Σαράντα ἕξι (46) χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὴν 19ην Ἰανουαρίου 1980, ὅταν σύμπας ὁ Ἱερὸς Κλῆρος καὶ ὁ Πατραϊκὸς Λαός με ἐπικεφαλῆς τὸν μακαριστό Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸν Νικόδημον, ὑποδέχονταν τὸν χαριτόβρυτο Σταυρὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο στὴν Μασσαλία τῆς Γαλλίας, ἀπο τὸ 1205, κλαπείς ἀπὸ τὴν Πάτρα καὶ ἀποσταλείς ἀπὸ τὸν Λατινό Ἐπίσκοπο Πατρῶν Ἀντέλμο, ποὺ εἶχε τότε καταλάβει τὸν Ἐπισκοπικὸ Θρόνο τῶν Πατρῶν, ἐκδιωχθέντος τοῦ Ὀρθοδόξου Ἀρχιερέως.

Τὸ ἔτος 1980, ὁ τότε Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γαλλίας, ἀείμνηστος π. Παναγιώτης Σιμιγιάτος, ὁ Πατρεύς, ἐνετόπισε τὸν Σταυρὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βίκτωρος στὴν Μασσαλία καὶ μὲ συντονισμένες ἐνέργειες τῆς Μητροπόλεως Γαλλίας, μὲ πρῶτον τόν ἀείμνηστο Μητροπολίτην Γαλλίας κυρὸν Μελέτιον, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν μὲ τὸν Μητροπολίτην κυρόν Νικόδημον καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐπισκοπῆς Γαλλίας, ἐπετεύχθη ἡ ἐπανακομιδὴ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, στὴν Πάτρα. Στὴν προσπάθεια αὐτὴ τὰ μέγιστα συνέβαλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

Ὁ ἐφετινὸς ἑορτασμός, πραγματοποιήθηκε στὶς 17 καὶ 18 Ἰανουαρίου, στὸν Ἱερὸ καὶ μεγαλοπρεπῆ Ναὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου.

Τὴν παραμονή, Σάββατο 17 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ. ἐτελέσθη ὁ Μέγας Ἀρχιερατικὸς Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου, μὲ τὴν συμμετοχὴ πεντήκοντα περίπου Ἱερέων καὶ πλήθους εὐσεβῶν χριστιανῶν.

Ὁ Σεβασμιώτατος στὸ κήρυγμά του μίλησε γιὰ τὴν παρακαταθήκη τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, δηλαδὴ τὸν ἴδιον τὸν Ἰησοῦν Χριστόν καί τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον περὶ τοῦ ὁποίου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή του γράφει: “Τὸ Εὐαγγέλιον… ὁ παρελάβετε, ἐν ᾧ ἑστήκατε, δι΄ οὗ καὶ σώζεσθε”.

Στὸ τέλος τοῦ Ἑσπερινοῦ ὁ Σεβασμιώτατος προεχείρισε Πνευματικοὺς τοὺς εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς, π. Γεώργιον Κάκκον καὶ π. Δημήτριον Ταρσινόν, ὡμιλήσας καταλλήλως.

Ἀνήμερα τῆς Ἑορτῆς, Κυριακὴ 18 Ἰανουαρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος ἐχοροστάτησε στὸν Ὄρθρο καὶ ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησία, μὲ τὴν παρουσία Ἐκπροσώπων τῶν τοπικῶν Ἀρχῶν, Πολιτικῶν, Στρατιωτικῶν καὶ τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας.

Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ ἀνεφέρθη στὸἱστορικό τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ στὴν Ἐπανακομιδή του στὴν Πάτρα, πρὶν 46 χρόνια, ἑστίασε στὴν μεγάλη εὐεργεσία ἀπὸ τὸν Θεὸ στὴν πόλη τῶν Πατρῶν, ὥστε νὰ ἀποστείλη στὴν πόλη μας τὸν Πρωτόκλητο Ἀπόστολο Ἀνδρέα, προκειμένου νὰ διδάξη, νὰ φωτίση, νὰ βαπτίση, νὰ ἰδρύση τὴν Ἐκκλησία τῶν Πατρῶν καὶ νὰ πορφυρώση μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου του, τὰ χώματα τῆς Ἀχαϊκῆς γῆς.

Εἶναι μεγάλη καὶ μοναδικὴ, ξεχωριστὴ εὐλογία γιὰ τὴν Πάτρα, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, τὸ γεγονὸς ὅτι κατέχομε τὴν πανσεβάσμια Κάρα τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων καὶ τὸν Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου του, ἀλλὰ ἔχομε καὶ τὸν Τάφο του, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται στὸν Παλαιὸ Ναό.

Γι΄αυτό, κατέληξε ὁ Σεβασμιώτατος, πρέπει νὰ εἴμεθα εὐγνώμονες προς τὸν Κύριο καὶ τὸν Ἀπόστολον, Ἀνδρέα καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα γιὰ τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν σωτηρία μας.

Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀνεπέμφθη δέησις ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν ἀοιδίμων Μητροπολιτῶν, Γαλλίας Μελετίου καὶ Πατρῶν Νικοδήμου καὶ τοῦ ἀειμνήστου Ἱερέως Παναγιώτου Σιμιγιάτου.

Πορευόμενος πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα κάποτε ὁ Χριστὸς διὰ μέσου τῶν ὁρίων Γαλιλαίας καὶ Σαμάρειας, πέρασε ἀπὸ ἕνα χωριὸ ὅπου συναντήθηκε καθ΄ ὁδὸν μὲ δέκα λεπρούς. Ἀποκλεισμένοι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία οἱ ταλαίπωροι ἐκεῖνοι, τοῦ φώναξαν δυνατὰ ἀπὸ μακριὰ νὰ τοὺς λυπηθεῖ. Καὶ ὁ Χριστός, ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος, τοὺς θεράπευσε (Κυριακὴ ΙΒ΄ Λουκᾶ).

Τὸ φαινόμενο τῆς λέπρας ἦταν τεράστιο πρόβλημα στὶς παλιότερες ἐποχές. Πέρα ἀπὸ τὴν τραγικότητα τῆς ἀσθένειας, ὑπῆρχε καὶ τὸ ἀκόμη ὀξύτερο πρόβλημα τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Οἱ λεπροὶ δὲν εἶχαν θέση κοντὰ στοὺς συνανθρώπους τους. Δὲν εἶχαν τὴν παρηγοριὰ τῆς ἀνθρώπινης συμπαράστασης.

Ἀκόμη καὶ ὁ ἀδάμαστος Ἰώβ, ὅταν κορυφώθηκαν οἱ πρωτόγνωρες δοκιμασίες του μὲ τὴ φοβερὴ ἀσθένεια (κάτι σὰν λέπρα) ποὺ τὸν ἔπληξε ὁλοσώματο καὶ τὸν ἀπομόνωσε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων, λύγισε. Ἦταν τόσο οἰκτρὴ ἡ κατάστασή του, ποὺ ὅταν τρεῖς βασιλιάδες φίλοι του πῆγαν νὰ τὸν παρηγορήσουν καὶ εἶδαν «πόρρωθεν», ἀπὸ μακριά, σὲ τί χάλι εἶχε καταντήσει, ἀρχικὰ δὲν τὸν γνώρισαν κἄν. Κατόπιν ἔβγαλαν μεγάλη κραυγή, ἔκλαψαν, ἔσκισαν τὶς πολυτελεῖς τους στολές, ἔριξαν χῶμα πάνω στὰ κεφάλια τους, πένθησαν. Ἑφτὰ μέρες καὶ ἑφτὰ νύχτες στάθηκαν μπροστά του ἄφωνοι ἐντελῶς, σοκαρισμένοι στὸ ἔπακρο ἀπὸ τὸ μέγεθος τῆς τραγωδίας. Γιατὶ ἡ πληγὴ τοῦ Ἰώβ, ἡ ὅλη του δοκιμασία, ἦταν ὄντως «μεγάλη σφόδρα».

Μπροστὰ στὴ στάση τους αὐτὴ λύγισε τότε καὶ ὁ Ἰώβ. Ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ καταράστηκε τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε. «Μακάρι νὰ μὴν εἶχε ὑπάρξει ἡ μέρα ἐκείνη ποὺ γεννήθηκα καὶ ἡ νύχτα ἐκείνη ποὺ εἶπαν: Νά, γεννήθηκε ἀγόρι… Γιατί νὰ μὴν εἶχα πεθάνει στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου; Γιατί νὰ μὴ χανόμουν ἀμέσως τὴ στιγμὴ ποὺ βγῆκα ἀπ’ αὐτήν; …Γιατί νὰ βλέπουν τὸ φῶς αὐτοὶ ποὺ θὰ περάσουν μιὰ ζωὴ γεμάτη πίκρες; Γιατί νὰ ζοῦν αὐτοὶ ποὺ ἡ ζωή τους θὰ εἶναι γεμάτη ὀδύνες; …Οὔτε εἰρηνεύω, οὔτε ἡσυχάζω, οὔτε ἀναπαύομαι. Ἦλθε πάνω μου ὀργὴ Θεοῦ»… (Ἰὼβ 3).

Κραυγὲς καὶ ἀναπάντητα ἐρωτήματα τοῦ κάθε πονεμένου ἀνθρώπου! Οἱ τρεῖς φίλοι του, ἀντὶ νὰ τὸν παρηγορήσουν, τὸν πλήγωσαν τελικὰ περισσότερο μὲ τὰ λόγια τους, ἴσως ἄθελά τους. Ὥσπου ἐπενέβη τελικὰ ὁ Θεὸς καὶ ἔβαλε τὰ πάντα στὴ θέση τους.

