ΟΛΟΘΕΡΜΕΣ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ ΣΑΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ 

ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΑΣ!!!

Μὲ λαμπρότητα ἑορτάσθη ἡ Παναγία ἡ Βοήθεια, στὸν ὁμώνυμο Ἱερὸ Ναό της, στὸ μεγάλο Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο τῶν Πατρῶν, τὸ ὁποῖο φέρει τὸ ὄνομα «Παναγία ἡ Βοήθεια».

Στὸν Ἱερὸ Ναὸ φυλάσσεται ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας, ἀντίγραφο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας, ἀπὸ τὸ Μοναστήρι της στὴν Χίο, τὸ ὁποῖο ἵδρυσε ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος ὁ Βαγιάνος.

Στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Νοσοκομείου τῶν Πατρῶν φυλάσσεται ἀπότμημα τοῦ Ἱεροῦ καὶ χαριτοβρύτου Λειψάνου, τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου, τοῦ ἐν Χίῳ.

• Τὴν παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς, Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ τὸ ἑσπέρας, ἐχοροστάτησε στὸν Ἑσπερινὸ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος καὶ ἐκήρυξε τὸν θεῖο λόγο, σχετικὰ μὲ τὴν εὐλάβεια τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου πρὸς τὴν Θεοτόκο καὶ τὸν βίο τοῦ Ὁσίου πατρός, ὁ ὁποῖος προσέφερε τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του κυρίως σὲ λεπροὺς ἀσθενεῖς, τοὺς ὁποίους ὑπηρέτησε μὲ αὐταπάρνηση.

Μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ ἐλιτανεύθη ἡ Εἰκόνα τῆς Παναγίας πρὸς εὐλογίαν καὶ ἐνίσχυσιν πρωτίστως τῶν ἀσθενῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ προσωπικοῦ τοῦ Νοσοκομείου.

• Ἀνήμερα τῆς Ἑορτῆς, ἐχοροστάτησε στὸν Ὄρθρο καὶ ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε τὸν θεῖο λόγο, περὶ τῆς Παναγίας στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ περὶ τῆς τιμῆς Της στὴν Θεία Λειτουργία, ἀναλύσας τὸ σχετικὸν ἰκέσιον καὶ εὐχαριστήριον χωρίον: «Τῆς Παναγίας, Ἀχράντου, Ὑπερευλογημένης, Ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας…».

Ὁ Σεβασμιώτατος ἐξέφρασε τὴν ἀγάπη του, τὴν εὐαρέσκεια καὶ τὸν ἔπαινο πρὸς τὸν Ἱερέα τοῦ Νοσοκομείου, Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Χαρίτωνα Ἀθανασόπουλον, πρὸς τὸν Διοικητὴ τοῦ Νοσοκομείου κ. Δημήτριον Μπάκον, τὸν Ὑποδιοικητή, τὸ Ἰατρικὸ καὶ Νοσηλευτικὸ προσωπικὸ καὶ πρὸς ὅλους τους Ἐργαζομένους στὸ μεγάλο αὐτὸ Νοσηλευτικὸ Ἵδρυμα. Εὐχήθηκε δὲ ἀποκατάσταση τῆς ὑγιείας ὅλων τῶν ἀσθενῶν, διὰ πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Στὸ τέλος τόν Σεβασμιώτατο εὐχαρίστησε ὁ π. Χαρίτων, γιὰ τὸ ἀμέριστο ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸ Νοσοκομεῖο, ἐνῷ ὁ Διοικητὴς τοῦ Νοσοκομείου κ. Δημήτριος Μπάκος, μίλησε μὲ θερμὰ καὶ εὐγνώμονα λόγια γιὰ τὸν Ἱεράρχη καὶ τοῦ προσέφερε εἰς ἔνδειξιν τιμῆς καὶ βαθέος σεβασμοῦ τιμητικὴ πλακέτα, γιὰ τὴν ἀδιάλειπτη στήριξη καὶ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη του πρὸς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ ἅπαν τὸ προσωπικὸ τοῦ Νοσοκομείου.

Μὲ θερμὰ λόγια μίλησε γιὰ τὸν Σεβασμιώτατο καὶ ὁ Πρόεδρος τῶν Ἐργαζομένων στὸ Νοσοκομεῖο.

Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ, ἐτελέσθη Ἀρχιερατικὸ Συλλείτουργο, στὸν μεγαλοπρεπῆ καὶ ἱστορικὸ Ἱερό Ναὸ τῆς Παντανάσσης τῶν Πατρῶν, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρου καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

– Οἱ Γορτύνιοι τῶν Πατρῶν, ἑόρτασαν τὴν Ἱερὰ Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε’ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, μὲ τὴν παρουσία τῆς Προέδρου τοῦ Συλλόγου τῶν ἐν Πάτραις Γορτυνίων κ. Γεωργίας Καραλή, τῶν Μελῶν τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου καὶ τῶν Μελῶν του Συλλόγου.

