμερος, Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ἐκάλεσε δὲ τὸν χειροτονηθέντα Διάκονο νὰ μιμηθῇ τοὺς τιμωμένους Ἁγίους, στὴν βαθειὰ ἀγάπη στὸ Θεὸ καὶ στὴ τόλμη προκειμένου νὰ ὁμολογῇ Ἰησοῦν Χριστὸν Ἐσταυρωμένον καὶ Ἀναστάντα.

Ἀκόμη τοῦ ἐτόνισε ὅτι στὴ ζωή του πρέπει νὰ ἔχῃ πρότυπο τὸν Ὅσιο Γερβάσιο, τὸν ἐν Πάτραις, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα, κατὰ τὴν μοναχικὴ κουρά του, ἔλαβε.

Ὁ Ὅσιος Γερβάσιος πάμπτωχος καὶ στερημένος ἀπὸ μικρὸ παιδί, τῶν ἀπαραιτήτων γιὰ νὰ ζήσῃ, κατόρθωσε μὲ τὴν πίστη του, τὴν ὑπομονή, τὴν ταπείνωση, τὴν προσευχή, τὴν ἀνεξικακία, τὸ θάρρος τῆς ὁμολογίας, τὴν βαθειὰ λειτουργική του ἐμπειρία, τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἐνδεεῖς καὶ ἐμπεριστάτους καὶ τὶς ἄλλες πολλὲς ἀρετές του, νὰ λὰμψῃ ὡς ἀστὴρ φαεινός, νὰ ποιῇ σημεῖα θαυμαστά, διὰ τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου, καὶ ἐν ὄσῳ ζοῦσε καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του καὶ νά ἀγάλλεται πλέον στὸν Οὐρανό, εὐφραινόμενος σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις καὶ πρεσβεύων ὑπὲρ ἡμῶν.

Συνέστησε, ὁ Ἱεράρχης, στὸν νέο Διάκονο νὰ διατηρὴσῃ τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία καὶ νὰ τὴν αὐξήση. Νὰ μὴ δειλιὰζῃ μπροστὰ στὶς δυσκολίες καὶ τοὺς πειρασμούς, ἀλλὰ νὰ ἀκούῃ τῆς μακαρίας Φωνῆς: «Οὐ μὴ σὲ ἀνῶ, οὐδ΄ οὐ μὴ σὲ ἐγκαταλείπω».

Τέλος τοῦ εὐχήθηκε νὰ ἔχῃ βίον ἅγιον καὶ νὰ ἀξιωθῇ τῆς μακαρίας ζωῆς καὶ θεωρίας τῶν Ἁγίων, τῶν Θεουμένων, τῶν βοώντων ἀπαύστως τὸ «Κύριε δόξα σοι».

Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐτελέσθη ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου πρ. Πατρῶν Νικοδήμου, με τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, τοῦ Κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου τό ὂνομα, ὁ ἀοίδιμος Ἱεράρχης ἒφερε. 

Κάθε χρόνο ἡ πολυπληθὴς παροικία τῶν Τσιγγάνων τῆς περιοχῆς της Κάτω Ἀχαΐας, τιμᾶ μὲ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις τὸν Ταξιάρχη Μιχαήλ, τὸν ὁποῖο οἱ Τσιγγάνοι εὐλαβοῦνται ἰδιαιτέρως.

Οἱ ἑορτασμοὶ πραγματοποιοῦνται τὸ διήμερο, Σάββατο καὶ Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς πόλεως τῆς Κάτω Ἀχαΐας.

Τὴν παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς, Σάββατο 25-4-2026, μετέβη στὴν Κάτω Ἀχαΐα, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐχοροστάτησε στὸν Ἑσπερινό, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, στὸ κέντρο τῆς πόλεως, ὅπου ἐκκλησιάστηκαν καί πέρασαν χιλιάδες Τσιγγάνοι, οἱ ὁποῖοι εὐλαβικὰ προσκύνησαν τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ.

Μετὰ τὸν Ἑσπερινό, πραγματοποιήθηκε ἡ λιτάνευσις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ἡ ὁποία κατέληξε στὴν μεγάλη πλατεῖα τῆς συνοικίας τῶν Τσιγγάνων, ὅπου ἀνεπέμφθη δέησις καὶ ὁ Μητροπολίτης εὐλόγησε τὸ πλῆθος τῶν προσκυνητῶν.

