Ὁ Χριστὸς μίλησε πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν πλεονεξία καὶ τὴ φιλαργυρία, τονίζοντας πόσο εὔθραυστο εἶναι τὸ θεμέλιο τοῦ πλούτου. Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ στοχοποιοῦσαν ἰδιαίτερα τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι, «φιλάργυροι ὑπάρχοντες, …ἐξεμυκτήριζον αὐτόν» (Λουκ. 12, 15. 16, 14). Δὲν μποροῦσαν νὰ δεχτοῦν τὰ λόγια του. Γι’ αὐτοὺς ὁ πλοῦτος ἦταν ἡ δίκαιη ἀνταμοιβὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν …εὐσέβειά τους. Μὰ ὁ Χριστός, μὲ τὴν ἐξαίσια στὴ λιτότητά της παραβολὴ τοῦ ἄφρονος πλουσίου, ἀποσαφήνισε μὲ τρόπο ἀναντίρρητο τὸ θέμα (Κυριακὴ Θ΄ Λουκᾶ).

Ὁ πλοῦτος τελικὰ εἶναι καλὸς ἢ κακός; Τίποτε ἀπὸ τὰ δύο. Ἡ προσκόλληση σ’ αὐτὸν ἢ ἡ νηφάλια διαχείρισή του εἶναι ποὺ κάνουν τὴ διαφορά. Ὄχι μόνο ὁ ἄφρων πλούσιος, ἀλλὰ καὶ ὅλοι λίγο πολὺ οἱ ἄνθρωποι κάνουμε ἕνα βασικὸ λάθος: Θεωροῦμε ὅτι τὰ πλούτη θὰ μᾶς ἐξασφαλίσουν τὰ πάντα. Τὴν ἀπόλυτη καλοζωία, τὴν τέλεια ἀπόλαυση.

Τίποτε ὅμως δὲν εἶναι πραγματικὰ στὸ χέρι μας. Καὶ ἡ πικρὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δὲν ἀγοράζονται ὅλα μὲ τὸ χρῆμα. Μπροστὰ στὸν θάνατο πλούσιοι καὶ φτωχοὶ εἶναι τὸ ἴδιο ἀνίσχυροι. Ὅλα τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, ὁ κόσμος ὅλος, δὲν ἐπαρκοῦν γιὰ νὰ δώσουν πίσω μιὰ ζωὴ ποὺ δρασκέλισε ἤδη τὸ κατώφλι τοῦ θανάτου, πόσο μᾶλλον μιὰ ψυχὴ ποὺ δὲν νοιάστηκε ποτὲ γιὰ τὴν αἰωνιότητα, ἀλλὰ χαραμίστηκε στὴ ματαιότητα.

Ἡ κατανόηση τῆς τραγικῆς αὐτῆς ἀλήθειας ὁδήγησε πολλοὺς νὰ ἀπαρνηθοῦν τὸν πλοῦτο καὶ νὰ γίνουν ἑκούσια φτωχοί. Πολλοὶ ἅγιοι μοίρασαν τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔζησαν μὲ ὀλιγάρκεια. Κατανόησαν ὄχι μόνο τὴ ματαιότητα τοῦ πλούτου, ἀλλὰ καὶ τὸν κίνδυνο νὰ βυθιστοῦν στὴν ἀπανθρωπὶα ἐξ αἰτίας του. Ὁ πλούσιος, πιὸ εὔκολα ἀπὸ τὸν φτωχό, ἐγκλωβίζεται στὸν ἄκρατο ἀτομοκεντρισμό, στὴν σκληρότητα τῆς ἀσπλαχνίας.

Διαβάζουμε στὰ ὑπέροχα παραμύθια μας, ὅτι ἕνας πλούσιος ἄτεκνος καὶ ἕνας φτωχὸς μὲ πέντε παιδιὰ ζοῦσαν ἀντικρυστά. Τὰ παλιὰ χρόνια ὁ Θεὸς ἔπαιρνε, λέει, τὴ μορφὴ ἑνὸς γέρου καὶ δοκίμαζε τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Χτύπησε κάποτε καὶ τὴν πόρτα τοῦ πλούσιου, μὰ ἐκεῖνος ἔβαλε τὶς φωνὲς ἀγριεμένος. «Δὲν βλέπεις, μωρέ, ὅτι ἐδῶ δὲν ἔχουμε καθόλου χῶρο; Ὅλα τὰ δωμάτια εἶναι γεμάτα καρπούς».

Ὁ γεράκος πῆγε στὴν πόρτα τοῦ φτωχοῦ. Τοῦ ἄνοιξε ἡ γυναίκα του, τὸν ἔβαλε μέσα χωρὶς νὰ τὸν ρωτήσει τί θέλει, τοῦ ἔδωσε νὰ φάει, ἄρμεξε καὶ τὴ μοναδική τους κατσίκα καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ γάλα της. Τὸ βράδυ ἔβαλε ὅλα της τὰ παιδιὰ νὰ κοιμηθοῦν σὲ μιὰ γωνιὰ μὲ ἄχυρο καὶ στὸ δωμάτιό τους ἔβαλε τὸν γέρο νὰ κοιμηθεῖ. Τὸ πρωὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ φύγει, πρὶν ἀρμέξει ξανὰ τὴν κατσίκα γιὰ νὰ τοῦ δώσει τὸ γάλα της.

Τῆς λέει τότε ἐκεῖνος: «Τί θὰ ἐπιθυμοῦσες περισσότερο νὰ ἀποκτήσεις στὴ ζωή;» «Ἄχ, καημένε γέρο μου», ἀπαντάει κι ἐκείνη χαμογελαστή, «ἐγὼ τὰ ἔχω ὅλα κι ἂς εἶμαι φτωχή»! Μὲ τὰ πολλὰ δέχτηκε νὰ ἔχει ἕνα μεγαλύτερο σπίτι. «Νὰ μπορῶ νὰ βάλω τὰ παιδιά μου καὶ νὰ φιλοξενῶ ὅσους περνοῦν ἀπὸ δῶ».

Ὅταν ὁ πλούσιος εἶδε ἕνα τεράστιο πανέμορφο σπίτι νὰ ξεφυτρώνει ξαφνικὰ ἀπέναντί του, ἔστειλε τὴ γυναίκα του νὰ προλάβει τὸν γέρο, μήπως κερδίσει κάτι κι αὐτός. Ἀλλὰ ὁ γέρος εἶπε: «Ὁ καθένας παίρνει αὐτὰ ποὺ τοῦ ἀξίζουν. Στὰ δικά σας δωμάτια θὰ βρεῖτε τὸν θησαυρὸ ποὺ σᾶς ἀξίζει». Ἄνοιξαν τὰ δωμάτιά τους καὶ τί νὰ δοῦν; Ὅλοι τους οἱ καρποί, οἱ πλούσιες σοδειές τους, εἶχαν γίνει κάρβουνο!

Προσοχή! Δὲν δαμάζεται εὔκολα ὁ πλοῦτος. Μᾶς ξεγελάει καὶ κλέβει τὴν ἀνθρωπιά μας.

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὸ Σαρανταήμερο!