– Ὁ Σύλλογος τῶν ἐν Πάτραις Ἀρκάδων, ἐπίσης ἑόρτασε στόν ἴδιο Ἱερό Ναό τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Νεομάρτυρος Δημητρίου του ἐν Τριπόλει μαρτυρήσαντος. Ἐκκλησιάστηκαν ὁ Πρόεδρος κ. Παναγιώτης Καρασπήλιος καὶ τὰ Μέλη τοῦ Συλλόγου.

– Ἐπίσης ἡ Ἕνωσις τῶν ἐν Πάτραις Κυπρίων, ἐτίμησε τοὺς Ἥρωες τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ Ἀγῶνα τῆς Κύπρου ἀπὸ τὴν Ἀγγλικὴ κατοχή. Τοὺς Ἥρωες τῆς Ε.Ο.Κ.Α οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδος τους καὶ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα. Τὸ «παρὼν» ἔδωσαν ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως τῶν ἐν Πάτραις Κυπρίων κ. Εὐάγγελος Πολυβίου καὶ πλῆθος τῶν Κυπρίων ποὺ ζοῦν καὶ προοδεύουν στὴν πόλη τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρος, ἐκήρυξε τὸν θεῖο λόγο, μὲ γλαφυρότητα καὶ θεολογικὸ βάθος ἀναφερθεὶς στὸν Ἀπόστολο Θωμᾶ καὶ στὴν ὁμολογία του καὶ στὸν Ἅγιο Ἐθνοϊερομάρτυρα Γρηγόριο τὸν Ε’, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸν ἐκ Δημητσάνης, ὁ ὁποῖος προσεφέρθη ὡς ἐθελόθυτον θῦμα, ὑπέρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀπαγχονισθείς, ἀνήμερα τὸ Πάσχα τοῦ 1821, ὑπὸ τῶν Τούρκων, στὴν κεντρικὴ πύλη τοῦ Πατριαρχείου.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, εὐχαρίστησε τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρο καὶ στὴν συνέχεια μίλησε συγκινητικὰ γιὰ τὰ Ἱερὰ Σφάγια τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους, Γορτυνίους Ἀρκάδες γενικὰ καὶ Κυπρίους, ἀναφερθεὶς συγκριτικὰ στοὺς Ἐθνοϊερομάρτυρας Γρηγόριο τὸν Ε’ καὶ Κυπριανὸ Κύπρου, τοὺς Νεομάρτυρας Πολύδωρον τὸν ἐκ Λευκωσίας καὶ Νεομάρτυρα Δημήτριον τὸν ἐν Τριπόλει μαρτυρήσαντα, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κοινὸ πνευματικό, τὸν Ἅγιο Μακάριο τὸν Νοταρᾶ, Ἐπίσκοπον Κορίνθου.

Ἐν συνεχείᾳ μίλησε γιὰ τὸν ἀγῶνα τῆς Ε.Ο.Κ.Α καὶ ἑστίασε στὶς ἡρωικὲς μορφές, ὅπως τοῦ Γρηγορίου Αὐξεντίου καὶ τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, ἀναγνώσας κείμενα ποὺ προκάλεσαν βαθύτατη συγκίνηση στὸ πυκνὸ Ἐκκλησίασμα.

Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία σχηματίστηκε λιτανευτικὴ πομπὴ μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ἐθνοϊερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε’, ἡ ὁποία κατέληξε ἐνώπιον τῆς προτομῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε’, ὅπου ἀνεπέμφη δέησις, κατετέθησαν στέφανοι καὶ ἐψάλη ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος. Τὴν Κυβέρνηση ἐξεπροσώπησε ὁ Ὑφυπουργὸς Πολιτισμοῦ κ. Ἰάσων Φωτήλας. Παρέστησαν ἐπίσης ὁ Ἀναπληρωτὴς Περιφερειάρχης κ. Χαράλαμπος Μπονάνος, Ἀντιπεριφερειάρχες, Ἀντιδήμαρχοι, Πολιτευτές, Ἐκπρόσωποι Ἀρχῶν καὶ Φορέων καὶ πλῆθος Λαοῦ.

Ο Χριστός αναστήθηκε «διαγενομένου του σαββάτου», αφού πέρασε δηλαδή το Σάββατο. Η Ανάστασή του έγινε αντιληπτή από τις Μυροφόρες (και πρώτα-πρώτα από την Παναγία) «οψέ σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων», αργά τη νύχτα του Σαββάτου, την ώρα που ξημέρωνε η πρώτη μέρα της εβδομάδας, «όρθρου βαθέος», βαθιά χαράματα, «λίαν πρωί», «σκοτίας έτι ούσης», «τη μιά των σαββάτων», κατά τις μαρτυρίες των ευαγγελιστών.

Δηλαδή ο Κύριος αναστήθηκε τη νύχτα της Κυριακής. Την ίδια μέρα, προς το βράδυ της Κυριακής, «ούσης οψίας», κάνει την πρώτη του εμφάνιση στους μαθητές του. «Μεθ’ ημέρας οκτώ», την άλλη Κυριακή, εμφανίζεται ξανά για να βεβαιώσει και τον Θωμά για την Ανάστασή του (Κυριακή του Θωμά).

