Ὁ Χριστὸς εἶπε κάποτε στοὺς Ἰουδαίους: «Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν, καὶ εἶδε καὶ ἐχάρη» (Ἰω. 8, 56). Ποιὰ εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ ποὺ γεμάτος χαρούμενη ἐλπίδα ἐπιθυμοῦσε νὰ δεῖ ὁ Ἀβραάμ; Εἶναι ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἐνανθρώπησε. Ἡ μέρα ποὺ γεννήθηκε ὡς ἄνθρωπος στὴ γῆ. Δὲν τὴν εἶδε βέβαια ἐνόσῳ ζοῦσε ὁ Ἀβραάμ, ἀλλὰ τὴν εἶδε καὶ ἀγαλλίασε ἀπὸ τὸν τόπο τῆς μακαριότητας, ὅπου ζεῖ αἰώνια κοντὰ στὸν Θεό.

Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μαρτυροῦν ὅτι ἡ ἔλευσή του στὸν κόσμο γιὰ τὴ σωτηρία μας δὲν ἔγινε ξαφνικὰ καὶ ἀπρόσμενα. Ἦταν κάτι ποὺ ὁ Θεὸς τὸ προετοίμαζε σιγὰ-σιγὰ διὰ μέσου τῶν αἰώνων. Καὶ φανέρωνε σταδιακὰ τὴν ἐξαρχῆς πρόθεσή του αὐτή, «τὴν ἀρχαίαν βουλήν», ἄλλοτε συγκεκαλυμμένα καὶ ἄλλοτε πιὸ φανερά, στοὺς ἐκλεκτούς του σὲ κάθε γενεά. Ὁ Ἀβραὰμ ἦταν ἰδιαιτέρως ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ. Τόσο, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐναβρύνεται νὰ ὀνομάζεται Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ. Δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν ἀποκαλύψει εἰδικὰ στὸν Ἀβραὰμ τὸ σχέδιό του ὁ Θεός.

Πότε καὶ πῶς ἔγινε ἡ ἀποκάλυψη αὐτή; Ὅταν ὁ Θεὸς εἶπε στὸν Ἀβραάμ: «Ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου» καὶ πήγαινε στὴ γῆ ποὺ θὰ σοῦ δείξω. Καὶ θὰ σὲ κάνω μεγάλο ἔθνος καὶ θὰ σὲ εὐλογήσω… «Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς». Καὶ παρακάτω: «Καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς» (Γεν. 12, 1-3. 22, 18). Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπαγγελία (ὑπόσχεση) τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἀβραὰμ θὰ γινόταν μέσῳ τοῦ σπέρματός του, κάποιου σπουδαίου δηλαδὴ ἀπογόνου του, πατέρας ὅλων τῶν ἐθνῶν. Ποιὸς ἦταν ὁ ἀπόγονος αὐτός;

Τὸν κατονομάζει ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος. «Στὸν Ἀβραὰμ δόθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ οἱ ὑποσχέσεις καὶ στὸ σπέρμα του. Δὲν λέγει ὁ Θεὸς “καὶ τοῖς σπέρμασιν”, ὅπως θὰ ἔλεγε ἂν ἐπρόκειτο γιὰ πολλοὺς ἀπογόνους, ἀλλὰ λέγει “καὶ τῷ σπέρματί σου”, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ ἕναν ἀπόγονο, “ὅς ἐστι Χριστός”» (Γαλ. 3, 16).

Κατανοώντας ἀλάνθαστα στὴν πληρότητά της τὴν ἐπαγγελία αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, «ἐπίστευσεν Ἀβραὰμ τῷ Θεῷ καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην» (Ρωμ. 4, 3). Ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε στὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ εὐλογημένου ἀπογόνου του, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ λάμβαναν ὅλα τὰ ἔθνη τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὴ σωτηρία τους, πολὺ πρὶν ὁ Θεὸς παραδώσει τὸν νόμο του. Ἡ παράδοση τοῦ νόμου ἔγινε πολὺ ἀργότερα, «μετὰ ἔτη τετρακόσια καὶ τριάκοντα», στὸ ὄρος Σινᾶ μὲ τὸν Μωυσῆ.

