«Είναι ντροπή να περνάη ο καιρός μας στα χαμένα, και ύστερα να αναπολούμε τα περασμένα. Τότε πιά δεν βγαίνει τίποτε από τις νοσταλγικές μελαγχολίες. Δεν μπορούμε να είμεθα σκεύη της θείας χάριτος, εάν δεν φροντίζουμε να απαλλαγούμε από τα πάθη που είναι ριζωμένα στην ψυχή μας. 

Γι’αυτό και ευτυχής είναι εκείνος που δεν πιάστηκε στο αγκίστρι της κακίας….Ευτυχής εκείνος που δεν εστήριξε την ελπίδα σ’αυτόν τον κόσμο, αλλά κράτησε την καρδιά του κοντά στην Πρόνοια του Θεού». 

«Γιατί παίρνεις πάνω σου την κατάρα του Κάϊν με την μέθη και την πολυφαγία… Δεν βλέπεις αυτούς που προπονούν τα άλογα… πως σαν πλησιάζουν οι αγώνες των προετοιμάζονται με ολιγοφαγία. Η μέθη οδηγεί στην ακολασία και η ολιγάρκεια στην αρετή. Όποιος είναι αθλητής προπονείται»!