Άγιος Ιωάννης Πατρών

Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2021

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΜΝΗΜΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

3:22 μ.μ. |

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
28/1/2021

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως δέκα τριῶν ἐτῶν ἀπό τῆς κοιμήσεως τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν καί ἱερό Μνημόσυνο, ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ ἀοιδίμου Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.
Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀνεφέρθη στήν προσωπικότητα τοῦ μακαριστοῦ Πρωθιεράρχου, στήν φλογερή καρδιά του γιά τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα, στόν πληθωρικό χαρακτῆρα του καί στήν ἐν γένει δραστηριότητά του, ἡ ὁποία ἄφησε ἀνεξίτηλα τά ἴχνη του στήν Ἑλληνορθόδοξη πατρίδα μας καί ὄχι μόνο.
Ὁ ἀείμνηστος Χριστόδουλος, κατάφερε νά μπῆ στίς καρδιές ὅλων τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι τόν ἐνθυμοῦνται μέ βαθειά συγκίνηση, νοσταλγία, ἀγάπη καί εὐγνωμοσύνη καί κρατοῦν βαθειά στήν ψυχή τους τήν παρακαταθήκη γιά τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, πού τούς ἄφησε.
Ἐπίσης ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη ἐν συγκινήσει στήν διακονία του στήν Ἱερά Σύνοδο, ὡς Γραμματεύς καί Ἀρχιγραμματεύς, παρά τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Χριστοδούλῳ καί στήν ἐκτίμηση τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου στό πρόσωπό του καί ἐξέφρασε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν εὐγνωμοσυνη του στό πρόσωπο τοῦ ἀλήστου μνήμης Πρωθιεράρχου.
Παρεκάλεσε δέ ὅλους νά εὔχωνται γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τοῦ ἀοιδίμου Χριστοδούλου.

0 σχόλια

13 Χρόνια χωρίς τον ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ..."Εις Μνημόσυνον αιώνιον!!!

3:12 μ.μ. |

+ 28-01-2008

Χριστοδούλου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Αιωνία η Μνήμη!!!

0 σχόλια

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021

Διαβάστε τι έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος...

12:13 π.μ. |

Δείτε τι έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (γιορτάζει 27 Ιανουαρίου η ανακομιδή λειψάνων) για την κρίση της εποχής του:

«Επιτρέπει ο Θεός να τραντάζεται η γη, αλλά δεν την καταστρέφει, σείει δυνατά τα πάντα με το σεισμό, αλλά δεν τα κατεδαφίζει, για να μας οδηγήσει στην μετάνοια. Τόσο μεγάλο είναι το πέλαγος της ευσπλαχνίας Του. Γιατί είδε να παραβαίνουμε τις εντολές Του και να Τον πικραίνουμε υπερβολικά. Είδε την επιθυμία μας να αρπάζουμε την ξένη περιουσία, είδε ότι χτίζαμε το ένα σπίτι κοντά στο άλλο και ότι επλησιάζαμε το ένα χωράφι κοντά στο άλλο, με σκοπό να κλέψουμε το διπλανό μας. Είδε ότι δεν ελεούσαμε τα ορφανά και αδιαφορούσαμε για τις χήρες. Είδε τους δασκάλους να κάνουν τα αντίθετα από εκείνα που εδίδασκαν. Είδε μαθητές να προσβάλουν τις σεμνές τελετές της Εκκλησίας με αταξίες που αρμόζουν σε θέατρα. Είδε να ζούμε μέσα στην κακία και να κινούμαστε από φθόνο. Είδε να προσθέτουμε στο φθόνο και την πονηρία. Είδε τις καταιγίδες της υποκρισίας να βυθίζουν σαν βάρκες τους απονήρευτους. Είδε να φονεύουμε σκόπιμα. Είδε ότι αδικούσαμε όσο μπορούσαμε περισσότερο. Είδε να ναυαγεί η αγάπη και να προκόβει η απάτη στο πέλαγος της ζωής. Είδε να αποσκιρτούμε από την αλήθεια και να καταφεύγουμε πρόθυμα στο ψέμα. Και για συνοψίσουμε, είδε να υπηρετούμε τον πλούτο και όχι τον Κύριο» (Εις άγιον Βάσσον, 1, MG 50, 721).
Είναι περιγραφή και της εποχής μας ή όχι;
«Αλίμονο σε κείνους που λένε το κακό καλό και το καλό κακό. Σε κείνους που παρουσιάζουν το φως ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως. Σε κείνους που προβάλλουν το γλυκό ως πικρό και το πικρό ως γλυκό. Θα αφαιρέσω λοιπόν, λέει ο Θεός, για την ανομία σας από ανάμεσά σας κάθε ισχυρό άνδρα και δυνατή γυναίκα και κάθε άνθρωπο πολεμιστή και δικαστή και κάθε προφήτη και άνθρωπο συνετό. Δεν είναι δε μικρό είδος οργής να στερηθούν και τις προφητείες. Μαζί δε με τον προφήτη, λέγει, θα αφαιρέσει και κάθε στοχαστή. Εδώ μου φαίνεται στοχαστή ονομάζει εκείνον που από τη μεγάλη του σύνεση και από την ίδια την πείρα των πραγμάτων, δίνει σοφές συμβουλές για τα μέλλοντα. Και θα αφαιρέσω ακόμη και κάθε έμπειρο πρεσβύτερο και πεντηκόνταρχο. Πρεσβύτερο δεν ονομάζει απλά αυτόν που έχει γεράσει, αλλά αυτόν που μαζί με τα άσπρα μαλλιά του διατηρεί και την πρέπουσα σύνεση. Και όταν λέει πεντηκόνταρχο εννοεί όλους τους άρχοντες. Και άρχοντας είναι αυτός που είναι εμπειρογνώμων και γνώστης πολλών και που γνωρίζει να διευθετεί με σύνεση όλες τις υποθέσεις της πόλεως. Και μαζί μ’ αυτούς θα αφαιρέσει και κάθε συνετό ακροατή. Γιατί αν αυτό απουσιάζει, ακόμη κι αν υπάρχουν όλα τα άλλα , τίποτε πλέον δεν υπάρχει στις πόλεις, κι αν κόμη υπάρχουν προφήτες, σύμβουλοι, άρχοντες, αν δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να ακούσει, όλα είναι άσκοπα και μάταια. Εγώ νομίζω ότι εδώ το ‘θα αφαιρέσω’ που λέει ο Θεός , το λέγει με τη σημασία του θα εγκαταλείψω και θα αφήσω, όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Παύλος: ‘τους εγκατέλειψε ο Θεός, ώστε να παραδοθούν σε νου ανίκανο να διακρίνει το ορθό’, όχι για να δείξει αυτό, ότι δηλαδή τους έριξε σε παράνοια, αλλά τους εγκατέλειψε και τους άφησε να είναι ανόητοι. Και θα τοποθετήσω σ’ αυτούς νεαρούς άρχοντες, λέει ο Θεός. Αυτό είναι χειρότερο και φοβερότερο από την αναρχία. Γιατί εκείνος που δεν έχει άρχοντα, έχει στερηθεί εκείνον που θα τον οδηγήσει, ενώ εκείνος που έχει κακό άρχοντα, έχει εκείνον που τον σπρώχνει στους γκρεμούς. Και θα επιτρέψω σε απατεώνες να τους εξουσιάσουν, λέει ο Θεός. Απατεώνες ονομάζει τους είρωνες, τους κόλακες, εκείνους που με τα γλυκά τους λόγια παραδίδουν τους ανθρώπους στο κακό και τον διάβολο. Και θα συμπλακεί ο λαός και ο ένας άνθρωπος θα ορμήσει εναντίον του άλλου και ο άλλος θα ορμήσει εναντίον του πλησίον του, λέει ο Θεός. Όπως ακριβώς δηλαδή αν τα ξύλα που συγκρατούν τις οικοδομές σαπίσουν ή αφαιρεθούν, κατ’ ανάγκην οι τοίχοι γκρεμίζονται, αφού τίποτε δεν υπάρχει που να τους συγκρατεί, έτσι και αυτοί για τους οποίους προηγουμένως μιλήσαμε, αφού αφαιρέθηκαν άρχοντες, σύμβουλοι, δικαστές και προφήτες, δεν υπήρχε τίποτε που να εμπόδιζε το λαό να διασπασθεί και να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση. Θα αυθαδιάσει το παιδί προς το γέροντα και ο ανέντιμος προς τον έντιμο, λέει και πάλι ο Θεός. Γιατί όταν περιφρονούνται τα γηρατειά από τους νέους, οι δε ανάξιοι και αποδοκιμασμένοι περιφρονούν εκείνους, που προηγουμένως ήταν αξιοσέβαστοι, η πόλη αυτή δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται σε καθόλου καλύτερη κατάσταση από εκείνη που καταφεύγει σε μάντεις» (Εις Ησαΐαν, κεφ. Γ’, 1,2,3,4, ΕΠΕ 8, 304-306-308-310-314-316-MG 56, 40-44).
Ίσως τελικά δεν είναι τυχαίο το ότι έχουμε στερηθεί ηγέτες σε όλους τους χώρους και πρέπει να ξαναδούμε τις πνευματικές ρίζες της κρίσης. Ο Άγιος πάντως μας προτρέπει σε μετάνοια και υπέρβαση της ανομίας μας. Ας τον ακούσουμε.