Ἡ πρώτη αὐτὴ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀβραὰμ γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ εὐλογημένου ἀπογόνου του ἦταν «διαθήκη προκεκυρωμένη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς Χριστόν». Διαθήκη ποὺ ἀναφερόταν στὸν Χριστό, ἐπικυρωμένη μὲ ὅρκο τοῦ Θεοῦ. Ὁ νόμος ἀργότερα δὲν δόθηκε μὲ σκοπὸ νὰ ἀκυρώσει τὴν ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν Ἀβραάμ. Ἂν μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου (πρᾶγμα ποὺ ἀποδείχθηκε ἀδύνατο) ἡ σωτηρία, δὲν θὰ διδόταν ἀπὸ πρὶν ὡς ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Θὰ ἦταν ἁπλῶς ἀνταμοιβὴ γιὰ τὴν τήρηση τοῦ νόμου. Ἀλλὰ στὸν Ἀβραὰμ «δι’ ἐπαγγελίας κεχάρισται ὁ Θεός». Τὸν εὐλόγησε καὶ τοῦ χάρισε τὴ σωτηρία μὲ τὴν ὑπόσχεσή του.

Γιατί τότε δόθηκε ὁ νόμος; «Τῶν παραβάσεων χάριν προσετέθη, ἄχρις οὗ ἂν ἔλθῃ τὸ σπέρμα ᾧ ἐπήγγελται». Ὁ νόμος δόθηκε, ὥστε μὲ τὶς ἀναπόφευκτες συνεχεῖς παραβάσεις του νὰ ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι σὲ ὅλο καὶ βαθύτερη συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς καὶ τῆς ἀδυναμίας τους, ἕως ὅτου ἔλθει ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, χάριν τοῦ ὁποίου δόθηκε ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ὁ Χριστὸς (Γαλ. 3, 17-19. Πρβλ. και Β΄ Τιμ. 1, 9-10).

Μέχρι νὰ ἔρθει ὁ καιρὸς αὐτός, τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, προσφέρονταν στὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου (καὶ μετέπειτα στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος) δῶρα καὶ θυσίες ἀτελεῖς, ποὺ ἁπλῶς συμβόλιζαν ὅσα θὰ γίνονταν στὸν καιρὸ τοῦ Χριστοῦ. Δὲν εἶχαν τὴ δύναμη νὰ δώσουν στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὶς πρόσφεραν πνευματικὴ τελειότητα καὶ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Ὅλα ὅσα προσφέρονταν τότε, θυσίες, διακρίσεις φαγητῶν καὶ ποτῶν, πλύσεις καὶ ἄλλες διατάξεις, ἦταν μόνο γιὰ νὰ καθαρίζουν τὸ σῶμα, «μέχρι καιροῦ διορθώσεως ἐπικείμενα». Προσωρινὰ μέτρα μέχρι νὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς ποὺ θὰ διόρθωνε καὶ θὰ ἀποκαθιστοῦσε τὰ πάντα (Ἑβρ. 9, 9-10).

Καὶ ὅσο ὁ Χριστὸς δὲν ἐρχόταν ἀκόμη, ἡ προσδοκία τῆς ἐλεύσεώς του γιὰ τὴν ὁποία μίλησε ὁ Θεὸς στὸν Ἀβραάμ, παρέμενε καὶ δυνάμωνε στοὺς ἀνθρώπους συνεχῶς. Μὰ ὁ Θεός, πιστὸς στὶς ἐπαγγελίες του, εὐδόκησε νὰ πράξει ὅ,τι ὑποσχέθηκε στὸν Ἀβραάμ. Ἔστειλε στὴ γῆ τὸν Υἱό του γιὰ νὰ γεννηθεῖ καὶ νὰ φέρει εἰς πέρας, διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεώς του, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, ὥστε νὰ εὐλογηθοῦν πράγματι στὸ πρόσωπό του «πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς».

