Σάββατο 12 Ιουλίου 2025
ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ 14/7 έως 20/7/2025
v 17/7 ΠΕΜΠΤΗ Αγίας Μαρίνης: Θεία Λειτουργία 06:45-08:45
v 19/7 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 06:45-08:45
v 20/7 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Προφήτου Ηλιού: Θεία Λειτουργία 06:45-09:45
Παρασκευή 11 Ιουλίου 2025
ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ π. Δημητρίου Μπόκου
Ὁ Χριστὸς ἀποστέλλει τοὺς μαθητές του, τοὺς ἀποστόλους, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Χριστιανούς, γιὰ νὰ εἶναι φῶς μέσα στὸν κόσμο. Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν δὲν πρέπει νὰ περνάει ἀπαρατήρητη, ἀλλὰ νὰ εἶναι φανερὴ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀθέατη μιὰ πόλη ποὺ εἶναι κτισμένη πάνω σὲ βουνό. Καὶ ὅποιος ἀνάβει τὸ φῶς, δὲν τὸ σκεπάζει, δὲν τὸ κρύβει σὲ κάποιο ἀπόκρυφο μέρος, ἀλλὰ τὸ βάζει σὲ μέρος ψηλό, γιὰ νὰ φέγγει παντοῦ καὶ νὰ βλέπουν ὅλοι μέσα στὸ σπίτι (Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων).
Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ μίλησε μὲ τρόπο ποὺ κανένας ἄλλος ἄνθρωπος δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ μιλήσει, μᾶς παραπέμπει ἐν τούτοις νὰ προσέξουμε καὶ νὰ μιμηθοῦμε κυρίως τὴν ἄμεμπτη ζωή του. «Ἅγιοι γίνεσθε, (δι)ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι». Προβάλλει πρὸς μίμηση τὸν ἑαυτό του. Ἔκαμε τὰ πάντα καὶ ὑπέστη τὰ ἅγια Πάθη του, «ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν», ὥστε νὰ ἀκολουθήσουμε ἐμεῖς τὰ δικά του ἀχνάρια. Ἡ θεία μορφή του εἶναι τὸ τέλειο παράδειγμα, εἶναι τὸ φῶς γιὰ μᾶς, διότι «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. 1, 16. 2, 21-22).
Τί θέλει νὰ μᾶς πεῖ ὁ Χριστός; Ὅτι τὸ καλύτερο κήρυγμα θὰ εἶναι ἡ ἁγία ζωὴ τῶν Χριστιανῶν. Ὄχι τὰ λόγια, ἀλλὰ τὰ ἔργα. «Ἔρχου καὶ ἴδε». Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου, γίνονται φῶς τοῦ κόσμου. Ὅπως φῶς εἶναι καὶ ὁ Χριστός. Μεταφέρουν παντοῦ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Τὰ καλά τους ἔργα εἶναι τὸ φῶς ποὺ σώζει τὸν κόσμο. «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων», παραγγέλλει ὁ Χριστός. Οἱ ἄνθρωποι, βλέποντας τὰ καλὰ ἔργα τῶν Χριστιανῶν, θὰ ἔλθουν «εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας». Θὰ γνωρίσουν τὸν ἀληθινὸ Θεό. Θὰ δοξάσουν τὸν Πατέρα τους «τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Θὰ σωθοῦν.
Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ γιὰ τὸν ἀββᾶ Παμβῶ (18 Ἰουλίου), ὅτι εἶχε γίνει σωστικὸ φῶς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Χωρὶς νὰ κηρύττει μὲ λόγια, ἀκόμα καὶ ὅταν τὸν ρωτοῦσαν φορτικὰ οἱ ἄνθρωποι. Ἦταν τόσο ταπεινός, ποὺ ἐπὶ τρία χρόνια ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴν τοῦ δώσει δόξες ἐπὶ τῆς γῆς. Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν τὸν ἄκουσε. Τὸν δόξασε τόσο πολύ, ὥστε κανένας ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε νὰ ἀτενίσει τὸ πρόσωπό του, γιατὶ ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ θεϊκὴ λαμπρότητα. Ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Μωυσῆ, ὅταν ἔλαβε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τὶς δέκα ἐντολὲς καὶ ἔλαμπε ἀπὸ τότε τὸ πρόσωπό του, ἔτσι καὶ τοῦ ἀββᾶ Παμβῶ «ὡς ἀστραπὴ ἔλαμπε τὸ πρόσωπον». Καὶ ἦταν «ὡς βασιλεὺς καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ». Ἦταν γιὰ ὅλους ἕνα φῶς «ἐπὶ τὴν λυχνίαν», φώτιζε τὸν δρόμο τους πρὸς τὸν Θεό. Παρόμοιο φῶς ἦταν καὶ εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι γιὰ τὸν κόσμο.
Ἀλλὰ μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ τὸ ἀντίθετο. Ὁ Χριστιανὸς νὰ εἶναι ὄχι φῶς, ἀλλὰ σκοτάδι γιὰ τὸν κόσμο. Νὰ ἔχει μόνο λόγια καλά, ἀλλὰ ἔργα πονηρά. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ἀκούσει ἀπὸ τὸν Χριστό: «Οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» (Ἀποκ. 3, 1). Ὁ Χριστὸς ἐπισήμανε καὶ ἐπέκρινε ἰδιαίτερα τὴν ὑποκριτικὴ αὐτὴ στάση, ἐξαπολύοντας φοβερὰ «οὐαὶ» ἐναντίον τῶν ὑποκριτῶν γραμματέων καὶ φαρισαίων. Ὁ λόγος; «Λέγουσι γὰρ καὶ οὐ ποιοῦσιν» (Ματθ. 23, 3). Ὅταν λέμε ὅτι εἴμαστε μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ «ἐν τῷ σκότει περιπατῶμεν, ψευδόμεθα καὶ οὐ ποιοῦμεν τὴν ἀλήθειαν» (Α΄ Ἰω. 1, 6).
Σὲ κάθε ἐποχὴ οἱ ὑποκριτὲς Χριστιανοί, εἴτε ποιμένες εἴτε ποιμαινόμενοι, γίνονται σκοτάδι, καταστροφὴ γιὰ τὸν κόσμο. Οὔτε οἱ ἴδιοι εἰσέρχονται στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀποτρέπουν καὶ ἀπομακρύνουν ἀπὸ αὐτὴν καὶ ὅσους θὰ ἤθελαν νὰ μποῦν. Ἐξ αἰτίας τους τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ «βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (Ματθ. 23, 14. Ρωμ. 2, 24).
Ποῦ μᾶς κατατάσσουν τὰ δικά μας ἔργα; Μᾶς κάνουν φῶς ἢ σκοτάδι γιὰ τὸν κόσμο;
Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα!
Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ μίλησε μὲ τρόπο ποὺ κανένας ἄλλος ἄνθρωπος δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ μιλήσει, μᾶς παραπέμπει ἐν τούτοις νὰ προσέξουμε καὶ νὰ μιμηθοῦμε κυρίως τὴν ἄμεμπτη ζωή του. «Ἅγιοι γίνεσθε, (δι)ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι». Προβάλλει πρὸς μίμηση τὸν ἑαυτό του. Ἔκαμε τὰ πάντα καὶ ὑπέστη τὰ ἅγια Πάθη του, «ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν», ὥστε νὰ ἀκολουθήσουμε ἐμεῖς τὰ δικά του ἀχνάρια. Ἡ θεία μορφή του εἶναι τὸ τέλειο παράδειγμα, εἶναι τὸ φῶς γιὰ μᾶς, διότι «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α΄ Πέτρ. 1, 16. 2, 21-22).
