ΕΥ­ΛΟ­ΓΗ­ΜΕ­ΝΕ Ι­Η­ΣΟΥ,
Για άλ­λη μια φο­ρά α­ξι­ω­νό­μα­στε να στα­θού­με κά­τω α­πό τον Σταυ­ρό Σου. Ν᾽ α­τε­νί­σου­με το α­κή­ρα­το σώ­μα Σου κα­θη­λω­μέ­νο ε­πί του ξύ­λου του σταυ­ρού. Ν᾽ α­σπα­στού­με ευλα­βι­κά τα μα­τω­μέ­να πό­δια Σου.
• Φώ­τι­σε, Κύ­ρι­ε, το νου μας και μυ­στα­γώ­γη­σε την καρ­διά μας στο μυ­στή­ριο του Σταυ­ρού Σου.
• Να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σου­με ό­τι ο Σταυ­ρός Σου εί­ναι η πη­γή της σω­τη­ρί­ας και το κέν­τρο της ζωής μας.
• Να αι­σθαν­θούμε στα μύ­χια της υπάρ­ξε­ώς μας τον πλού­το της αγά­πης Σου, αλ­λά και την α­ξί­α μας πού απο­δει­κνύ­ει ο Σταυ­ρός Σου.
• Ν᾽ αν­τα­πο­κρι­θούμε κι ε­μείς οι α­νά­ξιοι στην α­γά­πη Σου. Ν᾽ α­γα­πή­σου­με θερ­μό­τε­ρα και ειλι­κρι­νέ­στε­ρα και Σέ­να και τους α­δελ­φούς μας.
• Και να αγω­νι­ζό­μα­στε να ζού­με ως μα­θη­τές του Σταυ­ρού Σου, με α­φο­σί­ω­ση και αυ­τα­πάρ­νη­ση, την ευ­λο­γη­μέ­νη χρι­στι­α­νι­κή ζω­ή στην ο­ποί­α μας έ­χεις προ­σκα­λέ­σει.

ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΕΞΙΣΩΣΗ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένα σφύριγμα ακούστηκε, οι πόρτες έκλεισαν και ο ηλεκτρικός άρχισε να κυλά νωχελικά πάνω στις ράγες. Σε λίγο έτρεχε ακάθεκτος σαν μακρύ ερπετό, μετατοπίζοντας αδιάκοπα το ανθρώπινο φορτίο, καθώς τα βαγόνια έγερναν ελαφρά μέσα στο ατέλειωτο τράνταγμά τους.

Ο Χάρης στηριζόταν γερά στο κάθισμα, όπου μια νεαρή γυναίκα είχε προλάβει να καθίσει πριν απ’ αυτόν. Η γυναίκα έφερε την τσάντα της από τον ώμο στα γόνατα, για περισσότερη ασφάλεια, έβγαλε τα γάντια της και τα ’ριξε μέσα. Ο Χάρης κοίταζε αδιάφορα έξω, μα στην πραγματικότητα δεν έχανε καμμιά της κίνηση. Πρόσεξε τη βέρα της, ήταν παντρεμένη. Το ντύσιμό της ήταν κομψό. Έβγαλε το πακέτο με τα χαρτομάντηλα και κράτησε ένα στο χέρι της.

Ο κόσμος μπαινόβγαινε αδιάκοπα σε κάθε στάση, ο διάδρομος γέμισε ασφυκτικά. Ο Χάρης στριμώχτηκε περισσότερο, ακουμπούσε σχεδόν τώρα στο πλευρό της κυρίας.

Ο συρμός χώθηκε σ’ ένα από τα τούνελ της γραμμής. Η σκοτεινή διαδρομή ήταν πολύ σύντομη, ο μηχανοδηγός δεν άναψε καν τα φώτα. Όμως, τα λιγοστά δευτερόλεπτα του σκοταδιού που μεσολάβησαν, ήταν η ώρα "Χ" για τον Χάρη.

-  Μη σπρώχνετε έτσι! φώναξε ξαφνικά και έγειρε προς τα μπρος, κάνοντας πως πέφτει και ακουμπώντας σχεδόν στην τσάντα, που λικνιζόταν μισάνοιχτη πάνω στα πόδια της νεαρής γυναίκας.

-  Με συγχωρείτε, κυρία! είπε στη γυναίκα, καθώς ανασήκωνε το κορμί του, ενώ το μακρύ όχημα βγαίνοντας από τη σήραγγα ξαναφωτιζόταν.