Η Κυριακή είναι «η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος», η μέρα του Κυρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε πάντοτε το Πάσχα. Όλες τις Κυριακές, όλο τον χρόνο. Ακόμα και μέσα στην πένθιμη Σαρακοστή, τις Κυριακές ψάλλουμε αναστάσιμους ύμνους, γιορτάζουμε την Ανάσταση.

Ημέρα Κυριακή έγιναν όλα τα σωτήρια γεγονότα του Θεού προς εμάς. Η δημιουργία του κόσμου, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Χριστού, η Ανάσταση, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος (Πεντηκοστή). Ημέρα Κυριακή ο ευαγγελιστής Ιωάννης δέχθηκε την Αποκάλυψη. Είδε «εν Πνεύματι» τον αναστάντα Κύριο με πρόσωπο που έλαμπε «ως ο ήλιος». «Εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων», του είπε, «και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκ. 1, 10. 16-18).

Ημέρα Κυριακή θα έλθει ο Κύριος ξανά κατά τη Δευτέρα Παρουσία του «επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής» και θα αναστηθούμε όλοι μας. Και είναι η Κυριακή όχι μόνο πρώτη μέρα της εβδομάδας, αλλά και ογδόη. Επειδή συμβολίζει και τον μέλλοντα αιώνα, την ατελεύτητη αιωνιότητα στη Βασιλεία του Θεού. Θα είναι ανέσπερη, αβράδιαστη Κυριακή.

«Η μία των σαββάτων» λοιπόν, η μέρα της Ανάστασης, είναι «η κλητή και αγία ημέρα, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων», δηλαδή επίσημη, υπερέχουσα, εξέχουσα ημέρα και εορτή. Ανάλογη είναι και η αίγλη της κάθε Κυριακής, αφού σε κάθε Κυριακή κάνουμε Πάσχα ξανά. Η Θεία Ευχαριστία είναι όντως το σπουδαιότερο πράγμα που τελείται στον κόσμο. Συντηρεί μυστικά τον κόσμο. Κόσμος χωρίς Θεία Λειτουργία είναι αυτομάτως ανοημάτιστος. Και δεν έχει περαιτέρω λόγο ύπαρξης.

Η Κυριακή δόθηκε για να μετέχουμε στη Θεία Ευχαριστία, στην Ανάσταση του Χριστού, να προετοιμάσουμε την κοινή μας ανάσταση κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Κάθε άλλη απασχόληση την ημέρα της Κυριακής, ιδιαιτέρως εν ώρα Θείας Λειτουργίας, είναι ανεπίτρεπτη. Ευλογημένη είναι μόνο η συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και η φιλανθρωπία.

Ιδιαιτέρως τονίζει την ιερότητα της Κυριακής ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Έξι μέρες, λέει, να εργάζεσθε, και την Κυριακή να πηγαίνετε στην Εκκλησία, να σκέφτεστε τις αμαρτίες σας, τον θάνατο, την κόλαση, τον Παράδεισο, την ψυχή. Ούτε να πουλάτε ούτε να αγοράζετε ημέρα Κυριακή. Το κέρδος που βγάζετε την Κυριακή είναι καταραμένο. Βάζετε φωτιά και κατάρα στο σπίτι σας, όχι ευλογία. Κι αν τύχει να πουλήσεις πράγματα την Κυριακή σε άνθρωπο που έχει ανάγκη, εκείνο το κέρδος μην το σμίγεις στη σακούλα σου, γιατί τη μαγαρίζει. Δώσε το ελεημοσύνη. Για να μην πάθετε κανένα κακό, είτε σωματικό είτε ψυχικό, να φυλάγετε την Κυριακή.

Λοιπόν;

Κοιμάσαι την Κυριακή; Πας για κυνήγι, για εκδρομή, για ποδόσφαιρο, για τεστ και διαγώνισμα στο φροντιστήριο; Πας στο χωράφι για τα μαρούλια σου, να μαζέψεις τα λεμόνια σου; Ψωνίζεις την Κυριακή; Ανοίγεις το μαγαζί σου να πουλήσεις;

Ξανασκέψου το πιο προσεκτικά!

Χριστός ανέστη! Καλή, ευλογημένη εβδομάδα! Χρόνια πολλά!

