Ὁ Μητροπολίτης, μὲ λόγια συγκινητικὰ ἀνεφέρθη στὴν Βασιλίδα τῶν Πόλεων, στὴν ἵδρυση της ἀπὸ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο, στὴν δόξα καὶ τὴν χιλιόχρονη Αὐτοκρατορία, στὴν φρικτὴ Ἅλωση ἀπὸ τοὺς Φράγκους κατὰ τὴν Δ΄ Σταυροφορίαν τὸ 1204 καὶ τέλος στὴν μαρτυρικὴ πτώση της, ποὺ πλήγωσε τὴν Ρωμιοσύνη, ἀλλὰ καὶ τὸν κόσμον ὁλόκληρο. Ἡ Κωνσταντινούπολη, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, ἦτο τὸ ἰσχυρὸ ἀνάχωμα, ὥστε νὰ μὴν περάση ὁ βαρβαρότης τῶν Τούρκων στὴν Εὐρώπη. Δυστυχῶς ἡ Εὐρώπη, δὲν κατενόησε τότε τὸν κίνδυνο αὐτὸ καὶ ἄφησε ἀνυπεράσπιστη τὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ ἐπῆλθαν στὴν συνέχεια. Οὔτε ὅμως καὶ τώρα κατανοεῖ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα καὶ γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο πολλάκις ἐθρήνησε καὶ θρηνεῖ ἐπὶ πνευματικῶν ἐρειπίων. Ζοφερὸν διαγράφεται, ἴσως, καὶ τὸ μέλλον.

Ἐπίσης, ἀνεφέρθη στὰ τοῦ βίου τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τοῦ τελευταίου Αὐτοκράτορος τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ στὴν σχέση του μὲ τὸν Μωρέα καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν Πάτρα, ὅπου ἐτελέσθη ὁ Γάμος του μὲ τὴν Θεοδώρα, (Μαγδαληνὴ Τόκου, ἀσπασθεῖσα τὸ Ὀρθόδοξον δόγμα καὶ μετανομοσθεῖσαν Θεοδώρα). Στὸ κάστρο του Σανταμερίου τῶν Πατρῶν ἐκοιμήθη κατὰ τὴν γένναν, μαζὶ μὲ τὸ παιδὶ, ἡ σύζυγος τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου Θεοδώρα.

Τέλος ἀνεφέρθη στοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες τῶν Ἑλλήνων, Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι 400 ὁλόκληρα χρόνια καὶ γιὰ ἄλλες περιοχὲς 500, ἔδωσαν τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ εἴμαστε σήμερα ἐμεῖς ἐλεύθεροι.

Εἰδικὴ ἀναφορὰ ἔκανε ὁ Σεβασμιώτατος στοὺς φύλακες τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων τοῦ Γένους μας, οἱ ὁποῖοι φυλάσσουν πνευματικὲς θερμοπύλες καὶ φωτίζουν τὴν Οἰκουμένη ἀπὸ τὸ ἀειλαμπὲς Φανάριο, συνεχίζοντες τὴν ἱερὰν παράδοση καὶ κρατῶντας ἄσβεστη τὴν λαμπάδα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἱερὰ σκυτάλη, ὥστε νὰ τὴν παραδώσουν ἀτόφια στοὺς ἐπιγενομένους. Ὁ Παναγιώτατος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος καί ἡ περί Αὐτόν ἱερά καί ἁγία Ἀδελφότητα.

Τὸ Ἱερὸ Μνημόσυνο τῶν μαρτύρων τῆς Ἁλώσεως, ἐπεσφραγίσθη μὲ τὸν Ἐθνικὸν Ὕμνο.