-  Δεν πειράζει! είπε εκείνη χαμογελώντας ευγενικά και ανακάθισε στη θέση της.

Σχεδόν αμέσως ο Χάρης άρχισε ν’ ανοίγει δρόμο προς την πόρτα. Σ’ ένα-δυό λεπτά ο συρμός σταμάτησε και ο Χάρης βγήκε. Μα αντί να φύγει, ξαναμπήκε στο τελευταίο βαγόνι. Εδώ ήταν πιο αραιοί οι επιβάτες. Έψαξε με το βλέμμα του για λίγο και βρήκε αυτόν που ζητούσε.

-  Γεια! είπε και βολεύτηκε δίπλα του. Πώς πήγε;

-  Ως συνήθως! γέλασε ο άλλος.

Κοιτάχτηκαν συνωμοτικά.

-  Για να δούμε τί πιάσαμε.

Ο Άρης παρουσίασε τη δική του συρμαγιά. Ο Χάρης έβγαλε από την τσέπη του το μικρό δερμάτινο μαύρο πορτοφόλι, που ψάρεψε με μαεστρία από την τσάντα της νεαρής γυναίκας την ώρα που "έπεφτε". Μέτρησαν στα πεταχτά τις εισπράξεις τους. Τρία πενηντάρικα, πέντε εικοσάρικα, δυό δεκάρικα, κάτι ψιλά. Κοντά τριακόσια ευρώ.

Καθόλου άσχημα!

Μην πάει το μυαλό σας βέβαια πως έχουμε να κάνουμε με τίποτε μαφιόζους. Αντίθετα, οι φίλοι μας θα ’θελαν να περνιούνται μάλλον για πολύ καθώς πρέπει νεαροί. Φοιτητές στην ίδια σχολή, γνωρίστηκαν εδώ και ένα χρόνο. Ταίριαξαν σε πολλά κι έγιναν σχεδόν αχώριστοι. Η φιλοσοφία τους απλή. Ευθυγραμμισμένη πάνω στο μοτίβο της εποχής: Η ζωή είναι ωραία και δεν πάει να χάνεται ανεκμετάλλευτη. Η ζωή είναι για να τη ζεις, φίλε μου, όχι να την κοιτάς από μακριά.

Μα έλα που καμμιά φορά σου τη φέρνει πισώπλατα. Από τη μια σε προκαλεί με ακαταμάχητα θέλγητρα, κι από την άλλη δεν σου επιτρέπει να τ’ αγγίξεις. Σου βάζει ένα κόστος απαγορευτικό.

Και οι δυό φίλοι μας ήθελαν να τη χαρούν τη ζωή. Μα κάποτε τελείωνε το παραδάκι. Τί μπορούσαν να κάμουν τότε;

Το σκέφτηκαν από ’δώ, το σκέφτηκαν από ’κεί, κατέληξαν πως θα ’πρεπε, σε τέτοια περίπτωση, ν’ αρχίζουν τη δράση. Έτσι λοιπόν οι φίλοι μας έγιναν ατσίδες στο ξάφρισμα. Όχι για μεγάλα πράγματα βέβαια. Έτσι για να ενισχύουν λίγο τον προϋπολογισμό τους. Και μόνο όταν το πράγμα ήταν σίγουρο. Χωρίς μεγάλο ρίσκο.

Έξυπνα παιδιά!

Ο ηλεκτρικός έκοψε ταχύτητα, πλησίαζε σε στάση. Απέναντί τους φάνηκε η κορυφή ενός βυζαντινού θόλου και σε δευτερόλεπτα ολόκληρη η εκκλησία πρόβαλε μπροστά τους. Αυθόρμητα ο Χάρης έκαμε τον σταυρό του. Ο Άρης γέλασε.

-  Μπα! Είσαι και θρησκευόμενος βλέπω.

-  Όχι βέβαια! Αλλά πιστεύω στον Θεό.

-  Τί σόι πίστη είναι τότε αυτή; Δεν βλέπω να διαφέρεις σε τίποτε από μένα.

-  Μπορεί να κάνω ό,τι κάνω, αλλά στον Θεό πιστεύω. Εσύ δεν πιστεύεις δηλαδή;

-  Και βέβαια όχι! Δεν πιστεύω. Και νομίζω πως είμαι πιο εντάξει από σένα. Η ζωή μου είναι σύμφωνη με τη θεωρία μου.