• Εσπερινή σύναξη Δευτέρας: Δευτέρα 20/4 στις 17:00 Εσπερινός Παράκληση προς την Παναγία μετ' αρτοκλασίας και κήρυγμα.
• 23/4 ΠΕΜΠΤΗ Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου: Θεία Λειτουργία 07:00
• 25/4 ΣΑΒΒΑΤΟ Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου: Θεία Λειτουργία 07:00 
• 26/4 ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ Των Αγίων Μυροφόρων: Θεία Λειτουργία 07:00
  

«…σκοπούντων ημών … τα μη βλεπόμενα» (Β΄ Κορ. 4, 18)

Πα­ρα­μέ­ρι­σε τη βα­ρειά βε­λού­δι­νη κουρ­τί­να τη στιγ­μή που τα πλά­τη του ου­ρα­νού και τα πέ­ρα­τα της γης αν­τή­χη­σαν α­π’ τον ευ­φρό­συ­νο ή­χο της α­να­στά­σι­μης καμ­πά­νας. Η ό­μορ­φη πριγ­κί­πισ­σα α­π’ τ’ α­νοι­χτό πα­ρά­θυ­ρο του χρό­νου έ­ρι­ξε το βλέμ­μα της στη γη. Ξε­χώ­ρι­σε α­μέ­σως το μι­κρό σπι­τι­κό, που ή­ταν κά­πο­τε η κα­τοι­κί­α της. Τα δυ­ό της παι­διά έ­λει­παν. Η γριά μά­να της, σκυ­φτή α­π’ τα χρό­νια, μα πι­ό­τε­ρο α­π’ τον κα­ϋ­μό, μπαι­νό­βγαι­νε στις κά­μα­ρες αρ­γο­πα­τών­τας και συ­χνο­στε­νά­ζον­τας.

Πά­νε τώ­ρα τρί­α χρό­νια που η γριά δεν σή­κω­σε κε­φά­λι. Και πώς να το ’­κα­νε; Η κό­ρη της έ­φυ­γε. Για το τα­ξί­δι που δεν έ­χει ε­πι­στρο­φή. Ή­ταν η μο­νά­κρι­βη α­γα­πη­μέ­νη της κό­ρη, με­γα­λω­μέ­νη με ελ­πί­δες, καρ­δι­ο­χτύ­πια και ό­νει­ρα. Κι αλ­λοί­μο­νο! Έ­φυ­γε με πό­νο. Δεν έφτανε που χήρεψε νωρίς, μα έφυγε χτυ­πη­μέ­νη και η ίδια πρό­ω­ρα, βα­σα­νι­σμέ­νη σκλη­ρά α­πό αρ­ρώ­στια που δεν τής έπρεπε. Η καρ­διά της μά­νας έ­λει­ω­νε κα­θώς την έ­βλε­πε να σβή­νει. Και τώ­ρα που χά­θη­κε ο­ρι­στι­κά, α­φή­νον­τας τα δυ­ό της βλα­στα­ρά­κια ορ­φα­νά, η γριά μέ­νει φαρ­μα­κω­μέ­νη αθε­ρά­πευ­τα.

Δεν εί­ναι μό­νο η α­βά­στα­χτη θλί­ψη που ρή­μα­ξε για πάν­τα την καρ­διά της. Μέ­σα της ορ­θώ­θη­καν α­μεί­λι­κτα τα ε­ρω­τη­μα­τι­κά. Για­τί; Τί έ­φται­ξε η κό­ρη της για να φύ­γει τό­σο γρή­γο­ρα; Και για­τί να πο­νέ­σει τό­σο πο­λύ; Πού εί­ναι ο Θε­ός; Πού εί­ναι η α­γά­πη του; Πώς στέ­ρη­σε τα μι­κρά α­πό τη μά­να τους; Αχ! Πό­σο ά­δι­κα τα ’νι­ω­θε ό­λα αυ­τά! Η πί­στη της κλο­νί­στη­κε βα­θιά. Χτυ­πού­σαν οι καμ­πά­νες το Με­γα­λο­βδό­μα­δο, μα στη γριά δεν έ­λε­γαν πλέ­ον τί­πο­τε. Τα ό­νει­ρα, η χα­ρά της, η ψυ­χή της ό­λη, κα­τέ­βη­καν στον τά­φο με την κό­ρη της. Α­νά­στα­ση γι’ αυτήν πο­τέ δεν θα ερ­χό­ταν πια.

Στά­θη­κε στο ει­κο­νο­στά­σι της, μα ό­χι για να προ­σευ­χη­θεί. Πά­ει και­ρός που ξέ­μα­θε α­π’ αυ­τά. Πή­ρε μο­νά­χα το κου­τί με τα κει­μή­λια του σπι­τιού της. Αυ­τά που περ­νών­τας α­πό μά­να σε κό­ρη είχαν φτά­σει και σ’ αυ­τήν. Και α­π’ αυ­τήν στην κό­ρη της. Ξε­σκό­νι­σε με το πα­νί που κρά­τα­γε κι ά­νοι­ξε το κου­τί. Χά­ι­δε­ψε δυ­ο μι­κρά μεν­τα­γιόν που στό­λι­ζαν κά­πο­τε τον λαι­μό της κό­ρης της. Τ’ α­σπά­στη­κε μ’ έ­να στε­ναγ­μό. Ξα­νά­κλει­σε το κου­τί κα­θώς τα δά­κρυ­α α­νά­βρυ­ζαν καυ­τά α­π’ τα μά­τια της.