Ὅσοι λοιπὸν διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἀντὶ νὰ θαρροῦμε στὰ καλά μας ἔργα, ἀκολουθοῦμε τὴν πίστη τοῦ Ἀβραάμ, γινόμαστε κι ἐμεῖς διὰ τοῦ εὐλογημένου ἀπογόνου του, τοῦ Χριστοῦ, σπέρμα τοῦ Ἀβραὰμ «καὶ κατ’ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι». Κληρονομοῦμε τὴν ἴδια εὐλογία καὶ σωτηρία ποὺ ὑποσχέθηκε στὸν πατέρα μας Ἀβραὰμ ὁ Θεὸς (Γαλ. 3, 29). (ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 473, Δεκ. 2022, ἐπηυξημένο)

Ἀντιύλη
Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα
Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504
e-mail: antiyli.gr@gmail.com

• 23/12 ΔΕΥΤΕΡΑ 07:00-09:30 Θ.Λ. Εκκλησιασμός Σχολείου ΕΣΠΕΡΑΣ: Εσπερινός – Όρθρος - Μεγάλες Ώρες των Χριστουγέννων 17:00
• 24/12 ΤΡΙΤΗ (παραμονή Χριστουγέννων), Οσιομάρτυρος Ευγενίας: Μέγας Εσπερινός της εορτής των Χριστουγέννων μετά της Θείας Λειτουργίας του Μ. Βασιλείου 07:30(πρωί)
• 25/12 ΤΕΤΑΡΤΗ, Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: α)Βράδυ παραμονής Χριστουγέννων: Μικρά Αγρυπνία-Θεία Λειτουργία 22:00-01:00 μετά τα μεσάνυχτα. β) Πρωινή Θεία Λειτουργία 07:30-10:15. 
• 26/12 ΠΕΜΠΤΗ, Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:30 
• 27/12 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 
• 28/12 ΣΑΒΒΑΤΟ, Μετά τα Χριστούγεννα: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 
• 29/12 ΚΥΡΙΑΚΗ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΙΝ: Θ. Λειτουργία 07:00-10:00
  

Κορυφώνεται τὴν ἑβδομάδα αὐτὴ ἡ ἀπὸ μηνὸς ἤδη ἐγκαινιασθεῖσα προεόρτια πορεία μας πρὸς τὴ Βηθλεέμ. Ἡ Βίβλος γενέσεως τοῦ εὐαγγελιστῆ Ματθαίου, διευρυμένη μὲ τὴν ἀντίστοιχη γενεαλογία τοῦ Λουκᾶ, μᾶς εἰσάγει εὐθέως στὸ γεγονὸς τῆς ἀπερινόητης καθόδου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς εἰσόδου του στὸν τόπο καὶ τὸν χρόνο τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας.

Ἡ μακρὰ ἁλυσίδα τῶν κατὰ σάρκα Προπατόρων, ἐκ τῶν ὁποίων «ἐγεννήθη Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός», συμπληρώνεται ἀπὸ τὴν ἐπίσης μακρὰ ἁλυσίδα τῶν κατὰ πνεῦμα προγόνων του, ὅλων ἐκείνων ποὺ μὲ τὴν κατὰ Θεὸν βιοτή τους, ἔργῳ καὶ λόγῳ, κράτησαν ἀνοιχτὸ στὶς ψυχὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως ὅμως τοῦ ἐκλεκτοῦ περιουσίου λαοῦ, τὸν πνευματικὸ δίαυλο τῆς πίστης καὶ τῆς ἀναμονῆς, μέχρις ὅτου, μὲ ἀπόρρητο τρόπο, νὰ περιβληθεῖ καὶ τὴν ἀνθρώπινη διφυῆ οὐσία ὁ ὑπερούσιος Θεός. Καὶ φυσικῷ τῷ λόγῳ τιμῶνται καὶ ὅλοι αὐτοὶ σήμερα, ἰδιαιτέρως δὲ ὁ χορὸς τῶν προφητῶν καὶ προφητίδων (Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως).

