Άγιος Ιωάννης Πατρών: ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ; π. Δημητρίου Μπόκου

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2025

ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ; π. Δημητρίου Μπόκου

10:53 μ.μ. |

Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προξενεῖ ἡ κατάληξη τῆς θαυμάσιας παραβολῆς τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου, μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς συμπλήρωσε ὅσα δίδαξε νωρίτερα γιὰ τὴν ὀρθὴ διαχείριση τοῦ πλούτου. Ὁ πλούσιος ἀπὸ τὸν Ἅδη παρακαλεῖ τὸν Ἀβραὰμ νὰ στείλει τὸν Λάζαρο στὸν κόσμο ξανά, γιὰ νὰ ἀναγγείλει στοὺς ἀδελφούς του νὰ ἀλλάξουν ζωή, νὰ ζήσουν στὸ ἑξῆς θεοφιλῶς, γιὰ νὰ μὴν καταντήσουν καὶ αὐτοὶ «εἰς τὸν τόπον τῆς βασάνου». Ὁ Ἀβραὰμ ὅμως ἀπαντάει, ὅτι ἂν δὲν ἀκοῦνε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ἤδη καταγεγραμμένος στὴν Ἁγία Γραφή, δὲν θὰ ἀκούσουν οὔτε καὶ κάποιον ποὺ θὰ ἀναστηθεῖ ἐκ νεκρῶν (Κυριακὴ Ε΄ Λουκᾶ).

Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἀβραὰμ σοκάρει, ἀλλὰ δείχνει μιὰ τραγικὴ πραγματικότητα. Τὴ δυσκολία μας νὰ δεχθοῦμε πράγματα, ποὺ δὲν τὰ βλέπουμε φανερὰ καὶ ἁπτά. Καὶ ὅσα ἀφοροῦν τὸ ἐπέκεινα, τὴ μετὰ θάνατον ζωή, τὸν Παράδεισο καὶ τὴν Κόλαση, ἀνήκουν σ’ αὐτὰ ποὺ γίνονται δεκτὰ μόνο μὲ τὴν πίστη. Καὶ δὲν εἴμαστε διατεθειμένοι νὰ τὰ δεχθοῦμε εὔκολα. Χωρὶς πίστη ὅμως δὲν ἔρχεται μέσα μας πληροφορία καὶ βεβαιότητα γιὰ πράγματα ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὰ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Μόνο ἡ πίστη κάνει χειροπιαστὰ στὴν ψυχή μας ὅσα δὲν ἔγιναν ἀκόμα, ἀλλὰ τὰ περιμένουμε νὰ γίνουν. Ἡ πίστη εἶναι «ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. 11, 1).

Ἀλλὰ τί δυσκολεύει τόσο τὸν ἄνθρωπο νὰ πιστεύει στὰ μέλλοντα; Ἡ προσκόλλησή του στὰ παρόντα. «Κάλλιο πέντε καὶ στὸ χέρι, παρὰ δέκα καὶ καρτέρει». Ζώντας μὲ τὸ βλέμμα συνεχῶς στραμμένο στὸ τώρα, ἀτονεῖ μέσα του ἡ ἀναζήτηση τῶν μελλόντων, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ψυχραίνει βαθμηδὸν ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν Θεό. Δυσκολεύεται ἡ ψυχή του νὰ σκέφτεται πνευματικά. Γίνεται ὅλο καὶ νωθρότερος στὸ νὰ ζεῖ κατὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

Ἐξανεμίζει ἔτσι ἐντελῶς ἀντὶ νὰ δυναμώνει τὴ λιγοστὴ πίστη του, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως βάλλεται πανταχόθεν συνεχῶς, ἔσωθεν μὲν ἀπὸ τὶς δικές του ἀμφιβολίες, ἔξωθεν δὲ ἀπὸ τὸν ἀσταμάτητο βομβαρδισμὸ ἀντιθέων κηρυγμάτων. Σβήνει συνεπῶς κάθε του διάθεση γιὰ σοβαρὴ πνευματικὴ ἐργασία, ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν, προσευχή. Δὲν βλέπει κἂν τὸν λόγο νὰ κοπιάσει γιὰ κάτι τέτοιο, ἀφοῦ ἀπορρίπτει στὴν πράξη τελικὰ καθετὶ ποὺ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος.