0 σχόλια

Εις πολλά Έτη Δέσποτα...

12:12 π.μ. |

Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, οι Ιερείς, οι Εκκλησιαστικοί επίτροποι, οι Ιεροψάλτες, ο Νεωκόρος και οι Ενορίτες-τισσες του Ενοριακού Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου και Οσίου Ιωάννου Πατρών, με την ευκαιρία της ονομαστικής σας εορτής, ευχόμαστε στο Σεπτό Ποιμενάρχη μας:

Έτη ευλογημένα, πολλά και χαριτωμένα με υγεία και μακρότητα ημερών προς Δόξαν Θεού και πνευματική ωφέλεια του ποιμνίου σας!!!

0 σχόλια

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021

Οι Τρείς Ιεράρχες... Μιμητές των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας!

10:43 μ.μ. |

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών αρχίζει μ’ένα όνειρο το οποίο είδε ένας ευσεβής επίσκοπος την εποχή όπου οι χριστιανοί είχαν χωριστεί σε τρεις μερίδες, Βασιλίτες, Γρηγορίτες και Ιωαννίτες (11ος αι.).Στο όνειρο αυτό οι τρεις Ιεράρχες εξέφρασαν την δυσαρέσκεια τους για την κατάσταση αυτή. Όταν ο επίσκοπος το ανακοίνωσε στο λαό, οι φιλονικίες σταμάτησαν. Ορίστηκε μάλιστα να τιμούνται μαζί οι Τρεις Ιεράρχες την 30η Ιανουαρίου.
Οι τρεις Ιεράρχες είχαν τρεις πηγές (τις μητέρες τους), τρία στεφάνια με τα οποία τους στεφάνωσε η Εκκλησία, τρεις καρπούς και τρία λουλούδια από τον κήπο τους!

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Μητέρα του η Αγία Εμμέλεια και στεφάνι του ο τίτλος του «Ουρανοφάντωρ». Ο καρπός του έργου του ήταν η Βασιλειάδα μία πόλη από φιλανθρωπικά κτίσματα. Και λουλούδι του η φράση: «Όπως οι μέλισσες διαλέγουν απ’ τα άνθη έτσι και εσείς (οι μαθητές) να διαλέγεται απ’ αυτά που διαβάζετε».

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Πηγή του η Αγία Νόννα. Στεφανώθηκε από την εκκλησία με τον τίτλο «Θεολόγος και Ποιητής» και κατόρθωσε ώστε όλες οι εκκλησίες των Αρειανών να έρθουν στα χέρια των Ορθοδόξων.«Ποιο πολύ πρέπει να θυμόμαστε το Θεό, παρά να αναπνέουμε» και τα λόγια του μοιάζουν λουλούδι ευωδιαστό!!
όπως ονομάστηκε από την Εκκλησία μας.

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Μητέρα του η Ανθούσα και καρπός του έργου του το φαγητό που μοίραζε σε 7.000 φτωχούς καθημερινά. Είπε χαρακτηριστικά: «Ένας άνθρωπος που έχει θεϊκή φωτιά στην καρδιά, μπορεί ολόκληρη πόλη να την διορθώσει» !!!

0 σχόλια

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2021

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ 25/1 έως 31/1/2021

10:07 μ.μ. |

25/1 ΔΕΥΤΕΡΑ Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 - Απόγευμα και ώρα 17:00 Εσπερινός-Παράκλησις εις την Υπεραγία Θεοτόκο και εν συνεχεία σύντομη ομιλία.
27/1 ΤΕΤΑΡΤΗ Ανακομιδή Λειψάνων Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
30/1 ΣΑΒΒΑΤΟ, ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
31/1 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ, Δύο Θείες Λειτουργίες: α)06:00-08:30 και β)09:00-10:00

0 σχόλια

Η Εβραιοπούλα του Χ ὰ ν ς Κ ρ ί σ τ ι α ν Ἄ ν τ ε ρ σ ε ν (Ιστορίες για (μικρά και μεγάλα) παιδιά)

10:06 μ.μ. |

Η ΕΒΡΑΙΟΠΟΥΛΑ-Ιστορίες για (μικρά και μεγάλα) παιδιά

Χ ὰ ν ς Κ ρ ί σ τ ι α ν Ἄ ν τ ε ρ σ ε ν

Στὸ δημοτικὸ σχολεῖο ἀνάμεσα στ’ ἄλλα παιδιὰ πήγαινε καὶ μιὰ μικρὴ Ἑβραιοπούλα. Ἦταν ἕνα μικρὸ ἔξυπνο κοριτσάκι, ποὺ ὅμως εἶχε ἀποκλειστεῖ ἀπὸ ἕνα μάθημα, τὰ Θρησκευτικά. Γιατὶ τὸ σχολεῖο ἦταν χριστιανικὸ κι αὐτὴ δὲν ἦταν Χριστιανή…
Στὰ ἄλλα ὅμως μαθήματα, τὴ Γεωγραφία, τὰ Μαθηματικά, ἦταν πολὺ καλὴ καὶ ἔπαιρνε εὔκολα τὰ γράμματα.
Ὅταν ἄρχιζε τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὁ δάσκαλος τῆς ἔλεγε ν’ ἀνοίξει τὰ βιβλία της καὶ νὰ μελετήσει τὰ ἄλλα μαθήματα. Ἡ Ἑ- βραιοπούλα ὅμως τὰ διάβαζε γρήγορα κι ὕστερα, ἀφήνοντας τὰ βι- βλία ἀνοιχτὰ μπροστά της, παρακολουθοῦσε τὸν δάσκαλο τῶν Θρη- σκευτικῶν.

- Διάβαζε, διάβαζε, Σάρρα! τῆς ἔλεγε ἐκεῖνος σοβαρά.

Μὰ ἐκείνη ὕστερα ἀπὸ λίγο πάλι σήκωνε τὰ μεγάλα μαῦρα μάτια της καὶ τὸν κοίταζε…
Μιὰ φορὰ γιὰ νὰ τὴ δοκιμάσει, ὁ δάσκαλος τῶν Θρησκευτικῶν τὴ ρώτησε κι ἐκείνη ἀπάντησε καλύτερα ἀπ’ τοὺς ἄλλους συμμαθητές της. Τὰ εἶχε προσέξει ὅλα ὅσα εἶχε πεῖ ἐκεῖνος καὶ τὰ εἶχε κλείσει στὴν καρδιά της.
Ὁ πατέρας τῆς Ἑβραιοπούλας, ἕνας καλὸς καὶ θρησκευόμενος ἄνθρωπος, ὅταν ἔστειλε τὴν κόρη του στὸ σχολεῖο, εἶχε βάλει ὅρο νὰ τὴν ἀποκλείσουν ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ μικρὴ ὅμως παρακολουθοῦσε μὲ τόση προσοχὴ τὸ ἀπαγορευμένο μάθημα, ὥστε μιὰ μέρα ὁ δάσκαλος πῆγε στὸν πατέρα της καὶ τοῦ εἶπε ἢ νὰ πάρει τὴν κόρη του ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἢ νὰ τὴν ἀφήσει νὰ γίνει Χριστιανή.
- Δὲ μπορῶ πιά, τοῦ εἶπε, νὰ βλέπω ἀδιάκοπα μπροστά μου τὰ μάτια αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ, ποὺ μὲ κοιτάζουν μὲ τόση λαχτάρα, μὲ τόση ἀγάπη γιὰ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου…

Ὁ πατέρας τότε τοῦ ἀπάντησε κλαίγοντας:

- Ἐγὼ δὲν ξέρω καὶ πολλὰ γιὰ τὴ θρησκεία τῶν προγόνων μου. Ἡ γυναίκα μου ὅμως, ἡ μητέρα τῆς Σάρρας, ἦταν μιὰ πιστὴ κόρη τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς ὑποσχέθηκα τὴν ὥρα ποὺ πέθαινε, νὰ μὴν ἀφήσω ποτὲ τὸ παιδί μας νὰ γίνει Χριστιανή. Καὶ πρέπει νὰ κρατήσω τὸν λόγο μου!