Ο συρμός σταμάτησε εντελώς, ο Άρης σηκώθηκε να βγει, η κουβέντα τους κόπηκε εκεί.

Ο Χάρης έμεινε λίγο μπερδεμένος. Δεν ήξερε ότι ο Άρης ήταν άθεος. Μα κι ο ίδιος τί είδους πίστη έλεγε πως είχε; Ξεχασμένη εντελώς και στριμωγμένη σε κάποια γωνία του μυαλού του μόνο. Άσχετη με τη ζωή του.

...Οι καμπάνες χτύπησαν πένθιμα μέσα στη νύχτα. Κοίταξε το ρολόι του. Κόντευε έντεκα. Ρούφηξε την τελευταία γουλιά απ’ το ποτό του και σηκώθηκε.

-  Εγώ πάω! είπε στην παρέα του. Το ’χω τάξιμο, Μεγάλη Πέμπτη κάθε χρόνο, να προσκυνάω τον Σταυρό. Τώρα τον έχουν ήδη βγάλει, γι’ αυτό χτυπήσαν οι καμπάνες.

-  Έλα, βρε Χάρη, μη βιάζεσαι, όλοι θα πάμε! πετάχτηκε η Βούλα κι έφερε το βλέμμα της ένα γύρο στους άλλους. Έτσι δεν είναι, παιδιά;

-  Ναι, βέβαια! συμφώνησαν όλοι. Εβραίοι είμαστε και δεν θα πάμε; Τέτοια μέρα σήμερα!

Στην εκκλησία ο συνωστισμός ήταν μεγάλος. Το πλήθος έφτανε μέχρι έξω. Ευτυχώς τα μεγάφωνα ήταν ανοιχτά και οι ψαλμωδίες ακούγονταν ως πέρα, σκορπίζοντας ρίγη στις καρδιές.

« Εξέδυσάν με τα ιμάτιά μου και ενέδυσάν με χλαμύδα κοκκίνην…».

Ο Χάρης και η παρέα του προσπάθησαν σιγά-σιγά να προχωρήσουν, μα με την πίεση του πλήθους χώρισαν. Σπρώξε από ’δώ, σπρώξε από ’κεί, κάποια στιγμή ο Χάρης έφτασε μπροστά στον Σταυρό, που ’ταν στημένος στη μέση της εκκλησίας. Ο Εσταυρωμένος αιμόφυρτος, θύμα της αιώνιας αγάπης του, μα θεϊκά γαλήνιος, ήταν εμπρός του. Κάνοντας με βιάση τον σταυρό του ο Χάρης έσκυψε να τον ασπαστεί.

Μα την ίδια στιγμή το κεφάλι του τσούγκρισε μ’ ένα άλλο κεφάλι, που έσκυψε κι εκείνο να ασπαστεί τα πόδια του Εσταυρωμένου.

-  Σόρρυ! μουρμούρισε αυθόρμητα ο Χάρης, μα καθώς ανασηκώθηκε και είδε τον άλλο, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

Δίπλα του στεκόταν ο Άρης.

-  Εσύ εδώ; ρώτησε σιγανά.

-  Γιατί όχι;

-  Μα τί δουλειά έχεις εδώ;

Δεν πρόλαβαν να συνεχίσουν. Πίσω τους σπρώχνονταν να προσκυνήσουν. Το ανθρώπινο κύμα τους οδήγησε προς την πλαϊνή πόρτα. Βγήκαν έξω και κάθισαν στα σκαλιά της εκκλησίας.

-  Εσύ είσαι που λες πως δεν πιστεύεις; άρχισε ο Χάρης. Έτσι παριστάνω κι εγώ τον άθεο.

-  Κι εσύ που πιστεύεις, τί περισσότερο κάνεις από μένα; Τί σου στοιχίζει η πίστη σου; Τέτοιος πιστός είμαι κι εγώ! απάντησε ο Άρης.

-  Πιστεύω και το εννοώ! είπε ο Χάρης.

-  Αμφιβάλλω. Στην πράξη είσαι σαν κι εμένα. Δεν είδα να διστάζεις να κάνεις ό,τι κι εγώ.

-  Αυτό είναι αλήθεια. Κάνω πολλά πράγματα αντίθετα στην πίστη μου.

-  Βλέπεις; Η πίστη σου είναι μόνο μια άχρηστη ιδέα στο μυαλό σου. Νεκρό πράγμα, που δεν αγγίζει τη ζωή σου.