Πι­α­σμέ­να χέ­ρι-χέ­ρι τα δυ­ό της εγ­γο­νά­κια έτρε­χαν χα­μέ­να μέ­σα στο πο­λύ­βου­ο πλή­θος. Τρα­βού­σαν για την ο­λο­φώ­τει­νη εκ­κλη­σί­α, α­π’ ό­που α­κού­γον­ταν οι ψαλ­μω­δί­ες της Α­νά­στα­σης ανα­κα­τε­μέ­νες με της καμ­πά­νας τους χτύ­πους. Ή­ταν η πρώ­τη φο­ρά που πή­γαι­ναν στην Α­νά­στα­ση μό­να τους. Τρί­α χρό­νια η γριά, κα­κι­ω­μέ­νη με τον Θε­ό, δεν πά­τη­σε σε εκ­κλη­σιά, καν­τή­λι δεν ά­να­ψε. Κι από­ψε, μπρος στην ε­πι­μο­νή τους, τ’ ά­φη­σε πα­ρά τη θέ­λη­σή της.

Μα τώ­ρα τα παι­διά στα­μά­τη­σαν. Δεν μπο­ρού­σαν να πλη­σιά­σουν στην εκ­κλη­σί­α. Το πυ­κνό πλή­θος έ­κλει­νε α­σφυ­κτι­κά γύ­ρω τους. Ή­ταν α­δύ­να­το να προ­χω­ρή­σουν άλ­λο. Οι α­να­στά­σι­μες λαμ­πά­δες στα μι­κρά χε­ρά­κια τους ήταν α­κό­μα σβη­στές.

- Δεν βλέ­πω τί­πο­τε α­πό ’­δω! δι­α­μαρ­τυ­ρή­θη­κε το ε­ξά­χρο­νο α­γο­ρά­κι.

- Ού­τε κι ε­γώ! α­πάν­τη­σε η ο­χτά­χρο­νη αδελ­φού­λα του.

- Την τε­λευ­ταί­α φο­ρά μάς κρά­τα­γε ψη­λά στην αγ­κα­λιά της η μα­μά και τα βλέ­πα­με ό­λα. Για­τί να μην εί­ναι και τώ­ρα ε­δώ! α­να­στέ­να­ξε το α­γό­ρι. Αχ! μα­μά μου! Πού εί­σαι; κλα­ψού­ρι­σε πο­νε­μέ­να υ­ψώ­νον­τας τα μά­τια του στον ου­ρα­νό.

- Έ­λα τώ­ρα, μην κλαις μπρο­στά σε τό­σο κό­σμο! προ­σπά­θη­σε η α­δελ­φή του να το πα­ρη­γο­ρή­σει, μα κι αυ­τή με κό­πο συγ­κρα­τι­ό­ταν να μην κλά­ψει.

Η καρ­διά της πριγ­κί­πισ­σας ρά­γι­σε. Τα μά­τια της γέ­μι­σαν δά­κρυ­α. Το μη­τρι­κό της χέ­ρι α­πλώ­θη­κε α­μέ­σως α­π’ τον ου­ρα­νό και σκού­πι­σε α­πα­λά τα κλα­μέ­να πρό­σω­πα των παι­διών της. Α­πο­ρη­μέ­να στο ζε­στό της άγ­γιγ­μα ε­κεί­να σή­κω­σαν το κε­φά­λι τους. Μια φω­τει­νή πα­νέ­μορ­φη γυ­ναί­κα τα σή­κω­νε και τα ’­σφιγ­γε στην αγ­κα­λιά της.

- Μα­μά! φώ­να­ξαν με δυ­να­τή φω­νή και τα μι­κρά τους χέ­ρια τυ­λί­χτη­καν στο λαι­μό της.

- Παι­διά μου! Α­γα­πη­μέ­να μου!

Η γνώ­ρι­μη μη­τρι­κή φω­νή αν­τή­χη­σε τρυ­φε­ρή στ’ αυ­τιά τους. Γύ­ρω τους ό­λα εί­χαν γί­νει φω­τει­νά. Ού­τε που ρώ­τη­σαν πώς βρέ­θη­κε η μα­μά τους ε­κεί. Κι ού­τε που κα­τά­λα­βαν πώς α­πό τη γη βρέ­θη­καν στ’ α­θε­ώ­ρη­τα ύ­ψη του ου­ρα­νού. Οι μι­κρές τους καρ­διές φού­σκω­σαν από α­νεί­πω­τη ευ­τυ­χί­α. Τους φαί­νον­ταν πως θα σπά­σουν.

Έ­να κρυ­στάλ­λι­νο πα­λά­τι ξε­πρό­βα­λε μες α­π’ τα χρυ­σα­φέ­νια σύν­νε­φα λου­σμέ­νο στο φώς. Α­στρα­πο­βό­λοι άγ­γε­λοι τους προ­ϋ­πάν­τη­σαν, υ­πο­κλι­νό­με­νοι στην πριγ­κί­πισ­σα κι ανοί­γον­τας δι­ά­πλα­τα πύ­λες χρυ­σές. Τα δυο παι­διά έ­βλε­παν εκ­στα­τι­κά.