Τί θέλει νὰ μᾶς πεῖ ὁ Χριστός; Ὅτι τὸ καλύτερο κήρυγμα θὰ εἶναι ἡ ἁγία ζωὴ τῶν Χριστιανῶν. Ὄχι τὰ λόγια, ἀλλὰ τὰ ἔργα. «Ἔρχου καὶ ἴδε». Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου, γίνονται φῶς τοῦ κόσμου. Ὅπως φῶς εἶναι καὶ ὁ Χριστός. Μεταφέρουν παντοῦ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Τὰ καλά τους ἔργα εἶναι τὸ φῶς ποὺ σώζει τὸν κόσμο. «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων», παραγγέλλει ὁ Χριστός. Οἱ ἄνθρωποι, βλέποντας τὰ καλὰ ἔργα τῶν Χριστιανῶν, θὰ ἔλθουν «εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας». Θὰ γνωρίσουν τὸν ἀληθινὸ Θεό. Θὰ δοξάσουν τὸν Πατέρα τους «τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». Θὰ σωθοῦν.
Διαβάζουμε στὸ Γεροντικὸ γιὰ τὸν ἀββᾶ Παμβῶ (18 Ἰουλίου), ὅτι εἶχε γίνει σωστικὸ φῶς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Χωρὶς νὰ κηρύττει μὲ λόγια, ἀκόμα καὶ ὅταν τὸν ρωτοῦσαν φορτικὰ οἱ ἄνθρωποι. Ἦταν τόσο ταπεινός, ποὺ ἐπὶ τρία χρόνια ζητοῦσε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴν τοῦ δώσει δόξες ἐπὶ τῆς γῆς. Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν τὸν ἄκουσε. Τὸν δόξασε τόσο πολύ, ὥστε κανένας ἄνθρωπος δὲν μποροῦσε νὰ ἀτενίσει τὸ πρόσωπό του, γιατὶ ἀκτινοβολοῦσε ἀπὸ θεϊκὴ λαμπρότητα. Ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Μωυσῆ, ὅταν ἔλαβε ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ τὶς δέκα ἐντολὲς καὶ ἔλαμπε ἀπὸ τότε τὸ πρόσωπό του, ἔτσι καὶ τοῦ ἀββᾶ Παμβῶ «ὡς ἀστραπὴ ἔλαμπε τὸ πρόσωπον». Καὶ ἦταν «ὡς βασιλεὺς καθήμενος ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐτοῦ». Ἦταν γιὰ ὅλους ἕνα φῶς «ἐπὶ τὴν λυχνίαν», φώτιζε τὸν δρόμο τους πρὸς τὸν Θεό. Παρόμοιο φῶς ἦταν καὶ εἶναι ὅλοι οἱ ἅγιοι γιὰ τὸν κόσμο.
Ἀλλὰ μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ τὸ ἀντίθετο. Ὁ Χριστιανὸς νὰ εἶναι ὄχι φῶς, ἀλλὰ σκοτάδι γιὰ τὸν κόσμο. Νὰ ἔχει μόνο λόγια καλά, ἀλλὰ ἔργα πονηρά. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ἀκούσει ἀπὸ τὸν Χριστό: «Οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» (Ἀποκ. 3, 1). Ὁ Χριστὸς ἐπισήμανε καὶ ἐπέκρινε ἰδιαίτερα τὴν ὑποκριτικὴ αὐτὴ στάση, ἐξαπολύοντας φοβερὰ «οὐαὶ» ἐναντίον τῶν ὑποκριτῶν γραμματέων καὶ φαρισαίων. Ὁ λόγος; «Λέγουσι γὰρ καὶ οὐ ποιοῦσιν» (Ματθ. 23, 3). Ὅταν λέμε ὅτι εἴμαστε μὲ τὸν Θεό, ἀλλὰ «ἐν τῷ σκότει περιπατῶμεν, ψευδόμεθα καὶ οὐ ποιοῦμεν τὴν ἀλήθειαν» (Α΄ Ἰω. 1, 6).
Σὲ κάθε ἐποχὴ οἱ ὑποκριτὲς Χριστιανοί, εἴτε ποιμένες εἴτε ποιμαινόμενοι, γίνονται σκοτάδι, καταστροφὴ γιὰ τὸν κόσμο. Οὔτε οἱ ἴδιοι εἰσέρχονται στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀποτρέπουν καὶ ἀπομακρύνουν ἀπὸ αὐτὴν καὶ ὅσους θὰ ἤθελαν νὰ μποῦν. Ἐξ αἰτίας τους τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ «βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι» (Ματθ. 23, 14. Ρωμ. 2, 24).