-  Καλά κι εσύ που δεν πιστεύεις, τί θες εδώ;

-  Α, να σου πω, φίλε μου! Είπα πως δεν πιστεύω στον Θεό, μα όχι πως δεν μ’ αρέσει και τίποτε απ’ τη θρησκεία. Οι γιορτές της είναι τόσο όμορφες, ιδιαίτερα τούτες τις μέρες. Η εκκλησιαστική ατμόσφαιρα γαληνεύει, ανακουφίζει, σαγηνεύει όσο τίποτε άλλο. Δεν θα ’πρεπε να χαθούν αυτά ποτέ απ' τη ζωή μας. Θα γίνει τόσο άνοστη και πεζή αν της λείψουν! Θα βουλιάξουμε στη ρουτίνα.

-  Έχεις δίκιο! Μιλάμε για θαυμάσιο πολιτισμό αιώνων με βαθειές ρίζες στη ζωή μας.

-  Ακριβώς! Μια πολιτιστική κληρονομιά που ομορφαίνει τη ζωή μας. Μας είναι απαραίτητη και πρέπει να την κρατήσουμε, φίλε μου. Μα όχι τον Θεό και τις εντολές του. Μόνο αυτά τα πανέμορφα έθιμα. Για να ζούμε καλύτερα τη ζωή μας. Να φτιάχνει λίγο η ψυχολογία μας. Να σπάζει η καθημερινή μας ρουτίνα. Αυτό δεν κυνηγάμε άλλωστε;

-  Ναι, μα αυτό δεν βγάζει πουθενά.

-  Τί θες να πεις;

-  Να, με το να ζούμε κάποιες καλές στιγμές, δεν λύνουμε το πρόβλημα.

-  Έγινες και φιλόσοφος τώρα!

-  Όχι βέβαια, μα κάποια πράγματα είναι τόσο καθαρά. Μπορεί ν’ ανεβαίνει η ψυχολογία σου μ’ όλα αυτά, όμως και πάλι είσαι μόνος. Ανίσχυρος μπροστά στο ένα και μοναδικό σου πρόβλημα: Τον θάνατο. Αυτόν, που τον νικάει μόνο ο Θεός. Τί βγαίνει με το να ξεγελάς προσωρινά τον εαυτό σου; Η άθεη θρησκεία σου δεν μου λέει τίποτε!

-  Και συ που πιστεύεις, αλλά ζεις σαν εμένα, άθεος, τί καλύτερο κάνεις;

-  Ομολογώ πως τίποτε.

-  Ισοπαλία λοιπόν. Είμαστε πάτσι.

-  Δυό μηδενικά δηλαδή.

-  Εσύ κοροϊδεύεις τον Θεό, εγώ τον αγνοώ. Η πίστη σου αξίζει όσο και η δική μου απιστία.

-  Δυστυχώς. Οπότε;

-  Είμαστε και οι δυό μια κωμωδία!

-  Για γέλια και για κλάματα!

Οι δυό φίλοι σώπασαν γι’ αρκετή ώρα.

Ο κόσμος αραίωσε. Οι πολλοί προσκύνησαν, έφυγαν, κατά τη στραβή τους συνήθεια. Η ψαλμωδία κόντευε να τελειώσει.

Ο Άρης και ο Χάρης, σα να ’ταν συνεννοημένοι, ξαναμπήκαν στην εκκλησία. Κάθισαν στα τελευταία στασίδια.

Απέναντί τους υψωνόταν, επιβλητικός μέσα στον πόνο του, ο Εσταυρωμένος. Παρά την έσχατη αδυναμία του, μια παντοδύναμη γοητεία ξεχυνόταν απ’ τη μορφή του, τους αιχμαλώτιζε. Ένιωθαν, με την καρδιά πιότερο παρά με το μυαλό τους, πως η αλήθεια βρισκόταν εκεί.

Σ’ αυτόν που πέθαινε από αγάπη, για να ζήσουν αυτοί. Πώς μπορούσαν να ’ναι τόσο αδιάφοροι γι’ αυτόν;

Χωρίς να το καταλάβουν, οι δυό φίλοι αφέθηκαν στη γοητεία του. Ο αδύναμος και πανσθενουργός συνάμα Χριστός τους τραβούσε κοντά του.

Το είχε άλλωστε προβλέψει:

«Εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν».