Μᾶς φαίνεται παράξενο; Καὶ ὅμως…

Πέρασε, λέει, κάποτε ἕνας ἐργάτης ἀπ’ τὸ κελλὶ τοῦ ἁγίου Παϊσίου. «Γέροντα, εἶμαι πολὺ στενοχωρημένος σήμερα, τοῦ λέει. Εἶχα συμφωνήσει νὰ πάω στὸ τάδε κελλί, στὸν τάδε ἀδελφὸ γιὰ νὰ τοῦ κόψω ξύλα, ἀλλὰ ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ ἔφυγε. Δὲν τὸν βρῆκα σήμερα. Θὰ μοῦ ’δινε 500 δραχμὲς μεροκάματο (τότε ἦταν οἱ δραχμὲς ἀκόμα) καὶ τὸ ἔχασα. Τί θὰ κάνω σήμερα;» Λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος: «Θὰ σοῦ ἔδινε 500 δραχμές; Ἅμα σὲ βάλω ἐγὼ νὰ κάνεις ἐδῶ μιὰ δουλειὰ γιὰ 500 δραχμές, δέχεσαι;» «Δόξα τῷ Θεῷ, γέροντα, πῶς δὲν δέχομαι;» «Θὰ σοῦ βάλω νὰ κάνεις μιὰ δουλειά, λέει ὁ ἅγιος, οὔτε ξύλα θὰ κόβεις, οὔτε τὰ μουλάρια θὰ ξεφορτώνεις. Θὰ κάθεσαι. Θὰ σοῦ ἀρέσει;» «Καλὸ ἀκούγεται, γέροντα, τί δουλειὰ εἶναι αὐτή;» «Πήγαινε μέσα στὸ δωμάτιο, κάθισε στὸ σκαμνάκι, θὰ σοῦ δώσω ἕνα κομποσχοίνι. Πόσες ὧρες θὰ ἔκοβες ξύλα στὸν ἀδελφό;» «Ἔ, ἕξι-ἑπτὰ ὧρες». «Ξέχνα το αὐτό. Ἐγὼ θέλω γιὰ μία μόνο ὥρα νὰ καθίσεις καὶ νὰ λὲς τὴν εὐχή».

Ἔκατσε λοιπὸν ὁ ἐργάτης καὶ ἄρχισε νὰ λέει τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Δὲν πέρασαν δέκα λεπτὰ καὶ βγαίνει ἔξω ἀγανακτισμένος. «Πάρε, λέει, γέροντα, καὶ τὰ λεφτά σου, πάρε καὶ τὰ κομποσχοίνια ποὺ μοῦ ἔδωσες. Αὐτὸ ποὺ μοῦ λὲς νὰ κάνω, δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω»!

Πράγματι!

Ὅταν ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ ἔχει πάει περίπατο, δὲν παίρνουμε ποτὲ στὰ σοβαρά, δὲν σκεφτόμαστε καθόλου τὴν αἰώνια ζωή. Πῶς νὰ δουλέψουμε λοιπὸν πραγματικὰ γι’ αὐτήν; Πῶς νὰ τὴν πιστέψουμε; Καὶ νεκροὺς ἀναστημένους νὰ δοῦμε, θὰ λέμε, ἔ, κάτι δὲν πάει καλά, κάτι στημένο ὑπάρχει ἐδῶ, ἢ κάποιο παιχνίδι μᾶς παίζουν τὰ μάτια μας.

Τόσο ἁπλά!

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὸ μήνα!