Η περίλαμπρη εορτή του Ευαγγελισμού, δεύτερη Πασχαλιά, ανατρέπει την ομαλή πορεία της Ε΄ Εβδομάδας της Σαρακοστής, φέρνοντας μια χαρμόσυνη άνοιξη εν μέσω του κατανυκτικού κλίματος του Μεγάλου Κανόνα. Αλλά και πάλι ένας δεύτερος Ευαγγελισμός, ο Ακάθιστος Ύμνος, επισφραγίζει με λαμπρότητα το τέλος της εβδομάδας, η οποία ήδη από την αρχή της είναι πανευφρόσυνη, καθώς ανοίγει με την πανηγυρική μνήμη του μεγάλου οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, συγγραφέως της Κλίμακος. Συγγραφέας και σύγγραμμα αποτελούν σημεία αναφοράς, φωτεινά ορόσημα στο νοητό στερέωμα της Εκκλησίας (Κυριακή Δ΄ των Νηστειών).

Από νεαρότατη ηλικία ο άγιος Ιωάννης αφιερώθηκε στον Θεό και επιδόθηκε σε μεγάλους ασκητικούς αγώνες. Πρόκοψε πάρα πολύ στην πνευματική του άνοδο, πέτυχε σε βαθμό ζηλευτό την ομοίωση προς τον Θεό. Ασκήθηκε αρχικά στη μοναχική υπακοή για δεκαεννιά χρόνια κοντά στον πνευματικό του γέροντα αββά Μαρτύριο. Μετά την κοίμηση του γέροντά του, έζησε σαράντα χρόνια ως ερημίτης. Τέλος, παρά τη θέλησή του, εκλέχθηκε ηγούμενος στη Μονή Σινά.

Ενόσω όμως βρισκόταν ακόμα στην αρχή της μοναχικής του πορείας, πολλοί είχαν προβλέψει τη θαυμαστή άνοδό του. Τον πήρε κάποτε ο γέροντάς του Μαρτύριος και επισκέφθηκαν τον γέροντα αββά Ιωάννη τον Σαββαΐτη. Εκείνος έβαλε νερό στη λεκάνη, ένιψε τα πόδια του νεαρού Ιωάννη και του φίλησε το χέρι, ενώ στον γέροντα Μαρτύριο δεν έκανε τίποτε τέτοιο. Ο υποτακτικός του Στέφανος παραξενεύτηκε και του ζήτησε εξηγήσεις. Του λέει τότε ο αββάς Ιωάννης ο Σαββαΐτης: «Πίστεψέ με, παιδί μου, εγώ ούτε καν γνωρίζω ποιος είναι αυτός ο νεαρός μοναχός. Όμως εγώ σήμερα υποδέχθηκα εδώ ηγούμενο του Σινά. Ένιψα τα πόδια του ηγουμένου».

Ο θαυμαστός αυτός νεαρός μοναχός ανδρώθηκε. Με τη χάρη του Θεού το δενδρύλλιο έγινε υψίκομο, εύκλαδο και πολύφυλλο δένδρο, απέφερε καρπούς αγλαούς. Απόσταγμα των πνευματικών του εμπειριών αποτελεί το κλασικό του σύγγραμμα με το όνομα «Κλίμαξ», όπου, ελλαμπόμενος από το φως του Αγίου Πνεύματος, μας ποδηγετεί μεθοδικά, σκαλί-σκαλί, σε πνευματικούς αναβαθμούς, από το φιλόϋλο χοϊκό φρόνημα των εγωκεντρικών μας παθών στην ουράνια χαρά της αγάπης, της αληθινής ανθρωπο-θεοκοινωνίας.

Η μελέτη του βιβλίου της Κλίμακας συμβάλλει τα μέγιστα στην ανοδική πορεία του Χριστιανού και συνηθιζόταν ιδιαίτερα στα μοναστήρια κατά την περίοδο του Τριωδίου. Κατά τα παλιά Τυπικά, από την πρώτη κιόλας μέρα της Σαρακοστής, από την Καθαρά Δευτέρα, «ευθύς αναγινώσκομεν εις την Κλίμακα».