Πάσχα 2004

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος, ἀπό τήν Κυριακή τῶν Βαΐων ἕως καί τήν Κυριακή τοῦ Πάσχα, στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν, θά τελεσθοῦν σύμφωνα μέ τό ἤδη κυκλοφορηθέν Πρόγραμμα, τό ὁποῖον κατηρτίσθη βάσει τῆς Ἐγκυκλίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Πρός διευκόλυνσιν, ὅμως τῶν πιστῶν, κυρίως τῶν μεγάλων Ἐνοριῶν τῶν Πατρῶν καί ἀποφυγήν συνωστισμοῦ κατά τό Ἑσπέρας τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, θα τελεσθῇ καί τό πρωί τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα ἡ Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία, ἀπό ὥρας 7.30-10.00 π.μ. στούς παρακάτω Ἱερούς Ναούς:

1. Ἱερός Μητροπολιτικός Ναός Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν,

2. Νέος Ἱερός Ναός Ἁγ. Ἀνδρέου Πατρῶν,

3. Ἱερός Ναός Παντανάσσης Πατρῶν,

4. Ἱερός Ναός Ἁγ. Διονυσίου τοῦ ἐν Ζακύνθῳ Πατρῶν,

5. Ἱερός Ναός Ἁγ. Σοφίας Πατρῶν,

6. Ἱερός Ναός Ἁγ. Ἐλευθερίου Πατρῶν,

7. Ἱερός Ναός Ἁγ. Παρασκευῆς Πατρῶν,

8. Ἱερός Ναός Ἁγ. Ἰωάννου Τέρψης Πατρῶν,

9. Ἱερός Ναός Ἁγ. Τριάδος Ζαρουχλεΐκων

Ὁ Ἑσπερινός τοῦ Πάσχα (τῆς Ἁγάπης), θά τελεσθῇ στίς 6μ.μ. στόν Ἱερό Ναό τοῦ Πολιούχου τῶν Πατρῶν, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, κάθε χρόνο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, τελεῖ τήν Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Ναό Παναγίας Ἀλεξιωτίσσης Πατρῶν, ὃπου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ Ἐθνομάρτυρος Ἱερέως Γεωργίου, ὁ ὁποῖος ἐσφαγιάσθη ὑπό τῶν Τούρκων, στίς 3.4.1821, Κυριακή τῶν Βαΐων, τήν ὣρα πού λειτουργοῦσε μπροστά στό Ἃγιο καί Φρικτό θυσιαστήριο.

          Τά τοῦ μαρτυρίου τοῦ παπα- Γιώργη καί τά τῆς περιπετείας τῆς οἰκογενείας του, ἐγένοντο γνωστά μόλις τό 1964, ἓνεκα ἐρεύνης στά ἱστορικά Ἀρχεία τοῦ Κράτους, ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Ἱερέως Νικολάου Παπαδοπούλου, Ἐφημερίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρύκη, Ἀθηνῶν.

          Διασώζονται τά παρακάτω κείμενα, τά ὁποῖα πιστοποιοῦν, τά τῆς σφαγῆς τοῦ Παπα-Γιώργη ὑπό τῶν ἀπίστων Ἀγαρηνῶν, τά τῆς ἀρπαγῆς καί σκλαβιᾶς τῶν τέκνων του καί τίς περιπέτειες τῆς παπαδιάς, ὣστε νά ψάξῃ γιά νά βρῇ τά παιδιά της, σέ χῶρες καί χωριά τῆς Τουρκοκρατούμενης Ἑλλάδος, μέ ἀποτέλεσμα νά βρῇ μόνο τό ἓνα, τόν Κωνσταντῖνο.

          Παραθέτομε τά πιστοποιητικά ἒγγραφα.

Ἐν Πάτραις τῇ 4ῃ Ἰουνίου 1865

ΠΡΟΣ

Τήν ἐπί τῶν ἀγώνων Σεβαστήν Ἐπιτροπήν, διά τοῦ Κυρίου Νομάρχου Ἀχαϊοήλιδος.