Ἔτσι ἡ μικρὴ Ἑβραιοπούλα ἀναγκάστηκε νὰ ἀφήσει τὸ σχολεῖο τῶν Χριστιανῶν.

Πέρασαν χρόνια…
Σὲ μιὰ ἐπαρχιακὴ πόλη δούλευε ὑπηρέτρια μιὰ νεαρὴ Ἑβραία. Τὰ μαλλιά της ἦταν μαῦρα ὅπως ὁ ἔβενος καὶ τὰ μάτια της, μαῦρα καὶ φωτεινά, ἦταν μεγάλα καὶ γλυκά.

Ἦταν ἡ Σάρρα. Ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου της εἶχε μείνει παιδική, ὅπως τότε ποὺ καθότανε στὸ θρανίο καὶ ἄκουγε τὸν Χριστιανὸ δάσκαλό της.

Κάθε Κυριακὴ οἱ δρόμοι τῆς μικρῆς πολιτείας πλημμύριζαν ἀπ’ τοὺς ὑποβλητικοὺς ἤχους τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργάνου ποὺ ἔπαιζε στὴ Μητρόπολη. Ἡ νεαρὴ ὑπηρέτρια ὅμως συνέχιζε τὴ δουλειά της στὸ σπίτι ποὺ τὴν εἶχαν προσλάβει. «Νὰ τηρεῖς ἱερὴ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου», ἔλεγε μέσα της ἡ φωνὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ Νόμου. Τὸ Σάββατο ὅμως ἦταν ἐργάσιμη μέρα γιὰ τοὺς Χριστιανούς. «Νὰ μετράει τάχα ὁ Θεὸς τὶς ἡμέρες καὶ τὶς ὧρες;» ἀναρωτιόταν συχνὰ ἡ νέα. Καὶ μὲ τὴ σκέψη αὐτὴ παρηγοριόταν ποὺ δὲ γιόρταζε τὴν Κυριακὴ μὲ τοὺς Χριστιανούς, οὔτε τὸ Σάββατο μὲ τοὺς Ἑβραίους. Διάβαζε μονάχα τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὸν θησαυρὸ αὐτὸν τοῦ λαοῦ της καὶ ἤξερε τώρα πὼς δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ διαβάσει τὸ Εὐαγγέλιο, γιατὶ ὁ πατέρας της εἶχε τάξει στὴ μητέρα της νὰ μὴν τὴν ἀφήσει ποτὲ νὰ γίνει Χριστιανή… Τὰ λόγια ὅμως τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ τὰ εἶχε ἀκούσει ἄλλοτε ἀπ’ τὸν δάσκαλο, ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἀντηχοῦν μὲς στὴν καρδιά της σὰ μιὰ μακρινὴ παιδικὴ ἀνάμνηση, ποὺ τὴν τύλιγε ἡ νοσταλγία τῶν παιδικῶν της χρόνων.

Ἕνα βράδυ καθόταν σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς αἴθουσας μαζὶ μὲ τ’ ἀφεν- τικά της. Ὁ κύριος διάβαζε μιὰ ἱστορία. Αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν ἦταν ἀπ’ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Σάρρα μποροῦσε νὰ τὸν ἀκούσει.

Ἦταν μιὰ ἱστορία γιὰ κάποιον Οὖγγρο ἱππότη, ποὺ εἶχε πιαστεῖ αἰχμάλωτος ἀπὸ ἕναν Τοῦρκο πασά. Ὁ Τοῦρκος τὸν εἶχε ζέψει στὸ ἀ- λέτρι μαζὶ μὲ τὰ βόδια καὶ τὸν χτυποῦσε μὲ τὸ μαστίγιο χωρὶς λύπηση, ὥσπου ἄρχισε νὰ τρέχει αἷμα ἀπ’ τὶς πληγές του. Ἡ πιστὴ γυναίκα τοῦ ἱππότη πούλησε ὅλα τὰ χτήματά της καὶ δανείστηκε καὶ ἄλλα λεφτὰ ἀπ’ τοὺς φίλους του γιὰ νὰ μαζέψει τὰ λύτρα ποὺ ζητοῦσε ὁ πασάς, γιὰ νὰ ἀφήσει ἐλεύθερο τὸν ἄτυχο ἄντρα της. Ἔτσι ἡ καλή του γυναίκα κατόρθωσε νὰ τὸν ἐξαγοράσει ἀπ’ τὸν πασά.

Λίγο ἀργότερα κηρύχτηκε πάλι πόλεμος καὶ ὁ ἱππότης στάθηκε πιὸ τυχερὸς αὐτὴ τὴ φορά. Σὲ μιὰ μάχη ποὺ νίκησαν οἱ Χριστιανοί, ὁ ἱππότης ἔπιασε αἰχμάλωτο τὸν πασά, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε ἄλλοτε βασα- νίσει. Ὅταν ἔφεραν τὸν αἰχμάλωτο Τοῦρκο μπροστά του, ὁ ἱππότης τὸν ρώτησε:

- Ξέρεις τώρα τί σὲ περιμένει;

- Ναί, ξέρω! ἀπάντησε ὁ πασάς. Θὰ μ’ ἐκδικηθεῖς!

- Ναί, θὰ σ’ ἐκδικηθῶ! τοῦ ἀπάντησε ὁ Οὖγγρος. Θὰ σ’ ἐκδικηθῶ ὅμως σὰ Χριστιανὸς ποὺ εἶμαι. Ὁ Χριστός μας ἔχει προστάξει νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας καὶ ν’ ἀγαποῦμε τὸν πλησίον μας σὰν τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη! Πήγαινε στὸ καλό, γύρισε στὴν πατρίδα σου καὶ κοίταξε ἄλλη φορὰ νὰ εἶσαι σπλαχνικὸς σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουνε τὴν ἀνάγκη σου!

Ὁ αἰχμάλωτος, σὰν ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, ἄρχισε νὰ κλαίει.

- Ποῦ νὰ βάλω στὸν νοῦ μου τόσην ἀνθρωπιά! ἔλεγε καὶ ξανάλεγε. Ἐκεῖ ποὺ περίμενα μαρτύρια καὶ πῆρα τὸ δηλητήριο ποὺ ἔχω πάντα μαζί μου γιὰ νὰ γλυτώσω ἀπ’ τὴν ἐκδίκησή σου, ἐσὺ μοῦ χαρίζεις τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλευθερία! Τώρα ὅμως εἶναι ἀργὰ πιά… Σὲ λίγες ὧρες θὰ εἶμαι νεκρός… Πρὶν πεθάνω, ὡστόσο, θέλω νὰ γίνω Χριστιανός, θέλω νὰ ἀκολουθήσω Ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει σκορπίσει τόση ἀγάπη στὸν κόσμο! Θέλω νὰ πεθάνω Χριστιανός…

Καὶ ἔτσι πραγματικὰ ἔγινε.

Αὐτὴ ἦταν ἡ ἱστορία ποὺ διάβασε ὁ κύριος τῆς Σάρρας ἀπ’ τὸ παλιὸ βιβλίο. Ὅλοι ὅσοι τὴν ἄκουσαν συγκινήθηκαν πολύ, περισσότερο ὅμως ἡ Σάρρα, ἡ Ἑβραιοπούλα, ποὺ καθότανε στὴ γωνιά της κι ἔκλαιγε ἀπὸ τὴ συγκίνηση καὶ ἀπὸ τὴ νοσταλγία, καθὼς ἀναθυμόταν τὰ παιδικά της χρόνια καὶ τὰ λόγια τοῦ καλοῦ της δασκάλου.

Ὡστόσο τὴν ἴδια στιγμὴ ἀντήχησαν μέσα της καὶ τὰ λόγια τῆς μητέρας της, ποὺ τὰ εἶχε πεῖ στὸν πατέρα της: «Νὰ μὴν ἀφήσεις τὸ παιδί μας νὰ γίνει Χριστιανή!»

Ἀμέσως ὕστερα ἡ Σάρρα ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ Νόμου:
«Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴ μητέρα σου!»

Καὶ ἡ Σάρρα ἄρχισε τότε νὰ σκέφτεται: «Οἱ Χριστιανοὶ δὲ μὲ δέ- χονται στὴν κοινωνία τους. Ἀπὸ μικρὴ στὸ σχολεῖο, τὸ νοιώθω καλὰ πὼς μὲ παραμερίζουν. Ἡ θρησκεία τους ὅμως εἶναι παντοδύναμη καὶ μία της ἀχτίδα ἔχει φωτίσει βαθιὰ τὴν καρδιά μου κι ἂς κλείνω τὰ μάτια γιὰ νὰ μὴν τὴν ἰδῶ».