Στὴν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ἐπήνεσε τὸ πλῆθος τῶν Τσιγγάνων γιὰ την ευσέβειά τους καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τὸν Ταξιάρχη Μιχαήλ. Τοὺς μίλησε γιὰ τὸν μέγα Ἀρχιστράτηγο καὶ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς ἀνάγλυφης Εἰκόνος του στὸ Μανταμάδο τῆς Λέσβου. Τοὺς εἶπε γιὰ τὴν σημασία τῆς Ἀναστάσεως καὶ γιὰ τὸν Ἐκκλησιασμὸ καὶ ἔψαλαν ὅλοι μαζὶ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Ὁ Ἱεράρχης ἐτόνισε ἰδιαιτέρως τὴν παρουσία πλήθους νέων καὶ μικρῶν παιδιῶν, γεγονὸς ποὺ δηλώνει τὴν ζωντάνια τῆς κοινότητος τῶν Τσιγγάνων.

Στὸ τέλος εὐλόγησε καὶ τὰ φαγητὰ τὰ ὁποῖα παρασκευάζονται κατὰ τρόπον παραδοσιακό.

 

Μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, προέστη τῶν λατρευτικῶν συνάξεων, στὸν Ἑσπερινὸ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Ρίου, στὴν Θεία Λειτουργία στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Λάγγουρα Πατρῶν καὶ στὸν μεθέορτο Ἑσπερινὸ καὶ στὴν λιτανεία στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου Πετρωτοῦ.

Στὰ κηρύγματά του ὁ Ἱεράρχης παρουσίασε τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ὡς πρότυπο ἀνδρείας, ἠθικῆς, ἡρωισμοῦ, ἀγωνιστικότητος ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ τῆς φθαρτότητος, ἀποφασιστικότητος καὶ ἀντιστασιακοῦ φρονήματος ἔναντι τῶν ἰσχυρῶν καὶ διεφθαρμένων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ ὁμολογητοῦ ὑπὲρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ .

Στὴν ἐποχή μας, ἡ ὁποία ἀπεστασιοποιήθη ἀπὸ τὸν Θεὸ, εἰδωλοποίησε τὸν ἄνθρωπο, ἀπολυτοποίησε τὴν ὕλη καὶ νομιμοποίησε τὴν ἁμαρτία, λείπουν τὰ πρότυπα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς τιμιότητος. Ἡ ἁμαρτία εἶπε, δὲν εὑρίσκεται πλέον στὰ καταγώγια, ἀλλὰ κυκλοφορεῖ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ στὶς λεωφόρους καὶ θεωρεῖται ὡς κατάστασις φυσιολογική.

Σὲ ἕνα τέτοιο κόσμο μεγαλώνουν τὰ παιδιά μας. Χρειάζεται ἐγρήγορση, ἀντίσταση καὶ ἐργασία ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν Οἰκογένεια καὶ τὰ ὑγιῆ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας προκειμένου νὰ γυρὶσῃ ὁ ροῦς τοῦ ποταμοῦ στὴν φυσιολογική του κοίτη.

Γι΄ αὐτό, συνέχισε ὁ Σεβασμιώτατος, βαπτίζομε τὰ παιδιά μας δίδοντάς τους ὀνόματα Ἁγίων. Γιὰ νὰ ἔχουν πρότυπα στὴν ζωή τους, ἀλλὰ καὶ προστάτας καὶ πρέσβεις πρὸς Κύριον. Ἡ ὡραιότερη ἐγκυκλοπαίδεια, γιὰ νὰ μορφώσωμε τὰ παιδιά μας, ὡς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι οἱ βίοι τῶν Ἁγίων.

​Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, ἐχοροστάτησε στὸν Ἑσπερινὸ τῆς Ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Λάγγουρα καὶ ἀνήμερα ἐλειτούργησε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Μιντιλογλίου. Καὶ στὶς δύο ἐνορίες ἐκήρυξε θεολογικὰ καὶ διδακτικὰ τὸν θεῖο λόγο.