Ἀθανασία! Ἡ λέξη ποὺ γοητεύει, μαγεύει καὶ αἰχμαλωτίζει κάθε ὕπαρξη. Ποὺ περικλείει τὴν πεμπτουσία τῆς ζωῆς, τὸ βαθύτερό της νόημα, τὸν ἀπώτερο σκοπὸ κάθε νοήμονος ὄντος. Πράγμα ποὺ φαίνεται στὴν ἔμφυτη, ἐνστικτώδη, ἄμεση ἀπώθηση τοῦ θανάτου ποὺ ἐνυπάρχει ἰσχυρὴ μέσα μας. Στὸν μύχιο πόθο γιὰ ζωή, ἀτέλειωτη ζωή, μακρὰν ὀδύνης, πόνου καὶ στεναγμοῦ, ποὺ κρύβεται στὸν καθένα μας. Στὴν ἐπιθυμία νὰ πᾶμε ὅλοι στὸν παράδεισο καὶ κανένας στὴν κόλαση.

Τί εἶναι ὅμως ὁ παράδεισος καὶ τί ἡ κόλαση; Ἂς ἀνιχνεύσουμε τὸ νόημά τους μέσα ἀπὸ τὴν κλασικὴ παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ὁποία ἀνοίγει ὁ ὑπέροχος μεγάλος κύκλος τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα, τὸ εὐλογημένο Τριώδιο (Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου).

Δυὸ ἄνθρωποι διαμετρικὰ ἀντίθετοι τίθενται ἐπὶ σκηνῆς, ὁ φαρισαῖος καὶ ὁ τελώνης. Πρότυπο ἀρετῆς ὁ φαρισαῖος, κλασικὸ παράδειγμα ἁμαρτωλοῦ καὶ διεφθαρμένου ἀνθρώπου ὁ τελώνης. Παρὰ τὴν ἀρετή του ὅμως ὁ φαρισαῖος, ἀπορρίπτεται. Κατόρθωσε νὰ μεταστρέψει τὴν ἀρετή, ἀπὸ μέσο κοινωνίας καὶ βαθύτατης σχέσης μὲ τὸν Θεό, σὲ ὄργανο αὐτοδικαίωσής του. Περιεχόμενο τῆς ὕπαρξής του ἔκανε τὸν ἑαυτό του. Γέμισε μὲ τὸ ἐγώ του. Ἤθελε καὶ αὐτὸς νὰ ζήσει αἰώνια, ἀλλὰ γιὰ νὰ αὐτοθαυμάζεται. Καὶ νὰ τὸν θαυμάζουν οἱ πάντες. Ἤθελε ἕνα ἄπειρο, μιὰ αἰωνιότητα, μιὰ ἀθανασία γεμάτη ἀποκλειστικὰ μὲ τὸν ἑαυτό του.

Λέει ὅμως ὁ σοφὸς ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὅτι ἕνα τέτοιο ἄπειρο, δίχως τὸν Χριστό, θὰ ἦταν ἕνα ἄπειρο μαρτύριο γιὰ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου. «Ἡ κόλαση δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ ἄπειρο χωρὶς τὸν Χριστό, ἀπὸ ἀθανασία χωρὶς τὸν Χριστό. Τὸ νὰ ζεῖς ἀθανάτως χωρὶς τὸν Κύριο»! Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ κατάσταση εἶναι ὅ,τι ὀνομάζουμε αἰώνια μαρτύρια τῆς κόλασης. Ὁ τόπος καὶ ὁ τρόπος, ὅπου «ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς καὶ αἰωνίως βιώνει τὸν ἑαυτό του μόνον ὡς ἑαυτό, ἐκεῖ ποὺ ἡ ἀθανασία καὶ ἡ αἰωνιότητά του πληροῦνται μόνον μὲ (τὸν) ἑαυτό (του)». Τέλεια μόνωση δηλαδή. Χωρὶς καμμιὰ σχέση (καὶ μάλιστα ἀγάπης) μὲ κανέναν. Αἰώνια πλήξη, δυστυχία, κόλαση!

Ἐνῶ ὁ Χριστιανός;

«Ὁ Χριστιανὸς δὲν ἐπιζητεῖ μιὰ ὀμιχλώδη, ἀφηρημένη ὑπερβατικότητα, ἕνα ἔρημο ἄπειρο, ἀλλὰ τὸ ἄπειρο ποὺ εἶναι πλῆρες Χριστοῦ», γεμάτο ἀπὸ τὴν ἄρρητη θεανθρώπινη τελειότητα. «Ὅλοι οἱ κόσμοι, ὅλη ἡ ἀθανασία καὶ ἡ αἰωνιότητα τοῦ Χριστιανοῦ πληροῦνται μὲ τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ μέσα σὲ αὐτὰ βιώνει διαρκῶς τοὺς ἀθανάτους εὐαγγελισμοὺς καὶ τὶς αἰώνιες χαρμονὲς τοῦ Χριστοῦ». Αὐτὸ εἶναι παράδεισος καὶ αἰώνια εὐφροσύνη.

Ἡ ἄσκηση λοιπὸν τῆς ἀρετῆς δὲν εἶναι γιὰ αὐτοδικαίωση, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἀντίθετο ἀκριβῶς. «Ὁ Χριστιανὸς ζεῖ, πραγματικὰ καὶ χαρμόσυνα, ὡς ἄνθρωπος ποὺ μὲ τὸν Χριστὸ ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν», δηλαδὴ «ποὺ ἐξηγέρθη ἀπὸ τὸν τάφο τοῦ ἐγὼ καὶ τῆς περιχαρακώσεως σὲ αὐτό, ποὺ κατανίκησε ὅλους τοὺς θανάτους καὶ εἰσῆλθε στὴν καινή, εὐρεία, θεανθρώπινη ζωή, στὴν ὁποία ζεῖς μὲ τὶς ἀθάνατες θεῖες δυνάμεις τοῦ Ἀναστάντος καὶ Ἀειζώου (Χριστοῦ)».

Παράδεισος σημαίνει τὸ νὰ ζεῖς μὲ τὸν Χριστό. Νὰ ἀποζητᾶς δηλαδὴ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ «ὁ Κύριος ἔχει καὶ προσφέρει στοὺς πιστούς Του… Νὰ κάνεις τὴ δική Του ἀγάπη δική σου, τὴ δική Του δικαιοσύνη, τὴν ἀλήθεια, …τὴν ἀνάσταση, τὴν ἀνάληψη δικά σου, μὲ ἄλλα λόγια νὰ κάνεις δικό σου ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιό Του, καὶ ὁλόκληρη τὴν θεανθρώπινη ζωή Του» (Ἅγ. Ιουστῖνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 235).

Παράδεισος εἶναι τὸ νὰ μὴ ζεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Νὰ μπορεῖς νὰ λές: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὸ Τριώδιο!