Ὅλοι αὐτοὶ ἀποτέλεσαν τὴν προκεχωρημένη γραμμὴ τῆς ἀνθρώπινης προσπάθειας νὰ κατεβάσει ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ στὸ βάθος τῆς ἀνθρώπινης κατάντιας τὸν Ὕψιστο. Εἶναι ἡ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τῆς ἀνθρώπινης ἱκεσίας γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Λυτρωτῆ καὶ Σωτήρα. Στὸν Ὄρθρο τῶν Χριστουγέννων ἀκοῦμε τὸν λαμπρὸ Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, τὸν εὔγλωττο ὑμνητὴ τῶν θείων μεγαλείων, νὰ βάζει στὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἰωνᾶ τὴν ἀγωνιώδη κραυγὴ τοῦ ἀνθρώπου.

«Ναίων Ἰωνᾶς ἐν μυχοῖς θαλαττίοις…» (ᾠδὴ ς΄). Ἀπὸ τὰ ἐρεβώδη ἀνήλιαγα βάθη, ὅπου ἐνδιέτριβε ὁ «ἐνάλιος θήρ», τὸ θαλάσσιο θηρίο ποὺ τὸν κατέπιε, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἀκόμη σκοτεινότερα σπλάχνα τοῦ κήτους ὅπου βρέθηκε φυλακισμένος, ὁ Ἰωνᾶς «ἐλθεῖν ἐδεῖτο καὶ ζάλην ἀπαρκέσαι». Φώναζε στὸν Θεὸ νὰ τοῦ δώσει τὴν εὐκαιρία νὰ βγεῖ πάλι στὸ φῶς, νὰ δεῖ ξανὰ πρόσωπο ἀνθρώπου. Καὶ νὰ φύγει ἀπὸ πάνω του ἡ ζάλη, ὁ φόβος τοῦ θανάτου ποὺ τὸν κατέκλυσε ἀπὸ παντοῦ. Μὲ κύκλωσε, λέει, «ἐσχάτη ἄβυσσος. Ταφή μοι τὸ κῆτος ἐγένετο». Ἡ κοιλιὰ τοῦ κήτους ἔγινε ὁ τάφος μου. «Ἀναβήτω ἐκ φθορᾶς ἡ ζωή μου πρὸς σέ, Κύριε ὁ Θεός μου». Μακάρι νὰ φτάσει ἡ προσευχή μου σὲ σένα, στὸν ἅγιο ναό σου (Ἰων. 2, 7-8).

Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰωνᾶς δέεται νὰ ἀνεβεῖ ἀπὸ τὴ φθορὰ ἡ ζωή του, ὁ μέγας ὑμνωδὸς ἀντιστρέφει τοὺς ὅρους. Βρίσκομαι, λέει, σὲ δεινότερη θέση ἀπὸ τὸν Ἰωνᾶ. Μὲ ἔχει πληγώσει θανάσιμα ἡ ἁμαρτία, τὸ βέλος τοῦ τυράννου-διαβόλου. Δὲν ἔχω τὴ δύναμη νὰ ἀνεβῶ ἀπὸ τὸ βάθος ὅπου μὲ ἔριξε, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν παρακαλῶ νὰ ἔλθω ἐγὼ σὲ σένα, Χριστέ. Ἀλλὰ σὲ ἱκετεύω νὰ κατεβεῖς ἐσὺ πρὸς ἐμένα, ἀπὸ τὸ ὕψος σου στὸ βάθος μου, γιὰ νὰ ἐξολοθρεύσεις τὰ κακὰ ποὺ μὲ βρῆκαν καὶ νὰ μὲ ἀνεβάσεις «ἐκ λάκκου καὶ βυθοῦ πταισμάτων». Καὶ μάλιστα, ἔλα γρήγορα, «θᾶττον τῆς ἐμῆς ραθυμίας», προτοῦ ἡ δική μου ἀμέλεια μὲ κυριεύσει τελείως καὶ δὲν θὰ μπορῶ πιὰ οὔτε νὰ σὲ παρακαλέσω. Ἀπ’ τὴ μεριά μου ὑπάρχει παντελὴς ἀδυναμία γιὰ τὸ παραμικρό.

Καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς ἀκούει. Καὶ κατεβαίνει. Ἔρχεται στὸν δικό μας τόπο καὶ χρόνο νὰ μᾶς βρεῖ.

Καλὴ εὐλογημένη ἑβδομάδα! Καλὰ Χριστούγεννα!

Αὐτά τά λόγια ἐχρησιμοποίησε μεταξύ τῶν ἂλλων, στό κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, προκειμένου νά χαρακτηρίσῃ τόν Ἃγιο Διονύσιο Αἰγίνης, τόν ἐν Ζακύνθῳ, στόν πανηγυρίζοντα μεγαλοπρεπῆ Ναό τοῦ Ἁγίου τῆς συγγνώμης, στήν πόλη τῶν Πατρῶν.

Οἱ Ἃγιοι, εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, ἦταν ἂνθρωποι ὃπως καί μεῖς. «Ἂνθρωποι ὑπῆρχαν κἀκεῖνοι ὡς καί ἡμεῖς καί οὐδέν πλέον ἡμῶν ἐκέκτηντο, εἰμή ταπείνωσιν καί πρός τόν Θεόν καί τόν ἂνθρωπον ἀγάπην»(Ἃγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης).

Ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στίς ἀρετές τῶν Ἁγίων καί στόν ἀγῶνα νά ἀρθοῦν πάνω ἀπό τά γήϊνα καί φθαρτά καί κυρίως νά ξεπεράσουν τόν ἑαυτό τους. Ἑστίασε δέ στήν ἀρετή τῆς συγγνώμης, ἐξ’ ἀφορμῆς τῆς συγχωρήσεως τοῦ φονιά τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου ἀπό τόν ἲδιο τόν Ἃγιο.

Μίλησε μέ ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία γιά τήν μεγάλη ἀρετή τῆς συγγνώμης, τήν ὁποία οἱ πατέρες τήν ὀνομάζουν μίμηση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τήν μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη.

Καί κατέληξε: «Ἡ ἱκανότητα νά συγχωρῇς χαρακτηρίζει τούς μεγάλους ἀνθρώπους καί τούς Ἁγίους».

●Τήν παραμονή τῆς Ἑορτῆς ἐχοροστάτησε στόν μεγάλο πανηγυρικό Ἑσπερινό καί ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο, προσφέροντας πνευματικά μηνύματα καί διδάγματα ἀπορρέοντα από τήν ἀσκητική καί ἁγία ζωή τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος.

• Μετά τήν Θεία Λειτουργία, ὁ Σεβασμιώτατος ἐχοροστάτησε στήν Δοξολογία ἡ ὁποία ἐτελέσθη στόν, ὡς ἂνω, Ἱερό Ναό, ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Προφήτου Δανιήλ καί τῶν τριῶν Παίδων τῶν ἐν τῇ καμίνῳ, προστατῶν τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος παρουσίᾳ τῆς τοπικῆς Ἡγεσίας τοῦ Πυροσβεστικοῦ Σώματος καί τῶν ἂλλων Πολιτικῶν, Στρατιωτικῶν καί λοιπῶν Ἀρχῶν, εὐχηθείς τά δέοντα στούς ὑπηρετοῦντες στό Πυροσβεστικό Σῶμα.