»Δὲν πρόκειται ὅμως νὰ σὲ στενοχωρήσω στὸν τάφο σου, καλή μου μητέρα! συνέχισε τοὺς συλλογισμούς της ἡ Σάρρα. Δὲ θὰ πατήσω τὸν λόγο ποὺ σοῦ ἔδωσε ὁ πατέρας! Θὰ μείνω πιστὴ στὸν Θεὸ τῶν προγόνων μας!»

Πέρασαν πάλι ἀρκετὰ χρόνια…

Ὁ κύριος τῆς Σάρρας πέθανε. Ἡ χήρα του ἔμεινε χωρὶς πόρους κι ἔτσι ἀναγκάστηκε ν’ ἀπολύσει τὴν ὑπηρέτριά της. Ἡ Σάρρα ὅμως δὲ δέχτηκε ν’ ἀφήσει τὴν κυρία της, ἔγινε μάλιστα τὸ μεγάλο της στήριγμα στὰ γεράματά της. Πῆρε δουλειὲς στὸ σπίτι, δούλευε ὣς ἀργὰ τὴ νύχτα κι ἔτσι ἔβγαζε ἀρκετὰ γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ συντηρεῖ τὴ γριὰ κυρία της.

Ἀργότερα, ὅταν ἀρρώστησε καὶ ἔμενε στὸ νοσοκομεῖο, ἡ Σάρρα πήγαινε καὶ τὴν ἔβλεπε ταχτικά, τὴ φρόντιζε σὰ νά ‘ταν μητέρα της καὶ ἔγινε πραγματικὰ ὁ προστάτης της ἄγγελος.

- Ἐκεῖ στὸ τραπέζι εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο, τῆς εἶπε κάποια βραδιὰ ἡ ἄρρωστη. Διάβασέ μου ἀπὸ ‘κεῖ… Ἡ ψυχή μου εἶναι κουρασμένη καὶ διψάει γιὰ ἕναν λόγο τοῦ Κυρίου!

Ἡ Σάρρα ἔσκυψε τὸ κεφάλι. Πῆρε ὡστόσο τὸ Ἱερὸ Βιβλίο τῶν Χριστιανῶν, τὸ ἄνοιξε καὶ διάβασε τῆς ἄρρωστης. Καθὼς διάβαζε, ἔλεγε μέσα της: «Μὴ φοβᾶσαι, μητέρα, ἡ κόρη σου δὲ θὰ βαφτιστεῖ Χριστιανή… Θὰ τιμήσω τὴ θέλησή σου ἐδῶ στὴ γῆ. Πέρα ἀπ’ αὐτὸ ὅμως, στὸν ἄλλο κόσμο, ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἴδιος γιὰ ὅλους… Κι ἐκεῖ μὲ περιμένει ὁ Χριστός! Νὰ τὸ ξέρεις…»

Καὶ προφέροντας τὸ πανάγιο Ὄνομά Του ἡ Σάρρα ἔτρεμε ὁλό- κληρη. Κάτι σὰ βάφτισμα ἀπὸ φλόγες τὴν κυρίεψε καί, νικώντας τὸ σῶμα της, τὴν ἔκαμε νὰ λιποθυμήσει.

Ἡ ἄρρωστη, καθὼς τὴν εἶδε νὰ λιποθυμᾶ, σκέφτηκε:

- Τὴν καημένη τὴ Σάρρα! Παρακουράστηκε φροντίζοντάς με… Τὴν πήγανε στὸ νοσοκομεῖο κι ἐκεῖ ἡ Σάρρα πέθανε. Τὴν κηδέψανε ὄχι στὸν περίβολο τοῦ νεκροταφείου, ὅπου ἀναπαύονται μόνο οἱ Χριστιανοί, μὰ ἀνοίξαν τὸν τάφο της ἔξω, κοντὰ στὸν τοῖχο…

Ὁ ἥλιος τοῦ Θεοῦ ὅμως, ποὺ φωτίζει ὅλο τὸν κόσμο, χάιδευε μὲ τὶς ἀχτίδες του τὸν τάφο τῆς Ἑβραιοπούλας, ὅπως δὰ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους τάφους… Καὶ ὅταν γινόταν παράκληση πάνω ἀπὸ τοὺς ξέ- νους τάφους, οἱ ψαλμοὶ ἔφταναν καὶ στὸν μοναχικὸ καὶ ἀπόμερο τά- φο τῆς Σάρρας, γιὰ νὰ τῆς φέρουν τὸ μεγάλο μήνυμα τῆς Ἀνάστασης, μιὰ καὶ ἡ Ἑβραία ἤξερε πιὰ καλὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὁ Κύριος τὰ εἶχε πεῖ στοὺς ἀποστόλους Του: «Ὁ Ἰωάννης σᾶς βάφτισε μὲ νερό, ἐγὼ ὅμως θὰ σᾶς βαφτίσω μὲ τὴ φωτιά!» (Ματθ. 3, 11).

Πηγή: Χὰνς Κρίστιαν Ἄντερσεν, ΑΠΑΝΤΑ, τ. Ε΄, ἐκδόσεις Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙ- ΔΗ, Ἀθήνα. Ἀντιγραφή- Ἐπιμέλεια: « Ἀντιύλη» - Ἱ. Ν. Ἁγίου Βασιλείου, Πρέβεζα. E-mail: antiyli.gr@gmail.com.

Σχόλιο ἀπὸ « Ἀντιύλη»: Ὁ Παράκλητος, ἡ Θεία Χάρη, δρᾶ κυριαρχικά, ἐλεύθερα καὶ ὄχι δουλικά. Δὲν ὑπόκειται, ἀλλὰ ὑπερβαίνει (ὅπου δεῖ) τὰ σχήματα τοῦ νῦν αἰῶνος. Ἀναζητεῖ τὰ ἐσκορπισμένα πρόβατα γιὰ νὰ τὰ φέρει στὴ μία ποίμνη τοῦ Χριστοῦ.
«Τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ἰω. 3, 8). Καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πνέει σὲ ὅσους θέλει, ὅταν θέλει, σὲ ὅσο βαθμὸ θέλει, μὲ σκοπὸ νὰ ὁδηγήσει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ὄχι σὲ κάποια θολὴ θρησκευτικότητα.
Ὑπάρχει, πλὴν τοῦ κανονικοῦ βαπτίσματος, τὸ βάπτισμα αἵματος (μάρτυρες) καὶ τὸ βάπτισμα πυρός. «Αὐτὸς ἡμᾶς βαπτίσει ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καὶ πυρί» (Λουκ. 3, 16). Ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν (Πεντηκοστὴ) εἶναι βάπτισμα πυρός. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ ἐπισκίασή της ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ Ὑψίστου (Εὐαγγελισμὸς) εἶναι ἕνα εἰδικὸ βάπτισμα ποὺ ἔλαβε μόνο ἡ Παναγία μας (Λουκ. 1, 35).
Κάθε ἄνθρωπος ποὺ εἶναι «ἐκ τοῦ Θεοῦ» καὶ «ἐκ τῆς ἀληθείας», ἀκούει καὶ ἀποδέχεται τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ὅπου κι ἂν βρίσκεται, ὅπως ἔγινε μὲ τὴ Σάρρα τῆς ἱστορίας τοῦ Ἄντερσεν. «Τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ τῆς φωνῆς μου ἀκούει» (Ἰω. 8, 47· 18, 37· 10, 27). Ἡ δύναμη τοῦ λόγου του εἶναι καταλυτική. Ὅταν κάποιος ἀγαπάει πραγματικὰ τὸ καλό, τὴν ἀλήθεια, ὁ Θεός, «οἷς ἐπίσταται κρίμασι», μὲ τρόπους ποὺ μόνο αὐτὸς γνωρίζει, θὰ τὸν ἑλκύσει «πρὸς ἑαυτόν», ὅσα ἐμπόδια καὶ ἂν παρεμβληθοῦν ἀνάμεσά τους.
Ὁ Ἄντερσεν μᾶς ἐκπλήσσει εὐχάριστα μὲ τὸ ὡραιότατο παραμύθι του. Στηρίζεται ἄραγε σὲ πραγματικὴ ἱστορία; Καθόλου ἀπίθανο. Ἂν ὄχι, ὑποκλινόμαστε στὴν ἐμπνευσμένη φαντασία του. Ὅπως κι ἂν ἔχει, εἶναι συγκλονιστικό! π. Δ. Μ.

0 σχόλια

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2021

Η εμπειρία της ησυχίας...