Ποῦ μᾶς κατατάσσουν τὰ δικά μας ἔργα; Μᾶς κάνουν φῶς ἢ σκοτάδι γιὰ τὸν κόσμο;
Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα!
ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗ ΚΟΝΙΤΣΑ-Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ-ΟΙΚΙΑ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ(ΦΩΤΟΣΤΙΓΜΕΣ)
Σάββατο 5 Ιουλίου 2025
75 Προσκυνητές
Πέμπτη 10 Ιουλίου 2025
ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΟΛΥΒΔΟΣΚΕΠΑΣΤΗΣ-ΚΟΝΙΤΣΑ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ(ΦΩΤΟΣΤΙΓΜΕΣ)
Σάββατο 5 Ιουλίου 2025
Η επίσκεψη της Αγίας Ευφημίας στον Όσιο Παΐσιο.
*«Ποίοις εὐφημιῶν ᾄσμασιν εὐφημήσωμεν τήν Εὐφημίαν, τήν καταδεχθεῖσαν ἀπό ἄνωθεν καί ἐπισκεφθεῖσαν κάτοικον μοναχόν ἐλεεινόν ἐν τῇ Καψάλᾳ. Ἐκ τρίτου τήν θύραν πάλιν τοῦ ἔκρουσε, τετάρτη ἠνοίχθη μόνη ἐκ θαύματος καί εἰσελθοῦσα μέ οὐράνιον δόξαν, τοῦ Χριστοῦ ἡ Μάρτυς, προσκυνοῦντες ὁμοῦ Τριάδα τήν Ἁγίαν βεβαιοῦσα οὕτω τήν ἀσφάλειαν τῆς εἰρήνης καί τῆς θείας εὐφροσύνης». (Ποίημα Οσίου Παϊσίου)
Στις 26 Φεβρουαρίου 1974 (π.η) ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου, κατά τις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ έκανε την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και μία απαλή γυναικεία φωνή να λέει: «Δι᾽εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Παραξενεύθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;». Άκουσε την ίδια φωνή να λέει: «Η Ευφημία!». «Ποια Ευφημία; σκέφθηκε. Μήπως καμιά γυναίκα έκανε την τρέλα να έρθει στο Άγιον Όρος;». Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Με το τέταρτο χτύπημα, η πόρτα, αν και ήταν κλεισμένη με σύρτη, άνοιξε μόνη της, και μπήκε μέσα η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία! Την συνόδευε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος δεν μπήκε μέσα μαζί της, αλλά αμέσως εξαφανίσθηκε. Η Αγία έλαμπε ολόκληρη. Τα ενδύματά της, όπως και τα πάνινα υποδήματα που φορούσε, είχαν ένα ουράνιο γαλάζιο χρώμα. Στην παρουσία της ο Όσιος ένιωσε «ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη». Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φαντασία, της ζήτησε να προσκυνήσουν την Αγία Τριάδα, λέγοντας: «Πες: “Εις το όνομα του Πατρός”». Η Αγία το επανέλαβε απαλά κάνοντας συγχρόνως και μία μετάνοια, όχι όμως προς το Εκκλησάκι, όπως εκείνος, αλλά προς το κελί του. Ο Όσιος παραξενεύθηκε, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι η Αγία κοίταζε προς το εικονάκι της Αγίας Τριάδος, που ήταν κρεμασμένο πάνω από την πόρτα του κελιού του. «Πιο δυνατά», της είπε. Το ξαναείπε η Αγία λίγο πιο δυνατά. -Πιο δυνατά, της είπε και πάλι. Κι εκείνη το επανέλαβε ακόμη πιο δυνατά. -Και του Υιού, είπε ο Όσιος. -Και του Υιού, επανέλαβε η Αγία. -Και του Αγίου Πνεύματος, συνέχισε ο Όσιος, και η Αγία το επανέλαβε κάνοντας και τις μετάνοιες. Στις 26 Φεβρουαρίου 1974 (π.η) ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου, κατά τις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ έκανε την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και μία απαλή γυναικεία φωνή να λέει: «Δι᾽εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Παραξενεύθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;». Άκουσε την ίδια φωνή να λέει: «Η Ευφημία!». «Ποια Ευφημία; σκέφθηκε. Μήπως καμιά γυναίκα έκανε την τρέλα να έρθει στο Άγιον Όρος;». Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Με το τέταρτο χτύπημα, η πόρτα, αν και ήταν κλεισμένη με σύρτη, άνοιξε μόνη της, και μπήκε μέσα η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία! Την συνόδευε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος δεν μπήκε μέσα μαζί της, αλλά αμέσως εξαφανίσθηκε. Η Αγία έλαμπε ολόκληρη. Τα ενδύματά της, όπως και τα πάνινα υποδήματα που φορούσε, είχαν ένα ουράνιο γαλάζιο χρώμα. Στην παρουσία της ο Όσιος ένιωσε «ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη». Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φαντασία, της ζήτησε να προσκυνήσουν την Αγία Τριάδα, λέγοντας: «Πες: “Εις το όνομα του Πατρός”». Η Αγία το επανέλαβε απαλά κάνοντας συγχρόνως και μία μετάνοια, όχι όμως προς το Εκκλησάκι, όπως εκείνος, αλλά προς το κελί του. Ο Όσιος παραξενεύθηκε, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι η Αγία κοίταζε προς το εικονάκι της Αγίας Τριάδος, που ήταν κρεμασμένο πάνω από την πόρτα του κελιού του.
«Πιο δυνατά», της είπε. Το ξαναείπε η Αγία λίγο πιο δυνατά.
-Πιο δυνατά, της είπε και πάλι. Κι εκείνη το επανέλαβε ακόμη πιο δυνατά.
-Και του Υιού, είπε ο Όσιος.
-Και του Υιού, επανέλαβε η Αγία.
-Και του Αγίου Πνεύματος, συνέχισε ο Όσιος, και η Αγία το επανέλαβε κάνοντας και τις μετάνοιες.
-Τώρα να σε προσκυνήσω κι εγώ, της είπε και την προσκύνησε με ευλάβεια. Ασπάσθηκε τα πόδια της, τα χέρια και την άκρη της μύτης.
Έπειτα κάθισαν στον μικρό διάδρομο, όπου υπήρχε ένα μπαουλάκι και ένα σκαμνάκι, και η Αγία του διηγήθηκε τον βίο και τα μαρτύριά της. Την ώρα που τα διηγείτο, ο Όσιος δεν τα άκουγε απλώς, αλλά ένιωθε ότι τα έβλεπε και τα ζούσε. -Πώς άντεξες τόσα μαρτύρια; την ρώτησε. -Αν ήξερα πόση δόξα έχουν οι Άγιοι στον Ουρανό, θα ήθελα να περάσω ακόμη μεγαλύτερα μαρτύρια, απάντησε η Αγία.
Έπειτα την συμβουλεύθηκε για τρία θέματα που τον απασχολούσαν: Το ένα θέμα ήταν εκκλησιαστικό. Του είχαν ζητήσει τη γνώμη του για ένα ζήτημα, και η Αγία του επιβεβαίωσε ότι η απάντηση που είχε δώσει ήταν σωστή. Το δεύτερο ήταν η έκδοση του Βίου του αγίου Αρσενίου και το τρίτο θέμα ήταν δύο ζητήματα που αφορούσαν το Ησυχαστήριο. Όταν η Αγία έφυγε, άφησε τον Όσιο σε κατάσταση «θείας τρέλλας». Έμεινε κλεισμένος στο Καλυβάκι του, μέσα στην παραδεισένια ατμόσφαιρα που είχε φέρει η Αγία με την επίσκεψή της και όπου ήταν διάχυτη μία ουράνια ευωδία. Ο νους του ήταν προσηλωμένος στην ιερή μορφή της, η δε καρδιά του κόντευε να σπάσει από γλυκιά αγάπη και ανέκφραστη χαρά. «Με παλάβωσες, με παλάβωσες, Αγία Ευφημία! φώναζε. Ξέρεις πώς με έκανες; Τέτοια λεπτή γλυκύτητα!».