            Ὁ εὐσεβάστως ὑποσημειούμενος Κωνσταντῖνος ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, ἀναφέρω ταπεινῶς ὅτι, κατά τό ἔτος 1821, καθ' ἥν ἐποχήν οἱ Ἕλληνες ἔλαβον τά ὅπλα κατά τῶν Ὀθωμανῶν, ὁ πατήρ τοῦ ὑποφαινομένου ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΕΡΕΥΣ ἐφονεύθη παρά τῶν Ἀγαρηνῶν, ἐνῷ ἐτέλει τήν Θείαν Μυσταγωγίαν, ἐν τῷ ἐνταῦθα Ἱερῷ Ναῷ τῆς Ἀλεξιωτίσσης, ὅτι ὁ ὑποφαινόμενος καί ἕτεροι δύο (2) ἀδελφοί μου αἰχμαλωτίσθησαν παρά τῶν Ἀγαρηνῶν καί ὅτι τρέξασα ἡ μήτηρ ἡμῶν εἰς διάφορα τοῦ Ὀθωμανικοῦ Κράτους μέρη, μόλις ἠδυνήθη νά σώσῃ καί νά λάβῃ τόν ὑποφαινόμενον, μή δυνηθεῖσα οὐδόλως ν' ἀνεύρῃ τούς ἑτέρους δύο ἀδελφούς μου καί εἰσέτι μένουσι ἐν αἰχμαλωσίᾳ ἀγνοουμένου τοῦ τόπου τῆς διαμονῆς των, ὡς προκύπτει ἐκ τοῦ συνημμένου πιστοποιητικοῦ πολιτῶν μαρτυρούντων τ' ἀνωτέρω.

Τά δυστυχήματα ταῦτα εἶναι ἄξια λόγου ὅπως ληφθῇ καί ὁ ὑποφαινόμενος ἐν καιρῷ ὑπ' ὄψιν καί λάβω τήν δέουσαν καί ἀπαιτουμένην ἀμοιβήν.

Διά ταῦτα παρακαλῶ θερμῶς τήν Σεβαστήν Ἐπιτροπήν, ὅπως εὐαρεστουμένη λάβῃ ὑπ' ὄψιν της ἐν καιρῷ καί τόν ὑποφαινόμενον, ἀποδίδουσα ὅ,τι νόμιμον καί δίκαιον.

Ὁ Κύριος Νομάρχης Ἀχαϊοήλιδος παρακαλεῖται νά διαβιβάσῃ τήν παροῦσαν ὅπου δεῖ.

Εὐπειθέστατος

Κωνσταντῖνος Παπαγεωργίου

            Στήν αἴτηση του Κωνσταντίνου, ἐπισυνάπτεται πιστοποιητικό τῶν προὐχόντων τῆς Ἀχαΐας, ὡς κατωτέρω:

ΠΙΣΤΟΠΟΙΟΥΜΕΝ

            Οἱ ὑπογραφόμενοι μεθ' ὅρκου ὅτι κατά τό ἔτος 1821 καθ' ἥν ἐποχήν οἱ Ἕλληνες ἔλαβον τά ὅπλα, ὁ συμπολίτης μας ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΕΡΕΥΣ ἐκτελῶν τήν Θείαν Μυσταγωγίαν ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἁγίας Ἀλεξιωτίσσης ΕΦΟΝΕΥΘΗ παρά τῶν Ἀγαρηνῶν, αἰχμαλωτισθέντων καί τριῶν (3) τέκνων του, πρός ἀπολύτρωσιν τῶν ὁποίων ἡ μήτηρ των τρέξασα εἰς διάφορα τοῦ Ὀθωμανικοῦ Κράτους μέρη, μόλις ἐδυνήθη νά σώσῃ καί λάβῃ τό ἕνα ἐκ τούτων  ὀνόματι ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΝ, τῶν δύο ἑτέρων μενόντων ἐν αἰχμαλωσίᾳ καί ἀγνοούμενης τῆς διαμονῆς των.

            Κατ' αἴτησιν ὅθεν τοῦ ἀπελευθερωθέντος Κωνσταντίνου δίδεται τό παρόν αὐτό ἵνα χρησιμεύσῃ ὅπου δεῖ, καί ὑποσημειούμεθα.

Ἐν Πάτραις τήν α' Ἰουνίου

Μ(πενιζέλος) Ροῦφος

Κ. Μπουκαούρης

Γεώργιος Γιαννόπουλος

Ζ. Νεράγκαθος

Κ. Θωμόπουλος

Ἀναστάσιος Ἡλιόπουλος

Ἄγγελος Ξηρομερίτης

Ἀναγν. Ἀνδρικόπουλος

          Ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στήν θυσία τῶν Ἐξοδιτῶν τῆς Ἱερᾶς Πόλεως τοῦ Μεσολογγίου καί στούς μεγάλους ἀγῶνες τῶν Μεσολογγιτῶν γιά τήν προάσπιση τῆς Ἱερᾶς Πόλεως, οἱ ὁποῖοι ἀγῶνες ἐσφραγίσθησαν μέ τό αἷμα τῶν ἱερῶν σφαγίων, ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος.