- Μα­μά, ε­δώ μέ­νεις; ρώ­τη­σε το κο­ρί­τσι θαμ­πω­μέ­νο. Και εί­σαι πριγ­κί­πισ­σα τώ­ρα;

- Ναί, παι­διά μου, α­πάν­τη­σε η μη­τέ­ρα τους. Ο Χρι­στός μού τα χά­ρι­σε όλα αυ­τά, ε­πει­δή σας στε­ρή­θη­κα τό­σο νω­ρίς και για ό­σα υπέ­φε­ρα με την αρ­ρώ­στια μου. Εί­μα­στε μια με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια ε­δώ, γνω­στοί κι α­γα­πη­μέ­νοι ό­λοι με­τα­ξύ μας. Και σή­με­ρα κά­νου­με χα­ρά με­γά­λη για την Α­νά­στα­ση.

Πράγ­μα­τι α­π’ ό­λα τα μή­κη του ου­ρα­νού α­μέ­τρη­τοι άγ­γε­λοι και άν­θρω­ποι φά­νη­καν να προ­χω­ρούν κρα­τών­τας λαμ­πά­δες α­ναμ­μέ­νες και ψάλ­λον­τας μια πρω­τά­κου­στη με­λω­δί­α. Ή­ταν ντυ­μέ­νοι στα λευ­κά και λαμ­πε­ροί σαν τον ή­λιο. Η πριγ­κί­πισ­σα με τα παι­διά της προ­χώ­ρη­σαν μα­ζί τους. Κα­τευ­θύ­νον­ταν προς τον θρό­νο του Χρι­στού. Ε­κεί η πριγ­κί­πισ­σα προ­σκύ­νη­σε ευ­λα­βι­κά τρεις φο­ρές.

- Να με, Κύ­ρι­έ μου, με τα παι­διά που μου έδω­σες! εί­πε κι έ­σπρω­ξε προς τον θρό­νο τα μι­κρά της.

Οι άγ­γε­λοι που στέ­κον­ταν μπρο­στά κι­νή­θη­καν αυθόρ­μη­τα να τα εμ­πο­δί­σουν, θαρ­ρών­τας ά­πρε­πο να πλη­σιά­σουν κον­τύ­τε­ρα. Μα ο Χρι­στός χα­μο­γέ­λα­σε.

- Α­φή­στε τα παι­διά να ’ρ­θουν σε μέ­να και μην τα εμ­πο­δί­ζε­τε! εί­πε με τη γλυ­κειά του φω­νή.

Τα παι­διά πλη­σί­α­σαν και ο Χρι­στός τα πή­ρε στα γό­να­τά του.

- Κα­λώς τα μου! εί­πε γε­μά­τος κα­λω­σύ­νη. Τα χά­ι­δευ­ε, τα ευ­λο­γού­σε, τα ’­σφιγ­γε στην αγ­κα­λιά του. Κα­λώς τ’ α­γα­πη­μέ­να μου! Τί θέ­λε­τε να κά­νω για σας;

Α­πό το πρό­σω­πό του αν­τι­φέγ­γι­ζε υ­πέρ­λαμ­προ φως κι α­νέκ­φρα­στη ο­μορ­φιά. Μια πρω­τό­γνω­ρη εμ­πει­ρί­α μά­γευ­ε τα παι­διά, έ­κα­νε την καρ­διά τους να λει­ώ­νει α­πό α­γαλ­λί­α­ση. Ω­στό­σο,

- Τη μα­μά μας θέ­λου­με! πε­τά­χτη­κε ο μι­κρός. Α­φού εί­σαι τό­σο κα­λός, για­τί μας την πή­ρες;

- Στον κα­θέ­να γί­νε­ται αυ­τό που όν­τως τον συμ­φέ­ρει. Και σχε­δι­ά­ζε­ται πο­λύ προ­σε­χτι­κά, να μην α­δι­κη­θεί κα­θό­λου. Με βά­θος σο­φί­ας και στορ­γής. Για τη μη­τέ­ρα σας ήρ­θε η ώ­ρα της. Αυ­τὸ ήταν το κα­λύ­τε­ρο για ό­λους σας. Ε­τοι­μά­ζει τώ­ρα με πε­ρισ­σή α­γά­πη τον τό­πο και για σας. Ό­μως, για πέ­στε μου: Δεν εί­χα­τε α­πό­λυ­τη εμ­πι­στο­σύ­νη στη μη­τέ­ρα σας; Ό,τι κι αν έ­κα­νε, δεν ή­ταν πάν­το­τε για το κα­λό σας; Ε, λοι­πόν, αυτό ζη­τά­ω κι ε­γώ. Εμ­πι­στευ­θεί­τε με σαν τη μη­τέ­ρα σας. Ό,τι κι αν γί­νε­ται α­πό μέ­να, εί­ναι, αν ό­χι το πιο ευ­χά­ρι­στο, σί­γου­ρα το κα­λύ­τε­ρο για ό­λα τα παι­διά μου. Τα δώ­ρα μου δεν εί­ναι πάν­τα φα­νε­ρά. Δεν δό­θη­κε σε σας η γνώ­ση για ό­λα τα συμ­βαί­νον­τα ή για τα μέλ­λον­τα. Υπερ­βαί­νει τους ώ­μους σας έ­να τέ­τοι­ο φορ­τί­ο. Ε­σείς μό­νο εμ­πι­στευ­θεί­τε με.

- Και πώς θα ζή­σου­με εμείς χω­ρίς μα­μά; συ­νέ­χι­σε τό α­γο­ρά­κι κοι­τά­ζον­τας, μ’ έ­ναν τρό­πο που μό­νο το παι­δί μπο­ρεί να έ­χει, ί­σια στα μά­τια τον Χρι­στό.

- Εγὼ εί­μαι μά­να και πα­τέ­ρας, α­δελ­φός και συγ­γε­νής για τον κα­θέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο για σας, τα ορ­φα­νά μου. Τα μά­τια μου α­νύ­στα­χτα, γε­μά­τα ευ­σπλα­χνί­α, θα στρέ­φον­ται α­δι­ά­κο­πα σε σας. Αρ­κεί μο­νά­χα να το θέ­λε­τε, κι ε­γώ θα ’­μαι μα­ζί σας πάν­τα.

Και λέγοντας αυτὰ φώναξε δυνατά:

- Φύ­λα­κες άγ­γε­λοι!

Οι άγ­γε­λοι των δυο παι­διών πλη­σί­α­σαν κλί­νον­τας με σέ­βας το κε­φά­λι.

- Θά ’­στε παν­το­τι­νοί α­κοί­μη­τοι φρου­ροί για τα παι­διά μου ε­τού­τα. Μη λεί­ψε­τε στιγ­μή α­πό κον­τά τους. Πλη­σί­α­σε κι ε­σύ, πριγ­κί­πισ­σα. Για λί­γο σου εμ­πι­στεύ­θη­κα στη γη τα τέ­κνα μου, μα θα ’­ναι και δι­κά σου πια αι­ώ­νια. Φρόν­τι­ζέ τα α­π’ τον ου­ρα­νό, σα να ’­σου­να μα­ζί τους στη γη. Θα πε­ρισ­σεύ­ει πάν­τα στην καρ­διά μου η εύ­νοι­α για τα μη­τρι­κά σου αι­τή­μα­τα.

Αυτά εί­πε ο Χρι­στός και ση­κώ­θη­κε α­πό τον θρό­νο. Όλοι προ­σκύ­νη­σαν ευ­λα­βι­κά τον Κύ­ριό τους. Και τό­τε α­π’ ό­λες τις ε­που­ρά­νι­ες δυ­νά­μεις, από γη και ου­ρα­νό, α­π’ τη σε­λή­νη, τ’ ά­στρα και τον ή­λιο, α­πό κά­θε πνοή και κά­θε κτί­ση, υ­ψώ­θη­κε μυ­ρι­ό­στο­μη κραυ­γή δο­ξο­λο­γί­ας, ε­πι­νί­κιος τρι­σά­γιος ύμνος που δό­νη­σε τα σύμ­παν­τα.

Σαν βρέ­θη­κε ξα­νά στο πα­ρα­μυ­θέ­νιο της πα­λά­τι, η πριγ­κί­πισ­σα αγ­κά­λια­σε για τε­λευ­ταί­α φο­ρά τα παι­διά.

- Ώρα ν’ α­πο­χαι­ρε­τι­στού­με πια, μι­κρά μου! εί­πε. Μα θα ’­μαι δια­ρκώς κον­τά σας. Και θα σας πε­ρι­μέ­νω ε­δώ, να ζή­σου­με μα­ζί για πάν­τα. Δώ­στε μου την υ­πό­σχε­ση πως δεν θα ξε­χά­σε­τε πο­τέ αυτά που εί­δα­τε κι α­κού­σα­τε α­πό­ψε. Δεν πέ­θα­να λοι­πόν, μα ζω. Το εί­δα­τε!

Ε­νώ μι­λού­σε έβγα­λε από έ­να κου­τί δυο μι­κρά μεν­τα­γιόν με ο­λό­χρυ­σες α­λυ­σι­δί­τσες.

- Να, πάρ­τε κι αυ­τὰ για να θυ­μά­στε πάν­τα την α­πο­ψι­νή βρα­διά, είπε και τα κρέ­μα­σε στο λαι­μό τους. Έ­τσι, μι­κρά μου;

- Δεν θα ξε­χά­σου­με τί­πο­τε, μα­μά, και προ­παν­τός ε­σέ­να! φώ­να­ξαν εκεί­να και σφί­χτη­καν στην αγ­κα­λιά της.

Την ε­πό­με­νη στιγ­μή με τις λαμ­πά­δες α­ναμ­μέ­νες χτυ­πού­σαν την πόρ­τα του σπι­τιού τους.

- Για­γιά, ά­νοι­ξε! φώ­να­ξαν δυ­να­τά.

Σκουν­του­φλι­α­σμέ­νη η γριά πρό­βα­λε στην πόρ­τα και μό­νο που δεν την έ­ρι­ξαν κα­θώς χύ­θη­καν μέ­σα.

- Η μα­μά, για­γιά! Η μα­μά ζει! Την εί­δα­με, για­γιά!