Ύστερα από δώδεκα μέρες ο Όσιος επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, θέλοντας να κάνει και τις Αδελφές κοινωνούς της ουράνιας ευφροσύνης που ο ίδιος ζούσε. Τις ημέρες που έμεινε εκεί ήταν φανερό ότι ζούσε ακόμη στην ατμόσφαιρα της θείας επισκέψεως. Ένα βράδυ μία Αδελφή τον βρήκε να ασπάζεται με θερμό πόθο μία εικόνα της Αγίας Ευφημίας. Ήταν όλος αλλοιωμένος από θεία αλλοίωση. Και, καθώς κόχλαζε μέσα του η θεία αγάπη, ο αέρας της αναπνοής του έβγαινε ηχηρός, σαν θερμός ατμός. Η κατάσταση αυτή έμοιαζε με εκείνη που τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε περιγράψει σε επιστολή του: «Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και ενώνεται με τον Θεό».
Αργότερα, εις ανάμνηση αυτής της θείας επισκέψεως ο Όσιος έγραψε ένα τροπάριο* που το έψαλλε «εν όλη καρδία», όταν ήταν μόνος του. Βοήθησε επίσης τις Αδελφές να αγιογραφήσουν και την εικόνα της Αγίας Ευφημίας σε στάση να χτυπάει την πόρτα του Κελιού του. Ένα ξύλινο εικονάκι με φωτογραφία αυτής της εικόνας το είχε για πολύ καιρό επάνω στο προσκέφαλό του, στο κελί του στο Άγιον Όρος. «Οι Άγιοι, έγραψε ο Όσιος σε επιστολή του, χαίρονται, όταν τυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων. Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός τις άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια, εάν έχει ευλάβεια, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του ρουφάει όχι μόνον τη Χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά ρουφάει μέσα στην καρδιά του και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τους Αγίους, και τοποθετούνται πια στο Τέμπλο του Ναού του. “Ναός του Αγίου Πνεύματος” ο άνθρωπος». Η μεγάλη του αγάπη για τη «Μεγάλη αυτή Αγία, η οποία, ενώ του ήτο άγνωστη, του έκανε αυτήν τη μεγάλη τιμή», έκαιγε άσβεστη μέσα του, μέχρι την ημέρα που, είκοσι χρόνια αργότερα, το 1994, την επομένη της εορτής της, πήγε να την συναντήσει στον Παράδεισο. (Από το βιβλίο «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης» Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»)
-Τώρα να σε προσκυνήσω κι εγώ, της είπε και την προσκύνησε με ευλάβεια. Ασπάσθηκε τα πόδια της, τα χέρια και την άκρη της μύτης.
Έπειτα κάθισαν στον μικρό διάδρομο, όπου υπήρχε ένα μπαουλάκι και ένα σκαμνάκι, και η Αγία του διηγήθηκε τον βίο και τα μαρτύριά της. Την ώρα που τα διηγείτο, ο Όσιος δεν τα άκουγε απλώς, αλλά ένιωθε ότι τα έβλεπε και τα ζούσε. -Πώς άντεξες τόσα μαρτύρια; την ρώτησε. -Αν ήξερα πόση δόξα έχουν οι Άγιοι στον Ουρανό, θα ήθελα να περάσω ακόμη μεγαλύτερα μαρτύρια, απάντησε η Αγία.
Έπειτα την συμβουλεύθηκε για τρία θέματα που τον απασχολούσαν: Το ένα θέμα ήταν εκκλησιαστικό. Του είχαν ζητήσει τη γνώμη του για ένα ζήτημα, και η Αγία του επιβεβαίωσε ότι η απάντηση που είχε δώσει ήταν σωστή. Το δεύτερο ήταν η έκδοση του Βίου του αγίου Αρσενίου και το τρίτο θέμα ήταν δύο ζητήματα που αφορούσαν το Ησυχαστήριο. Όταν η Αγία έφυγε, άφησε τον Όσιο σε κατάσταση «θείας τρέλλας». Έμεινε κλεισμένος στο Καλυβάκι του, μέσα στην παραδεισένια ατμόσφαιρα που είχε φέρει η Αγία με την επίσκεψή της και όπου ήταν διάχυτη μία ουράνια ευωδία. Ο νους του ήταν προσηλωμένος στην ιερή μορφή της, η δε καρδιά του κόντευε να σπάσει από γλυκιά αγάπη και ανέκφραστη χαρά. «Με παλάβωσες, με παλάβωσες, Αγία Ευφημία! φώναζε. Ξέρεις πώς με έκανες; Τέτοια λεπτή γλυκύτητα!».
Ύστερα από δώδεκα μέρες ο Όσιος επισκέφθηκε το Ησυχαστήριο, θέλοντας να κάνει και τις Αδελφές κοινωνούς της ουράνιας ευφροσύνης που ο ίδιος ζούσε. Τις ημέρες που έμεινε εκεί ήταν φανερό ότι ζούσε ακόμη στην ατμόσφαιρα της θείας επισκέψεως. Ένα βράδυ μία Αδελφή τον βρήκε να ασπάζεται με θερμό πόθο μία εικόνα της Αγίας Ευφημίας. Ήταν όλος αλλοιωμένος από θεία αλλοίωση. Και, καθώς κόχλαζε μέσα του η θεία αγάπη, ο αέρας της αναπνοής του έβγαινε ηχηρός, σαν θερμός ατμός. Η κατάσταση αυτή έμοιαζε με εκείνη που τέσσερις μήνες νωρίτερα είχε περιγράψει σε επιστολή του: «Η ακριβή αγάπη προς τον Θεό, με τις θυσίες της, γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί, και ενώνεται με τον Θεό».
Αργότερα, εις ανάμνηση αυτής της θείας επισκέψεως ο Όσιος έγραψε ένα τροπάριο* που το έψαλλε «εν όλη καρδία», όταν ήταν μόνος του. Βοήθησε επίσης τις Αδελφές να αγιογραφήσουν και την εικόνα της Αγίας Ευφημίας σε στάση να χτυπάει την πόρτα του Κελιού του. Ένα ξύλινο εικονάκι με φωτογραφία αυτής της εικόνας το είχε για πολύ καιρό επάνω στο προσκέφαλό του, στο κελί του στο Άγιον Όρος. «Οι Άγιοι, έγραψε ο Όσιος σε επιστολή του, χαίρονται, όταν τυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων. Όταν ασπάζεται ο Χριστιανός τις άγιες εικόνες και ζητάει βοήθεια, εάν έχει ευλάβεια, με τον ασπασμό που κάνει με την καρδιά του ρουφάει όχι μόνον τη Χάρη του Χριστού, της Παναγίας ή των Αγίων, αλλά ρουφάει μέσα στην καρδιά του και τον Χριστό ολόκληρο ή την Παναγία ή τους Αγίους, και τοποθετούνται πια στο Τέμπλο του Ναού του. “Ναός του Αγίου Πνεύματος” ο άνθρωπος». Η μεγάλη του αγάπη για τη «Μεγάλη αυτή Αγία, η οποία, ενώ του ήτο άγνωστη, του έκανε αυτήν τη μεγάλη τιμή», έκαιγε άσβεστη μέσα του, μέχρι την ημέρα που, είκοσι χρόνια αργότερα, το 1994, την επομένη της εορτής της, πήγε να την συναντήσει στον Παράδεισο. (Από το βιβλίο «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης» Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»)
Μιά ξεχωριστή ἐκδήλωση στόν Παιδικό Σταθμό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.
Στόν πανέμορφο χῶρο τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, στήν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Ἐγλυκάδος, ὃπου εὑρίσκεται ὁ Παιδικός Σταθμός, πραγματοποιήθηκε ἡ καταληκτική ἐκδήλωση γιά τίς διακοπές τοῦ καλοκαιριοῦ, μέ τά παιδιά νά παρουσιάζουν ἓνα θαυμάσιο πρόγραμμα μέ μηνύματα, χαρᾶς, ἀγάπης καί εἰρήνης, πού εἶναι ἀπαραίτητα, παρά ποτέ σήμερα.
Ἡ ὃλη ἐκδήλωσις συγκίνησε τούς πάντας, ὂχι μόνον τούς γονεῖς τῶν παιδιῶν, ἀλλά καί ὃλους ὃσοι παρευρέθησαν στήν γιορτή.
Χαιρετισμόν ἀπηύθυνε, ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Παιδικοῦ Σταθμοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Κωνσταντῖνος Ἀθανασόπουλος, ἐνῶ τήν ὃλη τελετή ἒκλεισε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐπήνεσε καί εὐχαρίστησε τόν π. Κωνσταντῖνο, γιά τήν ὃλη ἐργασία του στήν Ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Ἐγλυκάδος καί στόν Παιδικό Σταθμό καί ἐξέφρασε τήν εὐαρέσκειάν του καί στούς ἐργαζομένους τοῦ Σταθμοῦ.
Ἰδιαιτέρως εὐχαρίστησε τούς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν στήν κοινωνία τά παιδιά τους καί τά ἀνατρέφουν σύμφωνα μέ τήν Ἑλληνορθόδοξη παράδοση, πού τά ὁδηγοῦν στήν Ἐκκλησία καί τά ἐμπιστεύονται σ’ αὐτήν. Τούς χαρακτήρισε μεγάλους εὐεργέτας τῆς κοινωνίας μας καί τῆς πατρίδος μας καί ἀγωνιστάς σέ μιά δύσκολη ἐποχή.
«Μόνο αὐτά τά ἀγγελούδια», ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος θά μποροῦσαν μέ αὐτό τόν μοναδικό, δικό τους τρόπο, νά μεταφέρουν στόν κόσμο ὁλόκληρο, αὐτά τά μηνύματα τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης. Μόνο αὐτά τά παιδιά, μέ τίς ἁγνές παιδικές φωνές τους, θά μποροῦσαν νά εὐαισθητοποιήσουν τόν κόσμο, γιά ὃσα συμβαίνουν μέ τούς πολέμους σέ διάφορα μέρη τῆς γῆς, ἐξ’ αἰτίας τῶν ὁποίων πολλά παιδιά ἂδικα ὑποφέρουν ἢ καί σκοτώνονται...».
Στό τέλος ὁ Σεβασμιώτατος προσέφερε δῶρο σέ ὃλα τά παιδιά.
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2025
ΜΙΚΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ & ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΟΛΓΑ
10/7 ΠΕΜΠΤΗ προς 11/7 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Αγίας Ευφημίας Μεγαλομάρτυρος και Αγίας Όλγας της Ισαποστόλου: Μικρά Αγρυπνία,αρτοκλασία & Θεία Λειτουργία: 21:00-00:30
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(Atom)
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΛΥΧΝΟΣ TV-ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ
ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΑ 2025-2026
ΕΛΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ...
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΓΑΠΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΦΙΛΩΠΤΩΧΟ ΤΑΜΕΙΟ
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
13/9 Κυριακή απόγευμα: 18:30 Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας. 14/9 ΔΕΥΤΕΡΑ «Η ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ»: Θεία Λειτουργία... -
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 α) 08:30 29ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ β) 09:00 3ο ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ γ) 09:30 45ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ δ) 18:3... -
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τ... -
Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. ... -
Ἀγαπητοί μου Ἐκπαιδευτικοί, Ἄρχισε ἤδη ἡ νέα σχολικὴ χρονιὰ καὶ ὃλοι σας, οἱ Δάσκαλοι καί οἱ Καθηγητές, μὲ τὴν ζέουσα διάθεση τῆς καρδιᾶς ...
Η λίστα ιστολογίων μου
ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ
Δώσε ζωή...