11:31 μ.μ. |

Σ’ έναν μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες.Τον ρώτησαν: Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία; Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι. Είπε:
Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε; Εκείνοι κοίταξαν και είπαν: Τίποτα. Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε; Εκείνοι κοίταξαν πάλι κάτω.
Ναι, τώρα βλέπουμε τα πρόσωπά μας. Και ο μοναχός απάντησε: Βλέπετε πριν, όταν έβγαλα νερό, το νερό ήταν ταραγμένο. Τώρα είναι ήρεμο.

Αυτή είναι η εμπειρία της ησυχίας. Να μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου! (Γεροντικό)

0 σχόλια

Όλος ο αγώνας για ένα… "ρ"

5:58 μ.μ. |

Κάπου στο Άγιον Όρος, ένας ασκητής φορούσε ένα χιλιομπαλωμένο, σχεδόν κουρελιασμένο ζωστικό και στην διάρκεια της ολιγόλεπτης συζήτησης με την συντροφιά κάποιων νέων ανθρώπων πήρε ένα θραύσμα από κεραμίδι που βρισκόταν πεταμένο στο χώμα κι έγραψε πάνω σε μια πέτρα την λέξη "άγριος". Κατόπιν έσβησε το "ρ" κι απόμεινε το "άγιος".

«Όλος ο αγώνας μας», είπε, «όσων ερχόμαστε στο Άγιον Όρος είναι να διώξουμε αυτό το "ρ" μεταμορφώνοντας βαθμιαία τον άγριο κοσμικό εαυτό μας σε Άγιο»!

0 σχόλια

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

5:33 μ.μ. |

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

Ἐν Πάτραις τῇ 22ᾳ Ἰανουαρίου 2021

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, λόγῳ τῶν ἐπικρατουσῶν συνθηκῶν, δέν θά ἑορτάσῃ τά ὀνομαστήριά του, τήν Τετάρτη 27 Ἰανουαρίου, ἑορτήν τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν Λειψάνων τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου.

Οἱ ἱερές τελετές θά πραγματοποιηθοῦν μέ ἐκκλησιαστική ἁπλότητα καί λιτότητα, ὅπως καθ' ἡμέραν. Τήν παραμονή θά τελεσθῇ ὁ Ἑσπερινός καί ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς ὁ Ὄρθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία, εἰς ὅλους τοῦς ἱερούς Ναούς τῆς πόλεως καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Τέλος ὁ Σεβασμιώτατος παρακαλεῖ κατά τήν ἡμέρα αὐτή οἱ πιστοί, ἀντί ἄλλων δωρεῶν, νά προσφέρουν ὅ,τι ἐπιθυμοῦν ὑπέρ τοῦ κοινωνικοῦ συσσιτίου "ΑΡΤΟΣ ΑΓΑΠΗΣ" καί τοῦ Τηλεοπτικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν "ΛΥΧΝΟΣ", ὁ ὁποῖος μεταφέρει τόσο στήν Ἑλλάδα, ὅσο καί στό ἐξωτερικό, ὡς σύγχρονος ἄμβωνας, τήν ἀλήθεια γιά τόν Χριστό καί τήν ἀγάπη γιά τήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

0 σχόλια

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2021

Οι Άγιοι Απόστολος Τιμόθεος και ο Οσιομάρτυρας Αναστάσιος ο Πέρσης

11:52 μ.μ. |

Άγιος Τιμόθεος ο Απόστολος

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας παρέχουν οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του Αποστόλου Παύλου, ο Τιμόθεος ήταν ο πιο αγαπητός μαθητής του και ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου. Το όνομά του είναι ελληνικό και σημαίνει αυτός που τιμά τον Θεό, αλλά και αυτόν που τιμά ο Θεός.
Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος γεννήθηκε στα Λύστρα της Λυκαονίας από Έλληνα πατέρα και Ιουδαία μητέρα, την Ευνίκη. Έμεινε πολύ μικρός ορφανός από πατέρα και η γιαγιά του, η Λωίδα, τον ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Όταν ο απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τα Λύστρα, εκτιμώντας τα πνευματικά του χαρίσματα και το φλογερό ιεραποστολικό του ζήλο, τον διαπαιδαγωγεί κατάλληλα και τον παίρνει συνοδό του στην Β΄ αποστολική περιοδεία όπου ζει όλες τις περιπέτειες του κορυφαίου αποστόλου για τη διάδοση του Ευαγγελικού μηνύματος. Μετά το μαρτυρικό θάνατο του Παύλου, επιστρέφει στην Έφεσο και συνεχίζει την ιεραποστολική του δράση.
Κατά τη διάρκεια μίας ειδωλολατρικής εορτής της Αρτέμιδος της Εφέσου, υπέστη άγριο ξυλοδαρμό και μαρτυρικό θάνατο από τον εξαγριωμένο ειδωλολατρικό όχλο επειδή κατέκρινε τα όργιά τους.
Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε το έτος 356 μ.Χ. επί Κωνσταντίου στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’.
Χρηστότητα ἐκδιδαχθείς, καί νήφων ἐν πᾶσιν, ἀγαθήν συνείδησιν ἱεροπρεπῶς ἐνδυσάμενος, ἤντλησας ἐκ τοῦ Σκεύους τῆς ἐκλογῆς τά ἀπόρρητα, καί τήν πίστιν τηρήσας, τόν ἴσον δρόμον τετέλεκας, Ἀπόστολε Τιμόθεε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Άγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο Οσιομάρτυρας

Ο Άγιος Αναστάσιος έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ. στα χρόνια του βασιλιά των Περσών Χοσρόη Β' (590-628 μ.Χ.) και του αυτοκράτορα Κωνσταντινούπολης Ηρακλείου και ήταν Πέρσης. Γεννήθηκε στο χωριό Ραζήχ της επαρχίας Ρασνουνί και ήταν γιος του μάγου Βαβ και αρχικά ονομαζόταν Μαγουνδάτ (κατ' άλλους Μαζοενδάτ).

Όταν το 614 μ.Χ. οι Πέρσες κυρίευσαν τα Ιεροσόλυμα πήραν μαζί τους τον Τίμιο Σταυρό. Λόγω των πολλών θαυμάτων που έγιναν στην Περσία από τον Τίμιο Σταυρό, πολλοί Πέρσες ενδιαφέρθηκαν να γνωρίσουν την νέα θρησκεία, μεταξύ αυτών και ο Μαγουνδάτ. Γι' αυτό πήγε στα Ιεροσόλυμα, όπου βαπτίσθηκε και έκάρη μοναχός στη Μονή του Αββά Ιουστίνου (κατ' άλλους στη Μονή του Αγίου Σάββα) και μετονομάσθηκε Αναστάσιος.

Επισκέφθηκε εν συνεχεία την Καισαρεία, όπου ο διοικητής Μαρζαβανά πληροφορήθηκε ότι είναι χριστιανός και, επειδή απέτυχε να τον μεταπείσει, διέταξε τον βασανισμό του. Μετά από πολλά βασανιστήρια οι ειδωλολάτρες τον αποκεφάλισαν. Το μαρτύριό του έγινε το 628 μ.Χ. με άλλους 70 Χριστιανούς Μάρτυρες.

Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Την πλάνην αφέμενος, την των Περσών νουνεχώς, τη πίστει προσέδραμες, τη του Χρίστου ευσεβώς, σοφέ Αναστάσιε, όθεν και εν ασκήσει, διαπρέψας ενθέως, ήθλησας υπέρ φύσιν, και τον όφιν καθείλες διό διπλώ στεφάνω, θεόθεν εστεφάνωσαι.

ΠΗΓΗ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

0 σχόλια

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021

Ἅγιος Ζαχαρίας ὁ Νεομάρτυς.

11:38 π.μ. |

Ο Βίος και το Μαρτύριο του Αγίου Ενδόξου Νεομάρτυρος Ζαχαρία του εξ Άρτης

Κατά το έτος 1782, Ιανουαρίου 20, μαρτύρησε ο Ζαχαρίας στην Παλαιά πόλη της Πάτρας.
Σκελῶν πλατυσμῷ, ἐν πλάτει οἰκεῖς πόλου, ὧ Ζαχαρία, καὶ βραβεῖον λαμβάνεις.(Δια του τραβήγματος των σκελών σου, κατοικείς στο πλάτος του ουρανού, Ζαχαρία, και παίρνεις το βραβείο)
Αυτός ο νέος αθλητής ήταν από την επαρχία του Αγίου (Μητροπολίτη) Άρτας, ο οποίος (αθλητής) για κάποιο γεγονός που συνέβηκε, αρνήθηκε το Χριστό και έγινε Τούρκος· έπειτα πήγε στην πόλη της Παλαιάς Πάτρας και ασκούσε την τέχνη του γουναρά.
Είχε όμως κρυφά το βιβλίο που ονομάζεται Αμαρτωλών Σωτηρία, και διαβάζοντας αυτό συχνά, ήρθε σε άκρα μετάνοια, κλαίγοντας πικρά για το κακό που έπαθε, και παρακαλούσε θερμά τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να επιτύχει τη σωτηρία του.
Έτσι ρώτησε ένα Χριστιανό φίλο του κι έμαθε πως ήταν εκεί ένας ενάρετος και έμπειρος πνευματικός, επήγε τη νύχτα σε αυτόν και εξομολογήθηκε την αμαρτία του, και το σκοπό που είχε να παρουσιαστεί με θάρρος στον τούρκο δικαστή και να ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό που αρνήθηκε.
Ο πνευματικός όμως του είπε, «ότι, αν και ο λογισμός σου συμφωνεί με την μεγάλη προθυμία της καρδιάς σου, όμως δεν πρέπει να τον βάλλουμε αμέσως σε πράξη, διότι πολλές φορές ο διάβολος συνηθίζει να πλανάει τους ανθρώπους από τα δεξιά, προβάλλοντάς τους καλούς λογισμούς. Γι’ αυτό ας δοκιμάσουμε, τέκνο, το λογισμό σου, αν είναι από το Θεό· πήγαινε λοιπόν στο εργαστήριό σου και μείνε κλεισμένος σαράντα ημέρες προσευχόμενος, νηστεύοντας και διαβάζοντας το βιβλίο που είπες ότι έχεις. Θα κάνω κι εγώ το ίδιο στο κελί μου για την αγάπη που σου έχω, και τότε έλα να ανταμώσουμε και πάλι». Δέχεται με χαρά ο Ζαχαρίας τη συμβουλή του πνευματικού του, κλείνεται στο εργαστήριό του κι αρχίζει πρόθυμα να κάνει την παραγγελία του πνευματικού του· όμως δεν μπόρεσε να υποφέρει περισσότερο από είκοσι ημέρες, διότι άναψε μια φλόγα στην καρδιά του, η οποία του προξενούσε πολύ μεγάλη αγάπη στο Χριστό και ακράτητη προθυμία, για να δώσει δέκα ζωές ( αν ήταν δυνατόν να έχει) για το όνομά του το Άγιο. Μετά από αυτό πηγαίνει στον πνευματικό και πέφτοντας στα πόδια του με δάκρυα θερμά του λέγει, «Ευλόγησέ με Πατέρα να πηγαίνω στο Μαρτύριο, διότι δεν μπορώ πλέον να υποφέρω από τη φλόγα που άναψε στην καρδιά μου».
Ο Πνευματικός του λέγει, «μα δεν είναι καιρός ακόμη»· εκείνος του αποκρίνεται· «ήρθε πνευματικέ και πέρασε και κάνεις μεγάλο κακό να με εμποδίσεις». Τότε του είπε ο πνευματικός να εξομολογηθεί όλες τις αμαρτίες που έκανε ως άνθρωπος σε όλη του τη ζωή· Ο Ζαχαρίας, αφού σηκώθηκε, στάθηκε όρθιος με τα χέρια σταυρωμένα και εξομολογήθηκε με κατάνυξη όλα του τα αμαρτήματα· βρέθηκε όμως τόσο καθαρός, εκτός από την άρνηση της πίστης του Χριστού, ώστε ήταν άξιος ακόμη και για την ιεροσύνη. Ο Πνευματικός πάλι, ως πρακτικός και φρόνιμος άνθρωπος, στοχάστηκε να του κάνει κι άλλη δοκιμή, και αφού τον πρόσταξε να καθίσει, άρχισε να του λέγει· «σκέψου τέκνο καλά τι έχεις να κάνεις, διότι από τον καιρό του πολέμου οπού ήρθαν οι Αρβανίτες στο Μωριά, έμαθαν τους ντόπιους τούρκους (του Μωριά) τόσους τρόπους τυραννίας, για να παιδεύουν τους Χριστιανούς, που αληθινά όσα ακούμε στους βίους των παλαιών Μαρτύρων, δεν είναι τίποτε μπροστά σε αυτά των καταραμένων Αλβανιτών. Γι’ αυτό μη στοχαστείς ότι, αφού παρουσιαστείς με θάρρος στους εξουσιαστές, θα προστάξουν αμέσως να σου κόψουν το κεφάλι, αλλά πρέπει να συλλογιστείς καλά όλα τα αντίθετα· εγώ όμως σου λέγω τέκνο, να αφήσεις αυτόν τον λογισμό, για να μη βάλεις και τον εαυτό σου σε μεγαλύτερη τιμωρία και εμάς σε πειρασμούς και κινδύνους, και να οικονομήσουμε τη σωτηρία σου με άλλον σιγουρότερο τρόπο, και σου υπόσχομαι να εύρεις τη συγχώρεση της αρνήσεώς σου, γιατί δεν υπάρχει αμαρτία που να νικά την ευσπλαχνία του Θεού».
Ο δε ευλογημένος Ζαχαρίας χαμογελούσε όση ώρα έλεγε αυτά ο πνευματικός· έπειτα, αφού σκυθρώπησε λίγο και αναστέναξε από τα βάθη της καρδιάς του, αποκρίθηκε λέγοντας·
«Θαυμάζω πνευματικέ την τόση φρόνηση που έχεις, να κάθεσαι να μου λαλείς λόγια των μωρών παιδιών· εγώ έχω τον εαυτό μου αφιερωμένο όλο στο Χριστό μου και τώρα πλέον δεν ανήκω στον εαυτό μου· γι’ αυτό έχω τόση δίψα, για να βασανιστώ για τον Χριστό που ἐπιθυμώ να λάβω, κι αν ακόμη ήταν και περισσότερα βασανιστήρια από αυτά που μου είπες των Αρβανιτών. Σε παρακαλώ λοιπόν να μου δώσεις την ευχή σου να πηγαίνω, γιατί δεν υποφέρω πια τη φλόγα που αισθάνομαι στην καρδιά μου».
Τότε ο πνευματικός δόξασε τον Θεόν, που στάλαξε τόσο σε αυτόν τη χάρη του, και διαβάζοντας τις συγχωρητικές ευχές, σύμφωνα με την τάξη της Εκκλησίας μας, τον μύρωσε και του μετέδωσε τα άχραντα μυστήρια· και αφού τον δυνάμωσε με την επουράνια τροφή, και τον όπλισε με τα πνευματικά άρματα, έβαλε Ευλογητόν και μαζί έκαναν παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο, έπειτα τον ευλόγησε, σφραγίζοντάς τον με το σημείο του ζωοποιού Σταυρού, και τον απέστειλε, δίνοντάς του παραγγελία να μη μεταχειριστεί ύβρεις εναντίον της θρησκείας των Τούρκων, διότι δεν είναι ανάγκη, αλλά με σύντομα λόγια να κάνει την άρνηση εκείνης της θρησκείας, και να ομολογήσει τον εαυτό του Χριστιανό.
Τότε, αφού ασπάστηκε το δεξί χέρι του πνευματικού ο Ζαχαρίας, πήγε στο εργαστήριό του, και πρώτα πώλησε όλα του τα υπάρχοντα και τα έδωσε στους φτωχούς, κρατώντας μόνο πέντε και μισό γρόσια και δύο παράδες· έπειτα πηγαίνει και δίνει το κλειδί του εργαστηρίου στο νοικοκύρι μαζί με το ενοίκιο, και αμέσως τρέχει για το δικαστή της πόλης, λέγοντας δεξιά και αριστερά στους χριστιανούς που συναντούσε στο δρόμο, «συγχωρήστε με αδελφοί μου, και ο Θεός είθε να σας συγχωρήσει»·
Συνάντησε δε στο δρόμο και ένα φτωχό παιδί, που δεν είχε ζωνάρι, και αμέσως βγάζει ένα μεταξωτό ζωνάρι, με το οποίο ήταν ζωσμένος, και του το δίνει, του δίνει και ένα παρά, και ο Ζαχαρίας αγοράζει λίγο σχοινί και ζώνεται.
Μετά από αυτά ανεβαίνει στο δικαστή, και μπαίνοντας στο δωμάτιό του του λέγει· «πολλά τα έτη σου αφέντη μου». Ο δε δικαστής που τον γνώριζε, γιατί του έραβε τις γούνες του, λέγει στο Ζαχαρία· «και πού είναι το όπλο σου κακόμοιρε Μεεμέτη (γιατί έτσι τον ονόμαζαν), έλα επάνω, κάθισε· πες μου, τι έπαθες;». Και ο Ζαχαρίας του λέγει με πολύ θάρρος και χωρίς να φοβάται· «εγώ Μεεμέτης δεν είμαι, αλλά Ζαχαρίας· και επειδή γελάστηκα και αρνήθηκα τον Χριστό, τον αληθινό Θεό, στον οποίο πίστευα από τη γέννησή μου, και δέχτηκα τη δική σας πίστη μπροστά στο δικαστήριό σας, γι’ αυτό τώρα που ήρθα στον εαυτό μου, κατάλαβα πως γελάστηκα και ήρθα πάλι στο δικαστήριό σας να αρνηθώ την πίστη σας και να ενδυθώ το Χριστό μου που αρνήθηκα· γι’ αυτό σε παρακαλώ πάρε αυτά τα άσπρα ( αργυρά νομίσματα) και στείλε τον υπάλληλό σου στον εισπράκτορα του κεφαλικού φόρου (των υπόδουλων) να μου πάρει μια απόδειξη πληρωμής του φόρου, για να αναγνωρίζομαι και εγώ πως είμαι ραγιάς (δούλος) του πολυχρονίου βασιλιά μας, όπως και οι υπόλοιποι αδελφοί μου Χριστιανοί.
Και ο δικαστής άρχισε να του λέγει· «παιδί μου Μεεμέτ πασά, αν σου συνέβηκε καμιά συμφορά και έχασες το νου σου, εγώ είμαι έτοιμος να μαζέψω τους αγάδες και να σου δώσω αρκετή βοήθεια, μόνο φανέρωσέ μου την καρδιά σου». Ο Μάρτυρας αποκρίθηκε· «εγώ αφέντη μου επώλησα όλα μου τα υπάρχοντα και τα έδωσα ελεημοσύνη, και δεν έχω ανάγκη από χρήματα». Ο δικαστής του λέγει· «άλλο δε συμβαίνει, παρά ότι είσαι μεθυσμένος».
Ο Μάρτυρας του αποκρίνεται, «να μου δώσει ο Χριστός την επιθυμία της καρδιάς μου, πίστεψέ με, ότι έχω τρείς ημέρες που δεν έβαλα στο στόμα μου, ούτε ψωμί ξερό, ούτε νερό, ούτε τον συνηθισμένο καφέ· άλλη αιτία που κάμνω αυτό δεν είναι παρά εκείνη που σου είπα στην αρχή· γι’ αυτό πάρε τα χρήματα που έβαλα πάνω στον πάγκο του ταμείου, για να στείλεις να πάρεις την απόδειξη πληρωμής για το φόρο.
Τότε βλέποντας ο δικαστής το αμετάθετο της γνώμης του, τον έστειλε με έναν υπηρέτη στον άρχοντα της πολιτείας, αφού του έγραψε όλη την υπόθεση. Παρουσιάστηκε εκεί και ο Μάρτυρας και είπε απαράλλακτα τα ίδια που είπε και στο δικαστή.Τότε ο άρχοντας μάζεψε τους αγάδες και τους είπε την υπόθεση· και έτσι αποφάσισαν να τον βάλουν στη φυλακή και τρεις φορές την ημέρα να τον βγάζουν στην αυλή και να τον ραβδίζουν αυστηρά, μέχρις ότου ή να έλθει στην πίστη τους, ή να ξεψυχήσει με βασανιστήρια. Είπαν δε να μη χυθεί αίμα από αυτόν, για να μην ορμήσουν οι Χριστιανοί να παίρνουν τα ματωμένα χώματα και γίνει εξ αιτίας αυτού ταραχή και επανάσταση, επειδή εμποδίζονται και υβρίζονται από εμάς. Έτσι είπαν και έτσι έκαμαν· Και ο Μάρτυρας του Χριστού που ραβδιζόταν και χτυπιόταν με βαρύτατους λίθους στην κοιλιά και στο στήθος, στεκόταν στην πίστη του Χριστού στερεός και αμετακίνητος, χαιρόταν και ένιωθε αγαλλίαση, και έλεγε ακατάπαυστα μυστικά το, Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με τον αρνητή σου, και βοήθησέ με.
Σε μια δε από τις ημέρες κοντά στο βράδυ, τόσο βασάνισαν τον ευλογημένο, που δεν μπορούσε πια να λέγει την ευχή, αλλά μόνο τα μάτια του σήκωσε και κοίταζε στους ουρανούς, όσο καιρό ραβδιζόταν.
Τότε ο λεγόμενος μπελούμπασης, που ήταν ο πρώτος από τους στρατιώτες του άρχοντα, πρόσταξε το δεσμοφύλακα, να βασανίσει τη νύκτα πολύ το Μάρτυρα, μέχρι να πεθάνει, για να μην παιδεύονται και αυτοί βασανίζοντάς τον τόσες ημέρες· και ο δεσμοφύλακας παρέλαβε τον Άγιο και τέντωσε πολύ τα πόδια του στο ξύλο· έπειτα ανέβηκε στο κρεβάτι που είχε ψηλά και κάθησε, για να δειπνήσει.
Τότε ο Μάρτυς πόνεσε πολύ και φώναξε δυνατά, ωχ! Εκείνος του λέγει αποπάνω· «τώρα άπιστε, να πιω όλο το κρασί και να κατέβω να σε κόψω από κλείδωση σε κλείδωση»· ο Μάρτυρας του λέγει· «αν είσαι παλληκάρι, μη λέγεις λόγια μόνο, αλλά αμέσως κάνε και εκείνα που είπες, για να σου χρωστώ και ευγνωμοσύνη».
Εκείνος θύμωσε από τα λόγια του Μάρτυρα, κατέβηκε και τράβηξε πολύ τα πόδια του Αγίου στο ξύλο και τα τέντωσε υπερβολικά και ανέβηκε πάλι (στο δωμάτιο) να τελειώσει το δείπνο, φοβερίζοντας να του κάνει ύστερα και άλλα φρικτά βασανιστήρια. Και ο Μάρτυρας του Χριστού, ενώ έκανε λίγο να κουνηθεί, σχίστηκαν αμέσως τα σκέλη του· τότε, αφού έκανε το σημείο του τιμίου σταυρού σε όλο του το σώμα, και είπε δυνατά, Κύριε στα χέρια σου εναποθέτω το Πνεύμα μου, ξεψύχησε. Και αμέσως, ω του θαύματος! Γέμισε όλη η φυλακή από ανέκφραστη ευωδία, σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε ο καταραμένος δεσμοφύλακας από την ντροπή του αναχώρησε από τη φυλακή, χωρίς να πει τίποτε και πήγε σε άλλο μέρος και κοιμήθηκε.
Το πρωί έμαθαν οι Χριστιανοί ότι τελείωσε ο Άγιος το Μαρτύριο και γέμισαν χαρά, δοξάζοντας τον Θεόν. Ο δε αρχιερέας έστειλε στον άρχοντα και ζήτησε το άγιο λείψανο, για να το ενταφιάσει· ο δε άρχοντας είπε ότι αυτός (ο νεκρός) ούτε από σας είναι ούτε από εμάς, επειδή και τις δύο θρησκείες τις κορόιδεψε· γι’ αυτό το λόγο δεν είναι άξιος ταφής, και αμέσως προστάζει δύο στρατιώτες και έδεσαν από τα πόδια το Άγιο λείψανο, και σύροντας το πήγαν και το έριξαν σε ένα ξεροπήγαδο στην περιοχή της ενορίας της Αγίας Τριάδας. Ο δε Άγιος, καθώς συρόταν στους δρόμους, ήταν πάντοτε ανάσκελα με τις αγκάλες ανοικτές· και πάλι, αφού ρίχτηκε στο ξεροπήγαδο, βρέθηκε όρθιος στηριγμένος στα γόνατα.
Τη νύχτα που ακολούθησε είδαν οι Χριστιανοί φως επάνω από το πηγάδι, γι’ αυτό έτρεχαν με φωνές, για να προσκυνούν και να βλέπουν τον Άγιο.
Αυτά, όταν τα έμαθαν οι Αγαρηνοί, έστειλαν ανθρώπους και έκοψαν χόρτα πολλά και τα έριξαν μέσα στο πηγάδι· έπειτα τράβηξαν χώματα και γέμισαν το πηγάδι, και έτσι έμεινε εκεί σφαλισμένος ο Άγιος, με τις ικεσίες του οποίου είθε να μας ελεήσει και να μας σώσει ο Κύριος. Αμήν. Από το Νέο Μαρτυρολόγιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Με απόδοση στην καθομιλουμένη Νεοελληνική γλώσσα) ΠΗΓΗ: ΕΔΩ

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τῆς Ἄρτης ἀγλάισμα, καὶ Νεομάρτυς κλεινός, ἐν Πάτραις ὡς ἤθλησας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐδείχθης μακάριε, οὐ γὰρ τὸν τρώσοντα σέ, καθελῶν δι’ ἀγώνων, γέρας ἐδέξω θεῖον, Ἀθλητὰ Ζαχαρία, πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἠμῶν τῶν εὐφημούντων σε.

0 σχόλια

Ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Νεομάρτυρος Ζαχαρίου στήν Πάτρα.

10:22 π.μ. |

Στίς 20 Ἰανουαρίου 1782, ἐμαρτύρησε στήν πόλη τῶν Πατρῶν, ὁ κλεινός Νεομάρτυς Ζαχαρίας, ὁ ἐξ Ἂρτης, ὁ ὁποῖος ἐξωμόσας στήν Πατρίδα του, ἦλθε στήν Πάτρα, ὃπου ἐργάστηκε ὡς γουναρᾶς. Ἐλθών εἰς ἑαυτόν καί ἀρνηθείς τήν πλάνην τοῦ Ἰσλάμ, παρουσιάσθηκε στόν Τοῦρκο Διοικητή τῆς πόλεως, ὃπου ὡμολόγησε τόν Ἰησοῦν Χριστόν, τέλειον Θεόν καί τέλειον ἂνθρωπον.
Οἱ Ὀθωμανοί τόν ἒκλεισαν στή φυλακή, τόν ὑπέβαλαν εἰς ποικίλας βασάνους καί ἐν τέλει δέσαντες αὐτόν εἰς ξύλο καί τανύσαντες αὐτόν, διέσχισαν τά μέλη του.
Ἒτσι ἐτελειώθη μαρτυρικῶς ἐν Κυρίῳ, ὁ ἒνδοξος τοῦ Κυρίου στρατιώτης. Οἱ Τούρκοι ἀρνήθηκαν νά παραδώσουν τό Λείψανό του στόν Ἐπίσκοπο τῶν Πατρῶν καί τό πέταξαν σέ ἓνα ξεροπήγαδο. Τήν νύκτα φῶς ἀνέβαινε ἀπό τόν τόπον πού εὑρίσκετο τό πολύαθλο Λείψανο τοῦ Μάρτυρος, πρός τόν Οὐρανόν. Οἱ ἂπιστοι γιά νά ἐξαναφανίσουν τά ἲχνη τοῦ Μάρτυρος ἒκλεισαν τό πηγάδι μέ χῶμα καί ἰσοπέδωσαν τόν τόπο, ὣστε σήμερον νά μή γνωρίζωμε πού εὑρίσκεται τό ἱερό τοῦ Μάρτυρος Λείψανο.

Σημειωτέον ὃτι στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου Πατρῶν ἡ Ἁγία Τράπεζα τοῦ δεξιοῦ κλίτους τοῦ Ναοῦ, εἶναι ἀφιερωμένη στόν Ἃγιο Νεομάρτυρα Ζαχαρία. Οἱ ἱερές ἀκολουθίες ἐτελέσθησαν καί στόν ὡς ἂνω Ἱερό Ναό, ἐπί τῇ ἱερᾷ τοῦ Νεομάρτυρος μνήμῃ.
Ὁ Νεομάρτυς τιμᾶται ἐπίσης λαμπρῶς, μετά τῶν ἐν Ἀχαΐᾳ καί ἐξ Ἀχαΐας Ἁγίων, τήν Κυριακή πρό τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου κατά μῆνα Νοέμβριο ἑκάστου ἒτους.

•Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, τιμώντας τήν μνήμη τοῦ ἐν Πάτραις μαρτυρήσαντος, Νεομάρτυρος Ζαχαρίου, ἀλλά καί τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου καί Μεγάλου Εὐθυμίου, ὁ ὁποῖος κατά τούς πρώτους Χριστιανικούς αἰώνας ἒλαμψε ὡς φωστήρ φαεινός μέ τήν ἀσκητική ζωή του, μέ τούς ἀγῶνες του ἐναντίον τῶν αἱρέσεων καί μέ τά θαύματά του.
Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀναφερθείς στούς δύο τιμωμένους Ἁγίους καί κατέληξε μέ τήν προτροπή καί τῶν δύο Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἒζησαν μέ ἀπόσταση πολλῶν αἰώνων, ὃτι πρέπει νά κρατήσωμε τήν πίστιν ἀκεραίαν καί τήν παράδοσιν ἀμώμητον, τήν ὁποίαν μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἃγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες, οἱ Ὃσιοι καί Μάρτυρες τῆς πίστεώς μας.

•Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε μνημόσυνο, ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ κατά σάρκα πατρός του Ἱερέως Εὐθυμίου Σκλήφα, ἐπισημάνας ὃτι ἒχομε ἃπαντες χρέος νά μνημονεύσωμε ἐν εὐγνωμοσύνῃ τῶν ἀοιδίμων Γονέων μας, τῶν Διδασκάλων μας, τῶν οἰκείων προσώπων, τῶν ἐν Κυρίῳ τελειωθέντων καί νά προσευχώμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως αὐτῶν.

0 σχόλια

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2021

EΝΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ 18/1 έως 25/1 2021

10:30 μ.μ. |

18/1 ΔΕΥΤΕΡΑ Αγ. Αθανασίου & Κυρίλλου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:15 & απόγευμα Δευτέρας και ώρα 17:00 θα ψαλλεί Εσπερινός-Παράκλησις εις τον Όσιο Ιωάννη το Ρώσσο και εν συνεχεία σύντομη ομιλία.
20/1 ΤΕΤΑΡΤΗ Οσίου Ευθυμίου του Μεγάλου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
22/1 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Απ. Τιμοθέου & Αγ. Αναστασίου του Πέρσου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
23/1 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 (κάτω Ι.Ν.)
24/1 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΛΟΥΚΑ, Δύο Θείες Λειτουργίες: α) 06:00-08:30 και β)09:00-10:00
25/1 ΔΕΥΤΕΡΑ Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00
Το πρόγραμμα των Ιερών Ακολουθιών τελείται σύμφωνα με τις ισχύουσες οδηγίες της Ιεράς Συνόδου, και τα μέτρα ασφαλείας που επιβάλλονται για την αποφυγή εξαπλώσεως της πανδημίας του κορωνοϊού Covid-19.ΟΔΗΓΙΕΣ ΕΔΩ

1) Οἱ Ἱεροί Ναοί θά παραμένουν ἀνοικτοί γιά τούς πιστούς καθημερινά, τόσο γιά προσκύνηση καί κατ’ ἰδίαν προσευχή, ὅσο καί γιά συμμετοχή στήν Θεία Λειτουργία καί τίς λοιπές Ἱερές Ἀκολουθίες, τίς ἱεροπραξίες, τά Ἱερά Μυστήρια (Γάμου, Βαπτίσεως κ.λπ.) καί τίς Ἐξόδιες Ἀκολουθίες.

2) Κατά τήν εἴσοδο στόν Ἱερό Ναό πρέπει νά ἐφαρμόζεται, μέ τήν ἐπιτήρηση εἰδικά ἐξουσιοδοτηθέντος ἐπί τούτῳ προσώπου, ἡ τήρηση τῆς ἀποστάσεως τῶν δύο (2) μέτρων μεταξύ τῶν πιστῶν. Ἡ παρουσία πιστῶν ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν θά εἶναι σύμφωνη μέ τήν ἀναλογία τοῦ ἑνός (1) προσώπου ἀνά εἴκοσι πέντε (25) τ.μ. ἐπιφανείας καί μέ ἐλάχιστη ἀπόσταση δύο (2) μέτρων μεταξύ τους, μέ μέγιστο ἐπιτρεπόμενο ἀριθμό πιστῶν τά πενήντα (50) πρόσωπα. Κατά τόν ὑπολογισμό τῶν ὡς ἄνω προσώπων, σύμφωνα μέ ὅσα ὁρίζονται στήν ἐν θέματι Κ.Υ.Α. (ἄρθρο 1, παρ. 2), ἐξαιροῦνται οἱ Λειτουργοί καί τό προσωπικό τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ (ἱεροψάλτες, νεωκόροι, ἐπίτροποι κλπ.).

3) Οἱ πιστοί, κατά τήν διάρκεια τῆς παραμονῆς τους στόν Ἱερό Ναό, ὑποχρεοῦνται νά φοροῦν προστατευτικό κάλυμμα προσώπου (ὑφασμάτινη μάσκα), τήν ὁποία θά ἀφαιροῦν μόνο γιά τήν Θεία Μετάληψη.

0 σχόλια