Δεν θα μπορούσαμε άραγε να την κάνουμε κι εμείς πρόγραμμα ζωής;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Καλή Σαρακοστή!

Κατὰ τὴν ὁμιλία του, στὴν Ἀκολουθία τῆς Δ΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν, στόν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου Πατρῶν, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, ἀνεφέρθη στὴν παθολογία τῆς σύγχρονης κοινωνίας καὶ στὸν προβληματισμὸ καὶ στὶς πολλὲς συζητήσεις ποὺ γίνονται τελευταῖα, γύρω ἀπὸ τὴν παραβατικότητα στὰ σχολεῖα καὶ στὴν κάθε μορφὴ βίας ποὺ παρουσιάζεται στὴν κοινωνία.

Στὸ ἐρώτημα, «ποιός ἄραγε φταίει καὶ ποιός εὐθύνεται γιὰ ὅλο αὐτὸ τὸ τραγικὸ φαινόμενο;» ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε μεταξὺ ἄλλων.

«…Φταῖμε ὅλοι μας, γιατί τόσα χρόνια ἀνεχτήκαμε μοιρολατρικὰ τὸ ξέφτισμα τῶν παραδοσιακῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν. Ἀνεχτήκαμε τὴν ὕβρι τῶν Ἱερῶν καὶ Ὁσίων».

Υἱοθετήσαμε ἕνα τρόπο ζωῆς, ἀταίριαστο στὴν ψυχοσύνθεσή μας. Παρακολουθήσαμε μὲ ἀπάθεια τὸν πόλεμο ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ φρικτὰ ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἀρνήσεως.

Δυστυχῶς μὲ αὐτὴ τὴν ἀπάθεια συνεχίζομε νὰ συμπεριφερώμεθα καὶ στὴν συνέχεια.

Δὲν διαμαρτυρηθήκαμε γιὰ τὰ παιδαγωγικὰ συστήματα, τὰ ὁποῖα κατὰ καιροὺς ἐφαρμόστηκαν καὶ ὡδήγησαν στὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, στὴν ἀπαραχάραξη τῆς Ἱστορίας, στὴν ἀπαξίωση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, στὴν δημιουργία ὁλόκληρων γενεῶν ἀγραμμάτων, πού χαρακτηρίζονται γιὰ τὴν λεξιπενία καὶ τὴν ἀδυναμία χειρισμοῦ τοῦ Ἕλληνος λόγου.

Φτάνουμε στὸ σημεῖο, μειοψηφία ἀνθρώπων, νὰ ἐγείρουν θέματα καταργήσεως τῶν Ἱερῶν Συμβόλων, τῶν Εἰκόνων, τοῦ Σταυροῦ ἀπὸ τὴν Σημαία καὶ τόσα ἄλλα. Σημειωτέον ὅτι ἡ στάσις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἐπ' αὐτοῦ τοῦ θέματος, ἦτο ἄκρως ἱκανοποιητική.

Ἡ οἰκογένεια ἔχει ὑποστῇ μέγιστον τραυματισμὸ καὶ ἤδη διαλύεται μὲ ἀνεπανόρθωτες συνέπειες γιὰ τὰ παιδιά.

Τὰ θύματα, δυστυχῶς, ὅλης αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι τὰ παιδιά.

Τί μέλει γενέσθαι; Δὲν φτάνουν οἱ διαπιστώσεις. Χρειάζεται αὐτοκριτικὴ καὶ ἀποφάσεις ὥστε νὰ σταματὴσῃ πλέον, πρὶν εἶναι ἀργὰ αὐτὴ ἡ κατρακύλα, ποὺ ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή.