          Κορύφωμα ἡ ἡρωϊκή Ἒξοδος τά ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων τοῦ 1826.

          Ἀφοῦ ἐμνήσθη τῶν θυσιῶν τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ Μεσολλογίου, μέ πρῶτον τόν ἀοίδιμον Ἐπίσκοπο Ρωγῶν Ἰωσήφ, τῶν λοιπῶν Κληρικῶν καί Λαϊκῶν ἡρώων καί μαρτύρων Ἑλλήνων, ἀλλά καί τῶν Φιλελλήνων, κατέλησε μέ τά λόγια τοῦ μπαρουτοκαπνισμένου ἣρωα Χρίστου Καψάλη, ὁ ὁποῖος πρίν ἀνατινάξῃ τόν πύργο, στόν ὁποῖο ἦτο κλεισμένος μαζί μέ  ἂλλους, κρατώντας τόν δαυλό, φέρεται νά λέγῃ.

          «Λοιπόν τό σπαθί

          Ἐλευθερία ἡ θάνατος ἒνδοξος

          Ἂν χάσω πατρίδα τί θέλω νά ζήσῳ;

          Ὡς μόνην ἐλπίδα κρατῶ τόν δαυλό.

          Ἀπό τοῦ τεμένους τό πῦρ θά ποντίσω,

          πρός δόξαν τοῦ Γένους

          Θυσίαν τελῶ».

          Ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης τοῦ Ἐθνομάρτυρος Ἱερέως Γεωργίου τῆς Ἁγια-Ἀλεξιώτισσας Πατρῶν, ἐνετάχθη ἐφέτος στίς λαμπρές ἐπετειακές ἐκδηλώσεις ποῦ προγραμματίσθηκαν ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 200 ἐτῶν ἀπό τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

          Στόν αὒλειο χώρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας Ἀλεξιωτίσσης  Πατρῶν, ὃπου ἀπό τό 1971 ἒχει στηθῆ μνημεῖο εἰς τιμήν τοῦ ἀοιδίμου Ἐθνομάρτυρος Ἱερέως Γεωργίου, ἀπό τήν Ἀχαϊκή Ἑταιρεία Πατρῶν, ἐτελέσθη ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρῶν δέησις ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μάρτυρος Ἱερέως καί κατετέθησαν στέφανοι, ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου καί τῶν Ἐκπροσώπων τῶν Ἀρχῶν καί Φορέων.

          «Ἦτο γραφτό τῆς Ἑλλάδος, ἐσημείωσε ὁ Σεβασμιώτατος, νά ἐλευθερωθῇ ἀπό τό Σταυρό καί τό σπαθί πού κρατοῦσαν στό χέρι, οἱ φέροντες τό αἱματοβαμμένο καί τιμημένο ράσο Πατριάρχες, Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς καί Μοναχοί, πού πίσω τους ἀκολουθοῦσαν μυριάδες Ἓλληνες ἀποφασισμένοι «ἢ γιά τή νίκη ἢ τή θανή».

          Ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας, πέρασε καί λιβανίστηκε, ἁγιάστηκε καί ἒλαμψε μέσα ἀπό τίς Ἐκκλησιές καί τά Μοναστήρια μας.

          Οἱ ἑορτασμοί δέν εἶναι ἁπλές τελετές ἢ ἐπετειακές συνάξεις, ἐτόνισε ὁ Μητροπολίτης, ἀλλά οὐσιαστική συμμετοχή στό ποτήριο ἐκείνων πού ἒδωσαν τό αἷμα τους γιά τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα καί ὑπόσχεση ὃτι θά ἀγωνιστοῦμε νά κρατήσωμε ἀτόφια αὐτή τήν παρακαταθήκη πού μᾶς παρέδωσαν καί ὃτι θά παραδώσωμε στά παιδιά μας τήν λαμπάδα ἀναμμένη, αὐτό τό κερί μέ τό αναστάσιμο φῶς τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, τό ὁποῖο εὐχόμεθα νά διατηρηθῇ ἂσβεστο ἀπό γενεά σέ γενεά, ἓως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος...