Άγιος Ιωάννης Πατρών

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2015

Υπέροχες Εικόνες(α): Εκκλησιές μικρά διαμάντια αγάπης και ομορφιάς...

1:16 π.μ. |

Άγιος Γεώργιος (δύο εκκλησάκια) στα Δίδυμα Αργολίδας

Παναγιά η Μακρινή στη Σάμο

Ο Άγιος Νικόλαος στη λίμνη Ηραίου

Η Αγία Θεοδώρα στη Βάστα Αρκαδίας

έπεται συνέχεια...

0 σχόλια

Υπέροχες Εικόνες: Εκκλησιές μικρά διαμάντια αγάπης και ομορφιάς

1:07 π.μ. |

Οι λατρευτικοί τόποι στην Ελλάδα ήταν πάντα ενδεικτικοί του υπέροχου πολιτισμού που έδωσε ότι όμορφο υπάρχει στην ανθρωπότητα. Γι' αυτό ήταν πάντα πρώτος στόχος των δυνάμεων του σκοταδισμού και της αδικίας.

Εκκλησιές παντού, διάσπαρτες. Μικρά διαμάντια αγάπης και ομορφιάς.

Απλοί τόποι, καταδεχτικοί στις προσευχές μας, στην ξεκούραση των περιπλανήσεών μας, "μικρά κεριά" που βρίσκονται σε όλη την Ελλάδα.

Πότε κυκλωμένες από θαλασσινές αύρες, πότε αποκαλύπτονται στις καταλήξεις μονοπατιών πλάι σε ποτάμια ή φαράγγια.

Σχεδόν πάντα, κάποιος θρύλος τις ακολουθεί.

Σημεία θεϊκής και ανθρώπινης συνεύρεσης, πάντα πρόθυμα να προσφέρουν μια στιγμή ανάπαυσης, έναν δροσερό ίσκιο, καταφύγιο σε ξαφνικές μπόρες της φύσης αλλά κυρίως της ζωής. Για μερικούς τόποι αποκάλυψης!

Ο Άγιος Φανούριος στη λίμνη Δόξα

Ένα μικρό εκκλησάκι στη χαράδρα του Βίκου

Η Παναγιά Καστριανή στη Τζια

Παναγιά η Καβουράδαινα στη Λέρο

Η Ζωοδόχος Πηγή στη Σπαρτούντα της Χίου

έπεται συνέχεια...

0 σχόλια

Η συγγένειά μας με το Θεό

12:54 π.μ. |

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Όταν έλθη το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, κάνει φυσικώς τον άνθρωπο συγγενή με το Θεό σε τέτοιο σημείο, που η ψυχή φωνάζει με μεγάλη κι αναμφίβολη βεβαιότητα προς τον Κύριο: Πατέρα!

Ο λόγος αυτός του Οσίου Γέροντα Σωφρονίου του Essex, δεν εκφράζει μόνο την προσωπική του εμπειρία αλλά και τη διδασκαλία της Εκκλησίας ότι ο Θεός είναι οικείος με τον άνθρωπο.

Η πίστη που περιορίζει το Θεό στα ύψη, έξω από μας, απόμακρο, αυστηρό και απρόσιτο, στην πραγματικότητα ενθαρρύνει τη μοναξιά του ανθρώπου, την ταλαιπωρία και τη μιζέρια του. Η προσκόλληση, από τη άλλη, σ’ ένα Θεό παντοδύναμο, καλοσυνάτο και βολικό, εξυπηρετεί νευρωτικές ανάγκες που δείχνουν ανασφάλειες και αρρωστημένους συναισθηματισμούς.

Ο Θεός της Ορθοδοξίας, ο Θεός των Πατέρων ημών, έρχεται σε μας από αγάπη που σέβεται την ελευθερία μας, που αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητά μας και επιθυμεί τη δημιουργία αληθινής σχέσης.

Η εγγύτητα με το Θεό, ως παιδί με πατέρα, δείχνει το πόσο ο δικός μας Θεός διαφέρει από την αντίληψη που έχουν για το Θεό οι διάφορες θρησκείες και αιρέσεις. Όπως και παλιά, εξ αιτίας αυτής της αντίληψης, ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι με φοβίες, ενοχές και αντιπαλότητες.

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ομολογιακά Ορθόδοξοι που θεωρούν το Θεό εντελώς διαφορετικά από ό,τι τον θεωρεί η Ορθοδοξία. Αυτό, βέβαια, πηγάζει και από τη λανθασμένη κατήχηση, από ανθρωπομορφισμούς που στηρίζονται σε τραυματικές προσωπικές εμπειρίες από θρησκευτικές επιδράσεις.

Η διδασκαλία της Εκκλησίας για το Θεό και τον άνθρωπο στηρίζεται στην εμπειρία. Το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί τον άνθρωπο ότι ο Θεός τον αγαπά ως υιό, ως οικείο και συγγενή. Τότε αποκτάται μια άλλη σχέση μαζί Του, μια οικειότητα και χαρά γι’ αυτό που του δίνεται ως δώρο: να λέει και να βιώνει το Θεό «Πατέρα».

Η τήρηση των εντολών, ο αγώνας που απαιτείται, η προσευχή, ο εκκλησιασμός, η μετάνοια, η νηστεία και ό,τι η πνευματική ζωή συνεπάγεται, γίνονται χωρίς πίεση, όχι ως καθήκον αλλά ως εσωτερική ανάγκη. Η ζωή με τις δυσκολίες της γίνεται απλή, αυξάνονται οι ευλογίες και οι χαρές, γιατί αναγνωρίζονται πιο άνετα από πριν.

Είναι λυπηρό να ζει κανείς χρόνια μέσα στην Εκκλησία και να μην βιώνει τη στενή σχέση με το Θεό, που πηγάζει από το Άγιο Πνεύμα. Αυτό δείχνει μια προσκόλληση στο «γράμμα του νόμου», που, ενώ στην αρχή μπορεί να βοηθά στην προσαρμογή, στη συνέχεια πνίγει το πρόσωπο και δεν το αφήνει ν’ αναπτύξει μια ώριμη σχέση με το Χριστό.

Το σημείο της αγαπητικής σχέσης με το Χριστό που δείχνει πνευματική ωριμότητα βρίσκεται στη συγχωρητικότητα, την επιείκεια, την κατανόηση, τη συμπαράσταση, την ανεκτικότητα. Η οικειότητα και η «συγγένεια» με το Θεό φαίνεται στην απόκτηση των δικών Του ιδιοτήτων που κυρίως είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Τότε γινόμαστε, χωρίς ασφαλώς να το επιδιώκουμε, πρόσωπα που αναπαύουν τους άλλους, που προκαλούν χαρά και ελπίδα ως «συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού».

E.Φ: Ε.Μ.

0 σχόλια

Τρίτη 14 Ιουλίου 2015

Οικονομική κρίση, ή αλλιώς μια χούφτα δολάρια, ή αλλιώς όλοι βρισκόμαστε στου Κυρίου Ιησού Χριστού τα Παντοδύναμα Χέρια!

1:45 π.μ. |

Aληθινές παρουσίες της Θείας Πρόνοιας...

Η Γεωργία έχει ζήσει πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη με τον άντρα της που πήρε εκεί -ούτε μία ούτε δύο, ούτε τρείς παρακαλώ αλλά- τέσσερις ολόκληρες ειδικότητες:του ψυχίατρου, παιδοψυχίατρου,ψυχαναλυτή και νευρολόγου

(η παιδιατρική τον είλκυε αρχικά, όμως όταν κατάλαβε ότι ένα του παιδί είχε πρόβλημα κάποιας υστέρησης, στράφηκε στις άλλες ειδικότητες προκειμένου να βοηθήσει τόσο το παιδί, όσο και τους οικείους του)

Μία από αυτές τις ειδικότητες -νομίζω εκείνη του ψυχαναλυτή- την απέκτησε με την καθοδήγηση της φημισμένης Κάρεν Χόρναϋ, αν έχεις ακούσει- νομίζω ήταν εξαιρετική μαθήτρια του γέρο Φρόυντ..

Λοιπόν, η εκπαίδευση του γιατρού στο Μανχάταν υπήρξε εξαιρετικά ζόρικη.

Οι Εβραίοι εκπαιδευτές του, δεν αστειεύονταν καθόλου.

Σκληρότατοι στις επιστημονικές απαιτήσεις τους(και καλά έκαναν)και απαιτητικοί ως προς τα δίδακτρα που έπρεπε να πληρώνονται -ανυπερθέτως, στην ώρα τους.

Οικονομικά, κάθε τόσο τους ενίσχυαν οι γονείς της Γεωργίας, οι οποίοι έστελναν το σχετικό έμβασμα από την Ελλάδα.

Κάποια εβδομάδα όμως- για άγνωστους λόγους- τα χρήματα από Ελλάδα δεν στάλησαν.

Η Γεωργία, και ο Γεώργιος ο άντρας της, έμειναν με ελάχιστα σεντς και τρία νήπια που έπρεπε -τουλάχιστον- να πίνουν κάθε μέρα λίγο γάλα, προκειμένου να επιβιώσουν.

Ο γιατρός έλειπε σε ατέλειωτες, εξοντωτικές εφημερίες, μασουλώντας και πασατέμπους(ήταν φτηνοί)ενδιαμέσως

(όποιος σπούδασε τα σχετικά και μάλιστα στα καλά κέντρα του Εξωτερικού, γνωρίζει τον άφατο κόπο )

και η Γεωργία με τα μωρά τραβιόταν σαν λάστιχο.

Η ψυχολογία της πολύ πεσμένη.

Τα χρήματα από Ελλάδα δεν φαίνονταν.

Τα παιδιά πεινούσαν.

Οι ίδιοι οι γονείς πεινούσαν.

Με τα τελευταία της κέρματα, βγήκε έξω, ένα χιονισμένο απόγευμα, προκειμένου να πάει με τα πόδια στο κοντινό πολυκατάστημα, να αγοράσει το φτηνότερο γάλα.

Καθώς περπατούσε, κουβέντιαζε στο Θεό, νοερά και παραπονεμένα:

-Εντάξει Θεέ μου...εντάξει...πώς καταντήσαμε ...να μην έχουμε να ταίσουμε τα μωρά...α...έχει πέσει στα σαραντάβαθα και σέρνεται η ψυχή μου...

Ευρισκόμενη μέσα σ’ αυτό το συναίσθημα αυτολύπησης, και ενώ βάδιζε -στον έρημο από ανθρώπους- δρόμο, ξαφνικά, ένιωσε να φυσάει απαλό αεράκι, και είδε, να έρχονται προς το μέρος της- επί πτερύγων αδιόρατης, λυτρωτικής αύρας- πολλά, στεγνά, κολλαριστά παρακαλώ- χαρτονομίσματα- δολάρια με τιμές διάφορες!!!

Η γυναίκα τα έχασε!

Δεν πίστευε στα μάτια της!

Σταμάτησε το περπάτημα, κοντοστάθηκε, και κοίταξε γύρω γύρω τις πολυκατοικίες, μήπως κάποιος από τα πέριξ διαμερίσματα, τίναξε ας πούμε παντελόνι και έπεσαν από τις τσέπες, τα χρήματα.

Ωστόσο,δεν παρατήρησε τίποτα...όλα, τα παράθυρα των πολυκατοικιών ερμητικά κλεισμένα, και στο δρόμο, εκτός από την ίδια, δεν κυκλοφορούσε ψυχή ζώσα...

Και τα δολάρια όλο και έρχονταν καινούργια και αναδεύονταν γύρω της σα φύλλα δέντρου στροβιλιζόμενα με το ελαφρότατο αεράκι που φύσαγε, μες στο χιονισμένο τοπίο.

Η Γεωργία ...<τα 'παιξε!>

Στο σημείο που είχε σταθεί και παρατηρούσε το φαινόμενο, υπήρχε ένας θάμνος.

Πλησίασε με εξαιρετική προφύλαξη- φοβήθηκε μήν καιροφυλακτούσε άνθρωπος κακών προθέσεων πίσω από το θάμνο και έριχνε τα δολλάρια προκειμένου να την προσελκύσει, ώστε να πλησιάσει κοντύτερα στο θάμνο εκείνη, και μετά να την...κουτουπώσει κατάλληλα.

Δεν υπήρχε όμως κανείς, ούτε πίσω από το θάμνο.

Τότε ξεθάρρεψε η καλή κοπέλα και άρχισε να μαζεύει, με άγχος τα χρήματα, που σάλευαν ελαφρά γύρω της, σαν να την προκαλούσαν σε τούτο-της περισυλλογής- το έργο.

Συνολικά, μέτρησε περίπου 300 ατσαλάκωτα και ούτε κάν βρεγμένα από το χιόνι(!)δολάρια!!!

ΔΕΝ περιγράφονται τα συναισθήματά της!

Πήγε στο σούπερ μάρκετ, γέμισε το ψυγείο για όλη την εβδομάδα περισσέψαν και κάμποσα.

Όταν επέστρεψε από τις εφημερίες και τις συναντήσεις με τους εκπαιδευτές του, ο καλός άνδρας της, ακούγοντας το γεγονός, δεν πίστευε και κείνος στα μάτια του και στ’αυτιά του.

Πλην όμως, ήταν Αλήθεια!

Αυτό υπήρξε το σκηνικό, αγαπημένο μου.

Μου το περιέγραψε η φίλη η Γεωργία μετά από είκοσι χρόνια, περίπου γνωριμίας μας, και αφού βεβαιώθηκε ότι θα μπορούσα να την πιστέψω και να μη τη χλευάσω ως φαντασιόπληκτη, ακριβώς διότι και η ίδια –και λόγω του επαγγέλματος του συζύγου της- είναι εξαιρετικά καχύποπτη με τα όσα δηλώνουν οι άνθρωποι γύρω της.

Το περιστατικό- σε κάποιο περίπατο που είδα μαζί της και τον γιατρό- μου το βεβαίωσε και εκείνος.

Η Γεωργία τότε, το γεγονός, το βρήκε και λίγο ως ευχάριστη και λυτρωτική σύμπτωση.

Όσο περνούν τα χρόνια και το ξαναφέρνει στη μνήμη της, ξέρει ότι μόνο απλή σύμπτωση ΔΕΝ υπήρξε!

Και έχω άλλη μια αφήγηση, σχετική να σου πώ, που την άκουσα πρόσφατα, από μια κυρία που συντηρεί βιβλιοπωλείο στην Πάτρα.

Αυτή δεν διαθέτει συνειδητή θρησκευτική αναφορά, όμως είναι μικρασιατικής καταγωγής, εντιμότατη και ανατράφηκε με πλούσια χριστιανική αγάπη από ευλαβείς προγόνους.

Μου αφηγήθηκε ότι κάποια περίοδο- πριν το ευρώ- είχε να πληρώσει γραμμάτιο για το μαγαζί, ενός εκατομμυρίου δραχμών.

Τα χρήματα δεν κατάφερναν να τα μαζέψουν και η ψυχολογία τους παγκάκιστη.

Η ημερομηνία πλησίαζε απειλητική.

Λοιπόν, την παραμονή της πληρωμής του γραμματίου και ενώ πηγαινοερχόταν αγχωμένη εξαιρετικά, μέσα στο κατάστημά της, έπεσε αφηρημένα το μάτι της, έξω, κοντά στο ρείθρο του δρόμου, όπου παρατήρησε ένα τούβλο μεγάλο.

Κάτι την τράβηξε-ανεξήγητο τι- να βγει από το μαγαζί, να πλησιάσει με εξεταστική διάθεση το τούβλο, να σκύψει, να το σηκώσει, βρίσκοντας ακριβώς από κάτω του, πλακωμένη μια δεσμίδα καινούργιων και ατσαλάκωτων χαρτονομισμάτων!

Η γυναίκα έπαθε ...λαλά, περιττό να το περιγράφω.

Τα πήρε.

Μπήκε στο μαγαζί.

Τα μέτρησε.

Ήταν χαρτονομίσματα, του ενός εκατομμυρίου δραχμών, όσα ΑΚΡΙΒΩΣ δηλαδή χρειαζόταν για το πιεστικό της γραμμάτιο!!!!

Ο άντρας της (ορθολογιστής χειρότερος αυτός, μαζί εργάζονταν στο βιβλιοπωλείο)<τρελάθηκε> ακόμη περισσότερο.

Επειδή, όμως ήταν τίμιοι άνθρωποι, την ίδια ώρα, γύρισαν γύρω γύρω τη γειτονιά και ρώτησαν και στα καφενεία και στα μαγαζιά, όλους τους γνωστούς και τους άγνωστους, αν έχασε κανείς τους κάτι...

Κανείς δεν είχε χάσει τίποτα.

Τότε αποφάσισαν να τα κρατήσουν τα χρήματα και πλήρωσαν το γραμμάτιο.

Η γυναίκα, μου το εμπιστεύτηκε πάλι επειδή γνωριζόμαστε χρόνια και πάλι με επιφύλαξη το αφηγήθηκε το σκηνικό διότι ξέρει καλά, ότι δεν μπορεί αυτό να το πει σε οποιονδήποτε και να την πιστέψει...

Η ίδια, προς το παρόν, δεν έχει με την Εκκλησία καμία σχέση, ανήκει και σε ένα αριστερό πολιτικό χώρο, κάνει παρέα με καλλιτέχνες κουλτουριάρηδες, όμως...αυτό το σκηνικό, δημιούργησε ένα ρήγμα αμφιβολίας στον πρότερο σκληρότατο αγνωστικισμό της.

Τι θα γίνει με την εξέλιξη της ψυχής της στο μέλλον, μόνο ο Κύριος γνωρίζει...

Αυτές είναι οι δυο αληθινές ιστορίες, κοντινών μου προσώπων, αγαπημένο μου, και στις είπα μια που το έφερε η κουβέντα μας, για να καταλήξω ότι σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση και αν περιέλθει ο άνθρωπος, την Ελπίδα για λυτρωτική ΘεΪκή παρέμβαση, πρέπει πάντα να την κρατάει ζωντανή στην ψυχή του...

Η Ελπίδα στην Παντοκρατορική Θεία Δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού, είναι η δεύτερη μεγάλη θεολογική αρετή, με την οποία ανα-δημιουργείται το Σύμπαν, με την οποία ανα-δημιουργείται η Πίστη και η Αγάπη στις ψυχές των ανθρώπων...

E.Φ: Ε.Μ.

0 σχόλια

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος, Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία...

1:26 π.μ. |

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος, Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία...

Υπάρχει ένας ανάπηρος άνθρωπος γεμάτος αισιοδοξία, τον όποιο έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια. Είναι ένας στρατιώτης πού πληγώθηκε στον πόλεμο. Μια εχθρική σφαίρα διαπέρασε το σώμα του, τον πλήγωσε δίπλα στη μέση του. Με κάλεσε να τον επισκεφθώ. Μπήκαμε μέσα στο μισοσκότεινο δωμάτιο. Σε μία μεγάλη καρέκλα, με πλάτη δίπλα στο παράθυρο, καθόταν ό γνωστός μου. Με κοίταξε και μου είπε:

«Κάθομαι εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ και παρατηρώ τη ζωή από το παράθυρο. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και καμιά φορά από το ένα πρωί ως το άλλο πρωί. Ξέρετε πώς εάν ένας άνθρωπος βρεθεί μέσα σ' ένα άδειο πηγάδι και από κει παρατηρήσει μέρα μεσημέρι τον ουρανό, θα δει τα αστέρια του ουρανού; Και εγώ παρατηρώ μέσα από το μισοσκόταδο μου τούς ανθρώπους και μου φαίνονται σαν αστέρια λαμπερά πού φέγγουν, κινούνται κυκλικά και αδιάκοπα. Όσο συμμετείχα στον στρόβιλο της ζωής δεν ήξερα ότι ή ζωή είναι τόσο ωραία και τόσο γλυκεία. Από τότε πού έχασα τα πόδια μου, κέρδισα τα μάτια μου. Ναι βλέπω αυτή τη ζωή από τότε πού κάθισα σ'αυτήν την καρέκλα. Ή ζωή είναι ωραία και γεμάτη αρμονία.

Ή αρρώστια δεν είναι μεγάλο κακό και ό θάνατος επίσης δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε μικρό κακό. Δεν αισθάνομαι τα πόδια μου καθόλου. Δεν στηρίζουν αυτά έμενα αλλά εγώ αυτά. Αλλά υπάρχει κάτι πού στηρίζει έμενα όπως εγώ κρατώ τα παράλυτα πόδια μου. Αν δεν υπήρχε αυτό, θα ήμουν όλος παράλυτος. Αυτό πού με κρατά είναι ή εσωτερική ψυχική μου αισιοδοξία. Η ψυχή μου για καιρό ήταν παράλυτη. Ή οπτική της ψυχής μου κυρίως ήταν παράλυτη, επειδή δεν μπορούσε να βλέπει την ομορφιά και το νόημα αυτής της ζωής.

Ή ψυχή μου περιφερόταν στο σκοτάδι και της φαινόταν όλος ό κόσμος σκοτεινός. Ή μοναδική της δραστηριότητα ήταν ή υποταγή στο σώμα, ή σκλαβιά στο σώμα. Το σώμα μου έσερνε την ψυχή πίσω του, όπως τραβά ό κυνηγός τον σκύλο του από το λουρί.Ή ψυχή μου χοροπηδούσε, χόρευε στη σκόνη και στη λάσπη, ακολουθώντας το σώμα,υπακούοντας πάντα στην θέληση του σώματος.

Ήμουν υγιής αλλά δεν το αισθανόμουν. Είχα μάτια αλλά δεν έβλεπα. Οι ακτίνες του ηλίου, ενώ με άγγιζαν χαρούμενα, εγώ κατσούφιαζα και δεν τις έβλεπα. Τα αστέρια με έβλεπαν, αλλά εγώ τα απεχθανόμουν και τα φοβόμουν. Ήμουν σαν τυφλοπόντικας,πού κάποιος με έβγαλε έξω στο φώς και στον αέρα και μπερδεμένος τριγύριζα από δώ και από κει. Τρέμοντας έσκαβα τη γη για να ξεφύγω από τον ήλιο και να χωθώ πάλι στο σκοτεινό χώμα της γής.

Δόξα τω Θεώ έγινε αυτός ό πόλεμος! Και δόξα τω Θεώ ό εχθρός με αυτόν τον τρόπο με έκανε παράλυτο! Αυτός ό εχθρός είναι για μένα ό μεγαλύτερος ευεργέτης. Έχασα τα πόδια αλλά κέρδισα την ψυχή. Πόσο μεγάλη είναι ή σοφία του Θεού! Χρησιμοποιεί και τα πιο αυστηρά μέσα για το καλό μας. Εγώ έδωσα μόνο τα πόδια μου για την ψυχή.Που να ξέρετε πόσα περισσότερο αξίζει η ψυχή από τα πόδια!-

Από τότε πού κάθομαι σ' αυτήν την καρέκλα και παρατηρώ τον κόσμο από το παράθυρο,τακτοποίησα τις σκέψεις μου και τα αισθήματα μου. Για πολύ καιρό μέσα στο κεφάλι μου και στην καρδιά μου επικρατούσε χάος. Ό άνθρωπος βρίσκει την αρμονία στην ζωή και στον κόσμο, μόνον όταν την βρει μέσα του. Αυτήν την εσωτερική αρμονία μόλις τώρα την βρήκα. Απομάκρυνα το χάος και τον φόβο από μέσα μου.Παλιά αισθανόμουν φόβο ακόμη και για ένα απλό συνάχι. Σήμερα υπάρχουν δίπλα μου δύο παράλυτα πόδια, πού κάποτε ήταν βασικά μέλη του σώματος μου, και δεν φοβάμαι καθόλου. Μια ανατροπή συνέβη μέσα στην ψυχή. Τώρα πού έγινα πιο άσχημος, ό κόσμος μου φαίνεται πιο όμορφος. Όταν με συμπονά όλος ό κόσμος, τότε αρχίζω να λυπάμαι όλο τον κόσμο».

Έτσι μου μίλησε ό παράλυτος άνθρωπος. Πόσοι από σάς δεν θα έλεγαν: Εγώ στη θέση του θα αυτοκτονούσα. Ό αριθμός των αυτοκτονιών στην εποχή μας αυξάνει ανησυχητικά και για λόγους λιγότερο σοβαρούς από ότι είναι δύο παράλυτα πόδια. Ή αγωγή και ή διαπαιδαγώγηση παίζει σημαντικό ρόλο στο θέμα αυτό. Ό άνθρωπος διαπαιδαγωγείται ή για να γίνει αισιόδοξος ή για να γίνει αυτόχειρας. Ή γενιά μας έχει διαπαιδαγωγηθεί για το δεύτερο. Οι γονείς είναι οι πρώτοι πού προετοιμάζουν τούς αυτόχειρες.

Ή μάνα για παράδειγμα ψιθυρίζει κάθε πρωί στον γιό της: «ό κόσμος αυτός είναι κακός». «Οι άνθρωποι, συνεχίζει ή μάνα, είναι εγωιστές, φθονεροί και ψεύτες».«Απόφευγε τούς ανθρώπους, γιέ μου». «Να κοιτάς μόνο τον εαυτό σου». Μετά τη μάνα ό πατέρας επαναλαμβάνει στο γιό: «Τι κακός καιρός για το χωράφι». «Πόσο άσχημη είναι ή φύση». «Πόσο αηδιαστικά είναι τα ανθρώπινα έργα». «Πόσο βαρετός είναι ό ήλιος». «Πόσο θλιβερή είναι ή ζωή». Ό πατέρας και ή μάνα επαναλαμβάνουν στο γιό τους συχνά τα τρελά λόγια ενός απαισιόδοξου ποιητή: «Αδελφέ μου, στον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη».

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη καταδίκη αυτού του κόσμου από αυτήν. Ό κόσμος επιβιώνει λόγω της αγάπης. "Αν πει κανείς πώς στον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη, αυτό είναι ή πιο φρικτή και ψευδής καταδίκη του κόσμου. Με την παραπάνω φράση του αποτυχημένου και απαισιόδοξου ποιητή διαπαιδαγωγείται ολόκληρη ή γενιά μας. Θα βρείτε εκατοντάδες νέους και ηλικιωμένους πού δεν ξέρουν το «Πάτερ ημών» και δεν διαβάζουν το Ευαγγέλιο, αλλά δεν θα βρείτε ούτε μερικές δεκάδες ανθρώπων,πού δεν επαναλαμβάνουν καθημερινά: Αδελφέ μου, σ' αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη. Όποιος όμως επαναλαμβάνει αυτά τα λόγια, δεν σκέφτεται πώς υπάρχει σ'αυτόν τον κόσμο το χαμόγελο και ή χαρά. Ακόμη και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές συνεχίζουν να υποτιμούν τούς μαθητές κρατώντας τους επίτηδες σε μια μεγάλη απόσταση απ' αυτούς. Με μία λέξη σερνόμαστε και δεν προχωράμε. Μελαγχολικοί,χλωμοί, συντετριμμένοι άνθρωποι περπατούν.

Ή χαρά μας είναι μισή λύπη. Το χαμόγελο μας δεν μοιάζει με το χρυσαφένιο φώς του ηλίου, αλλά με το χλωμό, μελαγχολικό φώς του φεγγαριού. Οι πολλοί είναι συνηθισμένοι στην κλειστή ζωή του δωματίου. Ή διασκέδαση μας φθάνει στα όρια της αμαρτίας. Εξαιτίας της αγωγής και της διαπαιδαγώγησης μας, ολόκληρη ή χώρα μας είναι «παράλυτη». Σ' αυτό οφείλεται ή απαισιοδοξία μας, ή μελαγχολία και ή θλίψη μας, ή έλλειψη χαράς. Το μεγαλύτερο μέρος της μελαγχολίας μας προέρχεται από τις εσωτερικές συνθήκες πού επικρατούν στα σχολεία, στην εκκλησία, στην οικογενειακή και στη δημόσια ζωή. Σπάνιο να βρει κανείς ένα παράλυτο πού να είναι αισιόδοξος.

Πολλοί νομίζουν ότι έτσι απλά κάποιος είναι αισιόδοξος και κάποιος απαισιόδοξος. Δεν είναι όμως έτσι. Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία, ενώ απαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία. Μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο δεν είναι ή υγεία, ό πλούτος, οι φίλοι και ή δόξα. Ή μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο είναι να έχει αισιοδοξία. Ούτε μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι ή αρρώστια, ή φτώχεια, ή μοναξιά, ή εγκατάλειψη, ή αδικία, ή οποιαδήποτε δυσκολία και απώλεια. Ή μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι να είναι απαισιόδοξος,γιατί ενώ ή αισιοδοξία αποτελεί ύμνο της ζωής, ή απαισιοδοξία αποτελεί ύμνο στον θάνατο.

Οι άνθρωποι δεν μπορούν με τίποτε να συνηθίσουν να παρατηρούν τα πάντα από την οπτική της αιωνιότητας. Όλα όσα παράγει αυτός ό κόσμος, τα παράγει για την αιωνιότητα.Ή αγάπη μας και ή φιλία μας είναι αξεπέραστες στον χρόνο, όπως και ό κόσμος. Τα μάτια μας κάνουν λάθος όταν μας λένε πώς όλα περνάνε, όπως μας εξαπατούν για την κίνηση του ηλίου. Υπάρχει ένα περιβάλλον πνευματικό όπου όλα ζουν και κινούνται. Αυτό το περιβάλλον είναι σταθερό και ακίνητο. Όλα όσα έζησαν στη γη,ζουν και σήμερα σ' αυτό το πνευματικό περιβάλλον. Όλα όσα ζουν σήμερα, θα ζουν αιώνια σ' αυτόν τον πνευματικό τόπο. Ή αγάπη και ή φιλία δεν χάνονται με τον θάνατο, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν σε μια πολύ πιο καθαρή και έξοχη μορφή στον άλλο κόσμο.

Ανάμεσα στον άλλο κόσμο και σ' αυτόν πού ζούμε υπάρχουν σύνορα εξαιτίας της μυωπίας μας, και δεν βλέπουμε την συνέχεια, την προέκταση αυτής της ζωής μετά τον θάνατο. Και δεν μπορούμε να δούμε με πνευματικά μάτια το «τώρα».

Όλοι εμείς υφαίνουμε το υφαντό της ιστορίας, αδέλφια μου. Είμαστε υφαντές της ιστορίας αλλά υπάρχει και ένας μεγαλύτερος από μάς Υφαντής. Όλες οι ήμερες πού συναποτελούν το παρελθόν, από μόνες τους δεν θα σήμαιναν τίποτε, αν δεν αποτελούσαν και αυτές μέρος ενός υφαντού πού είναι ή ζωή μας.

Ό χρόνος όλων των ανθρώπων στον κόσμο από μόνος του δεν θα ήταν τίποτε, αν δεν είχε σαν στόχο του και περιεχόμενο του την δημιουργία μιας παγκόσμιας σύνθεσης,ενός παγκοσμίου εργόχειρου υφαντού. Κάθε έργο μας μέχρι αυτήν την στιγμή, κάθε λέξη και κάθε συναίσθημα διατηρείται και δεν χάνεται ως μέρος της προσωπικής μας σύνθεσης. Όλος ό ηρωισμός μας και όλη ή φαυλότητα μας στέκονται ακίνητα στην ύφανση του παρελθόντος μας.

Εμείς οι άνθρωποι δεν αποτελούμε θεματοφύλακες της ιστορίας μας, είμαστε μόνο οι υφαντές της. Το παρελθόν διαφυλάσσεται από Εκείνον πού δεν λησμονεί τίποτε. Τα κλειδιά του παρελθόντος κρατά ό Ύψιστος Υφαντής, πού προσεκτικά άγρυπνα πάνω από κάθε νήμα πού πλέκεται στο εργόχειρο Του. Αναλογιστείτε φίλοι μου, ποιά είναι ή συμβολή σας στο τεράστιο αυτό υφαντό του Θεού; Ό λόγος του Θεού είναι λόγος της αισιοδοξίας.

Ή αισιοδοξία αποτελεί το φωτοστέφανο της χριστιανικής φιλοσοφίας και της χριστιανικής ιστορίας. Αισιόδοξος ήταν ό Θεμελιωτής του Χριστιανισμού, ό πιο Αισιόδοξος από όλους τούς αισιόδοξους στον κόσμο. Παρέμενε αισιόδοξος και όταν εγκαταλελειμμένος από όλους προσευχόταν μόνος στον Θεό, εκείνη την μοιραία νύχτα πριν αρχίσει ή τραγωδία. Και τότε πού τον σύρανε από τον Ηρώδη στον Πιλάτο χλευάζοντας τον. Και τότε πού Του έβαλαν αγκάθινο στεφάνι, πού Του έσχιζε το θεϊκό Του κεφάλι, και τότε όταν υπό το βάρος του Σταυρού έβγαινε έξω από τα Ιεροσόλυμα, πού Τον αποχαιρετούσαν με γέλια, με κατάρες και με τον ήχο των αδύναμων δακρύων των γυναικών. Και τέλος όταν το ποτήρι της πίκρας ξεχείλισε και εισήλθε στην ιστορία ή λέξη Γολγοθάς, πάλι παρέμεινε αισιόδοξος.

Αισιόδοξοι ήταν και οι Χριστιανοί μάρτυρες. Αφού οι μάρτυρες και οι μεγαλομάρτυρες ήταν αισιόδοξοι, πώς εμείς να είμαστε απαισιόδοξοι; Αισιόδοξοι ήσαν όσοι στις ρωμαϊκές αγορές πάλεψαν με άγρια θηρία, για να διασκεδάσει ό Καίσαρας.Αισιόδοξοι ήσαν όσοι καίγονταν στην πίσσα στις πλατείες για την ψυχαγωγία του Καίσαρα και των γυναικών του. Αισιόδοξοι ήσαν όσοι γύριζαν δεμένοι στον τροχό και όσοι θάφτηκαν ζωντανοί στην γη. Αισιόδοξοι ήσαν εκείνοι πού δεν γνώρισαν την ισότητα ούτε την ελευθερία του τύπου.

Πώς λοιπόν εμείς να γινόμαστε απαισιόδοξοι; Γιατί να γινόμαστε απαισιόδοξοι; Οι μάρτυρες του Χριστιανισμού όταν καίγονταν στη φωτιά φώναζαν: Εμείς και πάλι πιστεύουμε. Αυτοί και όταν τούς έσχιζαν τα θηρία ψιθύριζαν: Εμείς πάλι ελπίζουμε. Πάνω στον σταυρό, κλαίγοντας με λυγμούς έλεγαν: Εμείς και τώρα σάς αγαπάμε. Εμείς αγαπούμε την μαρτυρική ζωή μας και προσδοκούμε μια καλύτερη ζωή.Πιστεύουμε στον Ένα και Παντοδύναμο Θεό πού κυβερνά τον ήλιο και μετρά όλους τούς πόνους μας και όλες τις αδικίες των βασανιστών μας.

Αυτούς τούς ανθρώπους πού τούς κλώτσησαν σαν άχρηστες πέτρες, τούς πήρε ό Θεός, ό Κτίστης των πάντων, να αποτελέσουν το θεμέλιο της εκκλησίας Του. Ή εκκλησία Του αποτελεί το μεγαλύτερο οικοδόμημα αισιοδοξίας πού κτίστηκε στη γη. Ή αισιοδοξία του Χριστιανισμού δεν αποτελεί μία απλή πνευματική θεωρία, γιατί είναι δοκιμασμένη και τεκμηριωμένη.

«Δεν θα μπορούσα να αποκαλέσω τον εαυτό μου Χριστιανό, εάν δεν ήμουν αισιόδοξος. Και αν αποκαλούσα τον εαυτό μου Χριστιανό και δεν ήμουν αισιόδοξος, δεν θα ήμουν ειλικρινής Χριστιανός. Και όλοι εσείς ματαίως αποκαλείσθε Χριστιανοί, εάν δεν είσθε αισιόδοξοι. Ό Χριστιανισμός αποτελεί το μέγιστο κάστρο αισιοδοξίας. Ό Χριστιανισμός θεμελιώνεται στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη. Γιατί αυτά τα τρία μόνο σώζουν: ή πίστη, ή ελπίδα και ή αγάπη.

Ή πίστη, ή ελπίδα και ή αγάπη συναποτελούν την αισιοδοξία. Μόνον ή αισιοδοξία μάς σώζει. "Αν δεν έ-χουμε αισιοδοξία, δεν έχουμε πίστη. Χωρίς πίστη είμαστε σαν τα ζώα πού σήμερα το πρωί σφαγιάστηκαν στο σφαγείο. Χωρίς την αισιοδοξία,όλοι μας είμαστε ανάπηροι. Μεγαλύτερη αναπηρία έχει ό άνθρωπος χωρίς αισιοδοξία παρά ό άνθρωπος χωρίς πόδια. Ό Θεός εν σοφία τα πάντα έκτισε. Στο πρόσωπο του αισιόδοξου καθημερινά πέφτουν οι ακτίνες του ηλίου, του ζεσταίνουν και του φωτίζουν την ψυχή, ενώ το πρόσωπο του απαισιόδοξου μένει χωρίς τον ήλιο, με αποτέλεσμα ή ψυχή του να είναι κρύα και σκοτεινή. Ό πρώτος καθημερινά βλέπει τα λουλούδια, ενώ ό δεύτερος τον σκουπιδότοπο. Δεν μπορεί να υπάρξει καμιά δημιουργία χωρίς αισιοδοξία.

Αδελφοί μου, ας είμαστε αισιόδοξοι. "Ας ατενίσουμε τον κόσμο μας την ημέρα, ας δούμε ψηλά στον ουρανό την νύχτα και ας έχουμε πίστη στον Θεό.

Ε.Φ:Ε.Μ.

0 σχόλια

NASA ΚΑΙ ΒΙΒΛΟΣ

1:20 π.μ. |

NASA ΚΑΙ ΒΙΒΛΟΣ

Για όλους τους επιστήμονες και για όλους τους σπουδαστές οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στο να τους πείσουν σχετικά με την αλήθεια της Βίβλου, υπάρχει εδώ κάτι που δείχνει την εκπληκτική δημιουργία του Θεού και ότι Αυτός έχει ακόμα τον έλεγχο του κόσμου.

Γνωρίζατε ότι το διαστημικό πρόγραμμα ασχολείται με το να αποδείξει ότι οτιδήποτε έχει κληθεί «μύθος» στην Βίβλο είναι αληθές;

Ο κ. Harold Hill, πρόεδρος της εταιρείας Curtis Engine Company στη Βαλτιμόρη της πολιτείας Maryland των ΗΠΑ, και σύμβουλος του διαστημικού προγράμματος, αναφέρει το ακόλουθο περιστατικό.

Νομίζω ότι ένα από τα πιο καταπληκτικά πράγματα που έκανε ο Θεός για μας σήμερα, συνέβη πρόσφατα στους αστροναύτες μας και τους επιστήμονες ειδικευμένους στο διάστημα στο Green Belt της πολιτείας Maryland.

Αυτοί οι επιστήμονες έκαναν έλεγχο για το πού θα είναι οι θέσεις του ήλιου, της σελήνης και των πλανητών σε 100 και 1000 χρόνια από σήμερα. Οφείλουμε να γνωρίζουμε τις θέσεις αυτές ώστε να μην στείλουμε έναν δορυφόρο και προσκρούσει σε κάτι αργότερα στις τροχιές τους.

Πρέπει να έχουμε τη διάταξη των τροχιών αυτών σε σχέση με τη διάρκεια ζωής του δορυφόρου και σύμφωνα με το πού θα είναι οι πλανήτες έτσι ώστε να μην αποτύχει το όλο πρόγραμμα.

Έτσι οι επιστήμονες έτρεξαν στον υπολογιστή μετρήσεις στο χρόνο πίσω και μπροστά από σήμερα για μερικούς αιώνες, μέχρι που αυτό οδήγησε σε μια παύση. Ο υπολογιστής σταμάτησε και εμφάνισε ένα κόκκινο σήμα, που σήμαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά είτε με τις πληροφορίες που τροφοδοτήθηκε είτε με τα αποτελέσματα σε σύγκριση με τα πρότυπα.

Κάλεσαν το τμήμα εξυπηρέτησης να ελέγξει το πρόβλημα και αυτοί ρώτησαν «Τι συμβαίνει;». Διαπίστωσαν λοιπόν ότι τους λείπει μία ημέρα στο διάστημα σε παρελθόντα χρόνο.

Έξυναν τα κεφάλια τους και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Δεν υπήρχε απάντηση.

Τελικά, ένας Χριστιανός από την ομάδα είπε: «Ξέρετε, όταν ήμουν μια φορά στο Κατηχητικό μας μίλησαν για τη στάση του ήλιου στον ουρανό». Ενώ οι υπόλοιποι της επιστημονικής ομάδας δεν τον πίστεψαν, δεν είχαν και άλλη απάντηση και έτσι του ζήτησαν να τους το αποδείξει.

Πήρε μια Βίβλο και την άνοιξε στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή όπου βρήκαν μια ανόητη πρόταση για έναν λογικό άνθρωπο.

Εκεί λοιπόν βρήκαν το απόσπασμα όπου ο Κύριος λέγει στον Ιησού του Ναυή,

«Μην τους φοβηθείς, τους έχω παραδώσει στα χέρια σου. Δεν υπάρχει κανένας από αυτούς που να μπορεί να σταθεί μπροστά σου».

Ο Ιησούς του Ναυή αναφέρει ότι φοβάται διότι περιβαλλόταν από εχθρούς και αν έπεφτε σκοτάδι θα υπερνικούσαν οι εχθροί. Έτσι ο Ιησούς του Ναυή ζήτησε από τον Κύριο να κάνει τον ήλιο ακίνητο. Έτσι ακριβώς... «Ο ήλιος έμεινε ακίνητος και το φεγγάρι έμεινε στη θέση του για περίπου μία μέρα» (Ιησούς του Ναυή, κεφάλαιο 10, στίχοι 12-13).

Τότε οι αστροναύτες και οι επιστήμονες είπαν: «Εδώ είναι η μέρα που μας λείπει!». Έλεγξαν στον υπολογιστή το γύρισμα του χρόνου προς τα πίσω (παρελθόν) κοντά στην εποχή που γράφτηκαν τα παραπάνω και έφτασαν κοντά αλλά όχι πολύ κοντά. Η έλλειψη χρόνου που σημειώθηκε από τον υπολογιστή στις ημέρες του Ιησού του Ναυή ήταν 23 ώρες και 20 λεπτά, όχι μία ολόκληρη ημέρα.

Διάβασαν τη Βίβλο και εκεί αναφερόταν ότι ήταν περίπου μία ημέρα. Αυτές οι λίγες λέξεις στην Βίβλο ήταν σημαντικές αλλά εξακολουθούσαν να είναι προβληματισμένοι γιατί αν δεν μπορείς να υπολογίσεις για 40 λεπτά, τότε ακόμα θα είσαι προβληματισμένος σε 1000 χρόνια από τώρα.

Έπρεπε λοιπόν να βρεθούν τα 40 αυτά λεπτά γιατί αυτά μπορούν να πολλαπλασιαστούν επί των πλανητικών τροχιών. Καθώς ο Χριστιανός της ομάδας σκεπτόταν για αυτό θυμήθηκε ότι κάπου στη Βίβλο έχει γραφτεί ότι ο ήλιος γύρισε ΠΙΣΩ.

Οι υπόλοιποι επιστήμονες του είπαν ότι ήταν τρελός, αλλά παρόλαυτά πήραν πάλι τη Βίβλο και διάβασαν τους στίχους στο βιβλίο Δ΄Βασιλειών που αναφέρονταν στην ακόλουθη ιστορία: ο προφήτης Ησαϊας επισκέφθηκε τον ετοιμοθάνατο στο κρεβάτι του Ιεζεκία και του είπε ότι δεν πρόκειται να πεθάνει. Ο Ιεζεκίας ζήτησε ένα σημάδι ως απόδειξη των λόγων αυτών. Τότε ο Ησαϊας είπε: «Θέλεις να προχωρήσει ο ήλιος 10 μοίρες μπροστά;»

Ο Ιεζεκίας απάντησε: «Δεν είναι τίποτα για τον ήλιο να προπορευθεί 10 μοίρες, αλλά να αφήσει τη σκιά του να γυρίσει πίσω κατά 10 μοίρες». Τότε ο Ησαϊας μίλησε στον Κύριο και ο Κύριος έφερε τη σκιά του ήλιου 10 μοίρες ΠΙΣΩ! Οι 10 μοίρες είναι ακριβώς 40 λεπτά!

Είκοσι τρεις ώρες και είκοσι λεπτά στον Ιησού του Ναυή, και 40 λεπτά στο Δ΄Βασιλειών κάνουν τη χαμένη ημέρα στο διάστημα. Δεν είναι εκπληκτικό;

Αναφορά: Ιησού του Ναυή 10:8 και 12-13

Δ΄Βασιλειών 20:9-11

Ε.Φ:Ε.Μ.

0 σχόλια

Μια επίκαιρη ιστορία: Το ποντίκι και η ποντικοπαγίδα!

1:16 π.μ. |

Μια επίκαιρη ιστορία: Το ποντίκι και η ποντικοπαγίδα!

Όσο κι αν είναι πλέον συνηθισμένο να σκεφτόμαστε όλο και περισσότερο τον εαυτό μας, αδιαφορώντας -προκλητικά πολλές φορές- για το διπλανό μας, ένα είναι σίγουρο: Ότανκινδυνεύει κάποιος ή έχει ένα πρόβλημα (μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία), βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο και κατ’ επέκταση το πρόβλημά του πολύ σύντομα θα γίνει και δικό μας! Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, όταν μια ποντικοπαγίδα μπαίνει στο σπίτι δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο για τον ποντικό… Η ιστορία που ακολουθεί είναι πιο επίκαιρη από ποτέ!

Ένα ποντικάκι κάποτε παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο. «Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο;», αναρωτήθηκε. Όταν, όμως, οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, διαπιστώνοντας πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα! Τρέχει γρήγορα, λοιπόν, στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο: «Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!»

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε: «Κυρ ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για εσάς. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε εμένα! Δε με ενοχλεί καθόλου η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!» Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε: «Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε: «Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω». Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου: «Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Και το βόδι απάντησε: «Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου! » Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν αυτόν που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη. Μέσα στη νύχτα, όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα είχε πιαστεί από την ουρά ένα φίδι …. Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Η γυναίκα αρρώστησε βαριά και μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο. Έμεινε λίγες μέρες και επέστρεψε στο σπίτι, αλλά με υψηλό πυρετό. Ο γιατρός συμβούλεψε το σύζυγο να της κάνει ζεστές σουπίτσες. Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!

Η γυναίκα, όμως, πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες πήγαιναν στη φάρμα για να βοηθήσουν. Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο. Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι. Τελικά, όμως, η γυναίκα δεν τη γλίτωσε! Πέθανε! Στην κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι. Για να ταΐσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το βόδι.

Ο κυρ ποντικός μας έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’ έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

- Χάσαμε την ανθρωπιά μας και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας!

- Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο!

- Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ’ αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή!

- Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας!

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ…

Εμείς είμαστε τα ποντικάκια…

Εμείς, όμως, είμαστε και οι κότες…

Εμείς και τα γουρούνια… Και κυρίως…

Εμείς και τα βόδια!!!

0 σχόλια

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Απλοποιήστε την ζωή σας, για να φύγη το άγχος...Ὅσιος Παΐσιος ο Ἁγιορείτης

1:45 μ.μ. |

Απλοποιήστε την ζωή σας, για να φύγη το άγχος. Από την κοσμική ευτυχία βγαίνει το κοσμικό άγχος.

Όσο απομακρύνονται οι άνθρωποι από την φυσική ζωή, την απλή, και προχωρούν στην πολυτέλεια, τόσο αυξάνει και το ανθρώπινο άγχος. Και όσο απομακρύνονται από τον Θεό, επόμενο είναι να μη βρίσκουν πουθενά ανάπαυση. Γι' αυτό γυρίζουν ανήσυχοι ακόμη και γύρω από το φεγγάρι -σαν το λουρί της μηχανής γύρω από την τρελλή ρόδα (1)-, γιατί ολόκληρος ο πλανήτης μας δεν χωράει την πολλή τους ανησυχία.

Από την κοσμική καλοπέραση, από την κοσμική ευτυχία, βγαίνει το κοσμικό άγχος. Η εξωτερική μόρφωση με το άγχος οδηγεί καθημερινώς εκατοντάδες ανθρώπων (ακόμη και μικρά παιδιά με άγχος) στις ψυχαναλύσεις και στους ψυχιάτρους και κτίζει συνεχώς Ψυχιατρεία και μετεκπαιδεύει ψυχιάτρους, ενώ πολλοί ψυχίατροι ούτε Θεό πιστεύουν ούτε ψυχή παραδέχονται. Επομένως, πώς είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να βοηθήσουν ψυχές, αφού και οι ίδιοι είναι γεμάτοι από άγχος; Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να παρηγορηθή αληθινά, αν δεν πιστέψη στον Θεό και στην αληθινή ζωή, την μετά θάνατον, την αιώνια; Όταν συλλάβη ο άνθρωπος το βαθύτερο νόημα της ζωής της αληθινής, τότε φεύγει όλο το άγχος του και έρχεται η θεία παρηγοριά, και θεραπεύεται. Αν πήγαινε κανείς στο Ψυχιατρείο και διάβαζε στους ασθενείς τον Αββά Ισαάκ, θα γίνονταν καλά όσοι πιστεύουν στον Θεό, γιατί θα γνώριζαν το βαθύτερο νόημα της ζωής.

Πάνε να ηρεμήσουν οι άνθρωποι είτε με ηρεμιστικά είτε με θεωρίες γιόγκα, και την πραγματική ηρεμία, που έρχεται, όταν ταπεινωθή ο άνθρωπος, δεν την επιδιώκουν, για να έρθη η θεία παρηγοριά μέσα τους. Και οι διάφοροι τουρίστες, που έρχονται από ξένες χώρες και περπατούν στους δρόμους, μέσα στον ήλιο, στην ζέστη, μέσα στην σκόνη, μέσα σε τόση φασαρία, σκέψου πόσο υποφέρουν! Τι ζόρισμα, τι σφίξιμο εσωτερικό έχουν, ώστε το σκάσιμο αυτό το εξωτερικό το θεωρούν ανάσα! Πόσο τους διώχνει ο εαυτός τους, που θεωρούν ανάπαυση όλη αυτήν την ταλαιπωρία!

Όταν δούμε άνθρωπο με μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τα έχει όλα -τίποτε δεν του λείπει-, πρέπει να γνωρίζουμε ότι του λείπει ο Θεός. Τελικά, οι άνθρωποι βασανίζονται και από τον πλούτο, γιατί τα υλικά αγαθά δεν τους γεμίζουν, είναι διπλό βάσανο. Ξέρω ανθρώπους πλούσιους, που τα έχουν όλα, δεν έχουν και παιδιά και βασανίζονται. Βαριούνται που κοιμούνται, βαριούνται να περπατήσουν, βασανίζονται από όλα. "Εντάξει, αφού έχεις ελεύθερο χρόνο, λέω σε κάποιον, κάνε πνευματικά. Διάβασε μια Ώρα, διάβασε λίγο από το Ευαγγέλιο". "Δεν μπορώ", λέει. "Κάνε ένα καλό, πήγαινε σε κανένα νοσοκομείο και δες κανέναν άρρωστο". "Πού να πάω ως εκεί, σου λέει, και τι θα βγη;" "Πήγαινε να βοηθήσης κανέναν φτωχό στην γειτονιά σου". "Όχι, δεν μ' ευχαριστεί, λέει, ούτε αυτό". Να έχη ελεύθερο χρόνο, να έχη ένα σωρό σπίτια, να έχη όλα τα καλά, και να βασανίζεται! Ξέρετε πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν; Και βασανίζονται, μέχρι να τους στρίψη το μυαλό. Φοβερό! Και αν τυχόν δεν δουλεύουν, αλλά μόνον από τις περιουσίες έχουν εισοδήματα, είναι οι πιο βασανισμένοι άνθρωποι. Ενώ, αν έχουν τουλάχιστον μια δουλειά, είναι καλύτερα.

Στα παλιά μηχανοστάσια "τρελλή ρόδα" ονόμαζαν την ρόδα που δεν παρήγε έργο, αλλά την χρησιμοποιούσαν απλώς για να περνούν το λουρί του τροχού, όταν ήθελαν να τον απενεργοποιήσουν.

0 σχόλια

Ο αχάριστος είναι πάντα λυπημένος...Ὅσιος Παΐσιος ο Ἁγιορείτης

1:35 μ.μ. |

-Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα, νιώθουν άγχος και στενοχώρια;

-Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχει μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός. Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό, έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος.

Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει,έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει. Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ' αυτό;

-Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι.Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας,να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ' αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο,γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή.

-Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια;

-Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι' αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του. Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση . Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους,γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε.

Απο βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε

0 σχόλια

Τι είσαι εσύ;...Ὅσιος Παΐσιος ο Ἁγιορείτης

1:28 μ.μ. |

Είπα σε κάποιον μια φορά: «Τι είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;».

Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, αλλά να έχει αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε. Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά».

Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους... χριστιανικά. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα.

Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.

Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία και κοιτάζει να βοηθήση τον καθέναν, ό,τι και αν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός και ανείναι Βλέπω σε μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής. Καλή είναι η ευλάβεια που έχουν, καλή και η διάθεση για το καλό, άλλα χρειάζεται και η πνευματική διάκριση και ευρύτητα, για να μη συνοδεύη την ευλάβεια η στενοκεφαλιά, η γεροκεφαλιά (το γερό δηλαδή αρβανίτικο κεφάλι). Όλη η βάση είναι να έχη κανείς πνευματική κατάσταση, για να έχη την πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα του νόμου», και το «γράμμα του νόμου αποχτείνει». Αυτός που έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο· ακούει και, όταν του ζητηθή η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δεν λέει «εγώ», αλλά «ο λογισμός μου λέει» ή «οι Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σαν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι Ικανός να διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό.

- Όταν, Γέροντα, ξεκινάη κανείς από καλή διάθεση να κάνη κάτι και φθάνη στα άκρα, λείπει η διάκριση;

- Είναι ο εγωισμός μέσα στην ενέργειά του αυτή και δεν το καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει τον εαυτό του, γι' αυτό πιάνει τα άκρα. Πολλές φορές από ευλάβεια ξεκινούν μερικοί, αλλά που φθάνουν! Όπως οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι. Άκρη το ένα, άκρη το άλλο! Οι μεν έφθασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του Χριστού και να ρίχνουν την σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για να γίνη καλύτερη η Θεία Κοινωνία· οι άλλοι πάλι έκαιγαν τις εικόνες, τις πετούσαν... Γι' αυτό η Εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλη ψηλά τις εικόνες και, όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά, για να τις προσκυνούμε και να απονέμουμε τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β' σελ. 78-80

0 σχόλια

Γέροντα, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;Άγιος Παΐσιος ο Ἁγιορείτης

1:22 μ.μ. |

- Γέροντα, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

- Εσείς πώς τα βλέπετε;

- Εμείς τι να πούμε, Γέροντα; Εσείς να μας λέγατε.

- Ή ησυχία πού επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε.

Δεν ξέρω τι θα γίνει• πολύ δύσκολη κατάσταση! Ή τύχη τού κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, άλλα ακόμη ό Θεός κρατά φρένο.
Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ό Θεός το χέρι Του.
Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια.
Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει.
Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα πού θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μία βαβυλώνια.
Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλώνια. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων (1), να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82° Ψαλμό: « Ό Θεός, τις όμοιωθήσεταί σοι, μή σιγήσης...».
Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση. Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο.
Μου είπε ένας Κύπριος οικογενειάρχης πού μένει στην Αγγλία: «Κινδυνεύουμε πνευματικά. Πρέπει να φύγω από την Αγγλία οικογενειακώς».
Βλέπεις εκεί ό πατέρας να παίρνει την κόρη, ή μάνα τον γιό. Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα..., ντρέπομαι να τα πω.
Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο πού περιμένουμε και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό.
Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν.
Τώρα είναι να λέει κανείς το ψαλμικό: «Θοϋ τους άρχοντας αυτών ως τον Ώρήβ και Ζήβ καί Ζεβεέ καί Σαλμανά..., οϊτινες είπαν κληρονομήσωμεν έαυτοϊς τό άγιαστήρων τού Θεού» (2).
Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται• είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι.
Ό κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου...» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες.
Ύστερα ή κατεύθυνση τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο πού θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν.
Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει... «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ό καημένος ζαλισμένος. Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά,μία σιγουριά.
Μπορεί να ξεράθηκε ή ελιά, άλλα θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μία μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ό Θεός.
Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι τού Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ό Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της .προσευχής μάς δίνουν ελπίδα. Μή φοβάσθε.
Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα πού πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε.
Ό Θεός μας αγαπά. Ό άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θα είναι.
Δεν σάς τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, άλλα για να ξέρετε πού βρισκόμαστε.
Για μάς είναι μία μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο.
Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες.
Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει ή θεία Χάρις. Αυτό πού θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας ή καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τι θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε.
Ή ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι.
Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη. Να προσευχώμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.
{Γέροντας Παΐσιος}

0 σχόλια

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2015

Ὁ ἑορτασμός τῆς Ἁγίας Κυριακῆς στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν

11:28 π.μ. |

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ 8-7-2015

Ὁ ἑορτασμός τῆς Ἁγίας Κυριακῆς

στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν

Μέ λαμπρότητα ἑορτάσθη ἡ μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς στήν Ἱερά Μητρόπολη Πατρῶν.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος ἐτέλεσε τήν Θεία Λειτουργία ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Κυριακῆς στά Αὐγεραίικα Ἀχαΐας.

Ὁ Σεβασμιώτατος στό κήρυγμά του ἀνεφέρθη ἐκτενῶς στόν βίο τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς καί προέτρεψε τούς πιστούς, νά μιμηθοῦν τήν ζωή τῆς τιμωμένης Ἁγίας, παραμένοντας ἑδραῖοι στήν ἑλληνορθόδοξη πίστη καί παράδοσή μας στούς δύσκολους χρόνους πού ζοῦμε.

Ἐν συνεχείᾳ, καί κατά τήν παράδοση πού ἐπικρατεῖ στήν ὕπαιθρο, ὁ Σεβασμιώτατος παρεκάθισε σέ γεῦμα, τό ὁποῖο παρέθεσαν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ. Κατά τήν διάρκεια τοῦ γεύματος ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας ἀπηύθυνε καί πάλι λόγους οἰκοδομῆς στούς συνδαιτημόνες καί τούς συνεχάρη γιά τήν εὐσέβειά τους καθώς καί γιά τήν ἀγάπη καί τήν φροντίδα τους γιά τά ὡραῖα χωριά μας.

Ἀκολούθως ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ἐπεσκέφθη τά Τσακώνικα, προκειμένου νά εὐχηθεῖ τούς κατοίκους τοῦ χωριοῦ γιά τήν Πανήγυρι τῆς Ἁγίας Κυριακῆς.

Στήν πανηγυρίζουσα ἐνορία τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Βασίλειος Ρίου ἐλειτούργησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ.κ. Χρύσανθος. Ὁ Θεοφιλέστατος ἀπευθυνόμενος στό πλῆθος τῶν πιστῶν, τούς προέτρεψε νά βαδίσουν στά ἴχνη τῆς Ἁγίας Κυριακῆς, δίνοντας τήν μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ στήν κοινωνία μας.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

0 σχόλια

Τρίτη 7 Ιουλίου 2015

Ένας φίλος μας έγραψε το παρακάτω μήνυμα...

12:55 π.μ. |

"Την πίστη μας στο Χριστό μας, στην Παναγιά μας, στους Αγίους μας καθώς και την πρεσβεία τους δε μπορεί κανείς να βάλει σε Capital Control!!!Όλα τα ATM και τις τράπεζες της Ελλάδος να αποστραγγίσουν, μην ξεχνάμε ποτέ...από κάποιες τράπεζες θα ρέει άφθονη η Θεία Χάρις...είναι οι Αγίες Τράπεζες των εκκλησιών μας!!!" (Γιάννης.Δ.Σταύρου)

0 σχόλια

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΛΑΣΙΑΣ

1:29 π.μ. |

Μετά το προσκύνημα μας στην Ι.Μ.Μακελλαριάς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και φτάνοντας στο Μετόχι της Βλασίας ανηφορίσαμε για να προσκυνήσουμε την Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας σε υψόμετρο 1.180. Μας υποδέχτηκε η γερόντισσα Φιλαρέτη, η οποία μας ξενάγησε στο Καθολικό, στο παρεκκλήσιο Γενέσιο της Θεοτόκου, στο κοιμητήριο των πεσόντων στη μάχη της Βλασίας το 1948 και μας πρόσφερε μοναστηριακό κέρασμα στο αρχονταρίκι της Μονής. Βιώσαμε την ευλογία του Αγίου Νικολάου και εντυπωσιαστήκαμε από την πανοραμική θέα, το ελατόδασος που περιβάλλει τη Μονή και τις προσπάθειες της αδελφής Φιλαρέτης για την αναστήλωση και ανακαίνιση της ιστορικής αυτής Μονής.

Να σημειώσουμε ότι και οι δύο Ιερές Μονές ήταν ανδρώες και η λειψανδρία τις κράτησε κλειστές για πολλές δεκαετίες. Ευτυχώς όμως η Παναγία και ο Άγιος Νικόλαος οδήγησαν αυτές τις ψυχές, με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβροσίου, και ξαναζωντάνεψαν οι δυο αυτές ιστορικές Μονές της επαρχίας Καλαβρύτων.

Οι δυο μοναχές της Μακελλαριάς αλλά και η μοναχή του Αγίου Νικολάου Βλασίας, έλκουν την καταγωγή τους από την Πάτρα και κατέχουν πτυχία ανωτάτων σπουδών.

0 σχόλια

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΚΕΛΛΑΡΙΑΣ

12:45 π.μ. |

Το Σάββατο 4 Ιουλίου η Ενορία μας πραγματοποίησε ευλαβικό προσκύνημα στην Ιερά Μονή Παναγίας Μακελλαριάς και στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Οι Ιερείς μαζί με 70 προσκυνητές όλων των ηλικιών ξεκίνησαν πρωί-πρωί του Σαββάτου για την Ιερά Μονή Παναγίας Μακελλαριάς, εκεί τέλεσαν την Θεία Λειτουργία και φιλοξενήθηκαν και ξεναγήθηκαν στο ιστορικό αυτό Μοναστήρι της επαρχίας Καλαβρύτων από την γερόντισσα Μαρκέλλα και την αδελφή Συγκλητική. Όσοι βρέθηκαν εκεί πρώτη φορά εντυπωσιάστηκαν από το φυσικό κάλλος του τοπίου που περιβάλλει τη Μονή και θαύμασαν την επιβλητική της θέση. Με φροντίδα των μοναζουσών και την συμπαράσταση των ευλαβών προσκυνητών έχουν γίνει εργασίες αναστήλωσης και ριζικής ανακαίνισης της Μονής.Τις αξίζουν συγχαρητήρια!