Χρειάζεται μετάνοια, ἀπὸ ὅλους καὶ ἑνότητα δυνάμεων ὥστε νὰ περισώσωμε ὅ,τι ἀπέμεινε καὶ νὰ ξαναχτίσωμε τὸ οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας μας, πάνω σὲ γερὲς καὶ ἄσειστες βάσεις. Οἱ πειραματισμοὶ κατέληξαν σὲ ἀποτυχία.

Ἡ υἱοθέτηση ξένων πρακτικῶν καὶ προτύπων ζωῆς, ὡδήγησε σὲ δάκρυα καὶ ναυάγια τῆς ζωῆς.

Ἐλᾶτε ὅλοι νὰ ἑνώσωμε τὶς δυνάμεις μας, ἡ Ἐκκλησία, ἡ Πολιτεία, οἱ Φορεῖς, οἱ Δάσκαλοι, οἱ Γονεῖς.

Ἐλᾶτε νὰ κάνωμε βήματα ὁλοταχῶς πρὸς τὰ πίσω, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὀπισθοδρομήσεως, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀσφάλειας καὶ τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ τῆς ζωῆς μας.

Εἰδ΄ ἄλλως εἴμαστε καταδικασμένοι νὰ θρηνήσωμε σὲ ἐρείπια γιὰ τὰ ὁποῖα ἐμεῖς θὰ εἴμεθα ὑπεύθυνοι ἕνεκα τῆς ἀδιαφορίας μας, ἡ ὁποία καὶ ἐν τέλει θὰ εἶναι ἡ καταδίκη μας. 

Στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πατρῶν, ἐπὶ τῇ Ἱερὰ Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Χρυσάνθου καὶ Δαρείας, ἐτελέσθη ἡ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων, ὑπὸ τοῦ ἄγοντος τὰ Ὀνομαστήριά του, Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, μὲ τὴν συμμετοχὴ Πρεσβυτέρων καὶ Διακόνων τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν. 

Στὸ Ἅγιο Βῆμα συμπροσεύχοντο οἱ Σεβασμιώτατοι Μητροπολῖται Πατρῶν κ. Χρυσόστομος καὶ Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἱερώνυμος. 

Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος ἐτέλεσε τὰ ἱερὰ Μνημόσυνα ὑπὲρμακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως, τῶν ἀοιδίμων Ἱεραρχῶν Χρυσάνθου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος καὶ Νικοδήμου, Μητροπολίτου Πατρῶν. 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, εὐχήθηκε ἀπὸ καρδίας στὸν ἑορτάζοντα Ἐπίσκοπο καὶ ἐξῆρε τὶς ἀρετὲς καὶτὰ χαρίσματα τοῦ ἁγίου Κερνίτσης, τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν ἐργασία του καὶ λειτουργική, κηρυκτικὴ καὶ ἐν γένει πνευματικὴ καὶ κοινωνικὴ προσφορά του στὸν Ἀμπελῶνα τῆς Ἀποστολικὴς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν καὶ τὸν ἐπήνεσε γιὰ τὸ Ἐκκλησιαστικὸ ἦθος καὶ φρόνημά του.

Ἐπίσης τοῦ προσέφερε, ὡς ἔνδειξη ἀγάπης, ἕνα Ἀρχιερατικὸ ἐγκόλπιον. 

Εὐχὰς πρὸς τὸν ἑορτάζοντα Ἐπίσκοπο ἀπηύθυνε ἀπὸ καρδίας καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος μετέφερε καὶ τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου.

Τέλος ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης βαθύτατα συγκινημένος, ἀνέπεμψε δέησιν πρὸς τὸν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεὸν ἡμῶν καὶ εὐχαρίστησε ἀπὸ βάθους καρδίας, τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομον καὶ τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἱερώνυμον, τὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸ πολυπληθὲς Ἐκκλησίασμα, ποὺ ἔσπευσε νὰ ἐκκλησιασθῇ καὶ νὰ τοῦ εὐχηθῇ τα δέοντα, μετὰ σεβασμοῦ καὶ ἀγάπης.