- Σε κα­λό σας! Πα­λα­βώ­σα­τε; Βρή­κα­τε την ώ­ρα για α­στεί­α; τα μά­λω­σε βα­ρύ­θυ­μη.

Ξα­ναμ­μέ­να ε­κεί­να, μ’ έ­να σω­ρό α­συ­ναρ­τη­σί­ες α­π’ τη φό­ρα τους, της δι­η­γή­θη­καν όλα τα κα­θέ­κα­στα. Μα ε­κεί­νη τ’ ά­κου­γε βε­ρε­σέ. Κου­νού­σε το κε­φά­λι της με δυ­σπι­στί­α. Παι­δι­ά­στι­κα όνει­ρα! Μα σαν α­νά­φε­ραν για μεν­τα­γιόν και τα ’­δε κρε­μα­σμέ­να στον λαι­μό τους, α­λα­φι­ά­στη­κε η γριά. Τα πήρε στην πα­λά­μη της, τα κοί­τα­ξε κα­λά κι έ­τρε­ξε ευθύς στο ει­κο­νο­στά­σι. Κα­τέ­βα­σε το κου­τί με τα κει­μή­λια και το ά­νοι­ξε. Τα μεν­τα­γιόν έ­λει­παν.

Τα πό­δια της λύ­θη­καν. Μα δεν πά­ει ώ­ρα που ή­ταν ε­κεί. Τα εί­δε, τα ψη­λά­φη­σε, τα φί­λη­σε. Στο σπί­τι δεν πά­τη­σε ψυ­χή. Ξα­να­κοί­τα­ξε τα μεν­τα­γιόν στο λαι­μό των παι­διών. Δεν υ­πῆρ­χε αμ­φι­βο­λί­α. Ή­ταν τα ί­δια.

- Πού τα βρή­κα­τε αυ­τά; ρώ­τη­σε βρα­χνά, σα­στι­σμέ­νη.

Τα παι­διά εί­παν και ξα­να­εί­παν την ι­στο­ρί­α τους. Κά­πο­τε η γριά έ­δει­ξε ε­πι­τέ­λους να συ­νέρ­χε­ται. Σή­κω­σε τα μά­τια της ψη­λά. Σταυ­ρο­κο­πή­θη­κε.

- Μέ­γας ει, Κύ­ρι­ε! μουρ­μού­ρι­σε. Άλ­λο και τού­το πά­λι! Εί­δα­τε πραγ­μα­τι­κά τη μά­να σας; Μέ­γας ει, Κύ­ρι­ε, και θαυ­μα­στά τα έρ­γα σου!

Σαν κά­τι πή­ρε ν’ α­να­δεύ­ει μέ­σα της. Κά­τι που πά­λευ­ε να σπά­σει την τα­φό­πλα­κα που ’­πνι­γε την ψυ­χή της.

Ώ­στε ο Θεός μπο­ρεί να βλέ­πει και λί­γο πα­ρα­πέ­ρα α­π’ το δι­κό της το μυα­λό; Να φρον­τί­ζει πραγματικά κι αυ­τός σαν μά­να, σαν πα­τέ­ρας, για κά­τι κα­λό; Κι ό­σα δεν φαί­νον­ται, ν’ α­ξί­ζουν ά­ρα­γε πε­ρισ­σό­τε­ρο α­π’ ό­σα βλέ­που­με; Στα φυλ­λο­κάρ­δια της, που τρί­α χρό­νια τώ­ρα ο θά­να­τος τα στοί­χει­ω­νε φρι­χτά, γλί­στρη­σε δει­λά μια πρώ­τη αχτί­δα της Α­νά­στα­σης.

- Το φως, παι­διά, τις λαμ­πά­δες σας! εί­πε ξαφ­νι­κά. Ν’ α­νά­ψου­με το καν­τή­λι.

Κα­θώς υ­ψώ­θη­κε η φλό­γα ι­λα­ρή φω­τί­ζον­τας τη λι­πό­σαρ­κη όψη της, τα ρο­δα­λά πρό­σω­πα των παι­δι­ών και τα ει­κο­νί­σμα­τα, αυ­θόρ­μη­τη ξε­πή­δη­σε απ’ την πλη­γω­μέ­νη της ψυ­χή, χρό­νια φυ­λα­κι­σμέ­νη, η κραυ­γή:

- Χρι­στός ανέ­στη, παι­διά μου!

Και στρέ­φον­τας τα μά­τια της ψη­λά,

- Χρι­στός α­νέ­στη, κό­ρη μου!

- Αλη­θώς α­νέ­στη, μά­να μου! α­πάν­τη­σε μυ­στι­κά α­πό ψη­λά η πριγ­κί­πισ­σα.

Κι ε­νώ τα μά­τια της πλημ­μύ­ρι­ζαν και πά­λι, μα α­πό δά­κρυ­α πλέ­ον χα­ράς, η βα­ρειά βε­λού­δι­νη κουρ­τί­να ξα­νά­κλει­νε αρ­γά το πα­ρά­θυ­ρο του χρό­νου…

Πάσχα 2011