Ἡ λέπρα σήμερα δὲν ἀποτελεῖ πιὰ πρόβλημα ὅπως παλιά. Ἀντιμετωπίζεται ἰατρικά. Παραμένει ὅμως τὸ πρόβλημα τῆς ἀπομόνωσης, πιθανὸ συνακόλουθο γιὰ πολλοὺς ἀσθενεῖς πάσης φύσεως. Συνήθως ἀπὸ δική μας ἀδιαφορία, ἄλλοτε ὅμως καὶ γιὰ λόγους ὑγειονομικούς, ἐνίοτε ὑπερτιμημένους, ὁ ἀσθενὴς ἀπομονώνεται. Θεωρεῖται ἐπικίνδυνος. Ἀπόβλητος. Ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴ συμπάσχουσα συντροφιὰ τῶν οἰκείων του. Μόνος διέρχεται τὸ ὀδυνηρὸ στάδιο τῆς ἀσθένειας. Μόνος ὁδεύει καὶ πρὸς τὸν θάνατο, χωρὶς τὴν ἐνισχυτικὴ συμπαράσταση τῶν ἀγαπημένων του. Κατάμονος ἀποτίθεται κάποιες φορὲς καὶ στὸν τάφο, σὲ σάκκο φιμωμένος ἀπορριμματικό, βδελυκτὸ ἀπόρριμμα καὶ ὁ ἴδιος, χωρὶς τὴν παρουσία φίλων καὶ συγγενῶν.

Πράγματα ὅλ’ αὐτὰ ποὺ τὰ βιώσαμε καὶ θὰ τὰ βιώνουμε πλέον κατὰ κόρον, ὑποταγμένοι, ὑποχρεωμένοι καὶ καθοδηγούμενοι ἀπὸ μακρὰν κατευθυνόμενες πολιτικὲς σκοπιμότητες, ποὺ τώρα ἔχουν τὸ θράσος νὰ ἐνδύονται ἀδίστακτα, ἀλλὰ καὶ ἀναίσχυντα τὸ προσωπεῖο τῆς ἰατρικῆς δεοντολογίας.

Ὁ ἄρρωστος ὅμως ἐπιμένει νὰ μᾶς ζητάει κοντά του. Μᾶς θέλει συνοδίτες του στὴν ἀγωνιώδη πορεία του «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου», συγκοινωνοὺς στὸν πόνο, τὸν στεναγμό, τὴν ὀδύνη του.

Καλή, εὐλογημένη ἑβδομάδα!

• 19/1 ΔΕΥΤΕΡΑ Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας και Ιερά Παράκλησις εις τον Τίμιο Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη, θα τεθούν σε προσκύνηση Ιερά του Λείψανα και εν συνεχεία ομιλία.
• 20/1 ΤΡΙΤΗ, Οσίου Ευθυμίου του Μεγάλου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 
• 22/1 ΠΕΜΠΤΗ, Απ. Τιμοθέου & Αγ. Αναστασίου του Πέρσου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:00 
• 24/1 ΣΑΒΒΑΤΟ: Θεία Λειτουργία 07:00(κάτω Ι. Ν.) 
• 25/1 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ΛΟΥΚΑ, Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου: Θεία Λειτουργία 07:00-10:00

«Ιωάννης – ο Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής» λέγεται η ταινία μικρού μήκους (διάρκειας 10 λεπτών) που δημιούργησε το Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Η ταινία δημιουργήθηκε στα πλαίσια της διαρκούς προσπάθειας παροχής κατάλληλου υλικού στα Στελέχη του νεανικού κατηχητικού έργου, σε Εκπαιδευτικούς και σε γονείς, που επιθυμούν να εισάγουν τα παιδιά στη ζωή του Τιμίου Προδρόμου και στη συνέχεια να συζητήσουν μαζί τους για τη μορφή και το έργο του. Στηρίζεται στις εφαρμογές της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), ενώ το κείμενο έχει ληφθεί από τις σχετικές πληροφορίες των ιερών Ευαγγελίων.

Την επιμέλεια είχαν ο π. Αμφιλόχιος Διαμαντίδης και ο σκηνοθέτης Νίκος Αγγελόπουλος. 

ΠΗΓΗ: ΑΓΚΥΡΑ

Μὲ τὴν δέουσα Ἐκκλησιαστικὴ λαμπρότητα, ἑορτάσθη τὴν Κυριακὴ, μετὰ τὰ Φῶτα, στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, ἡ ἱερὰ καὶ πανσεβάσμιος μνήμη, τοῦ Ὁσιομάρτυρος Παύλου τοῦ Πατρέως, Ἡγουμένου τῆς ἐν Ραϊθῷ Μονῆς, ὁ ὁποῖος ἐσφαγιάσθη ἀπὸ τοὺς Αἰθίοπας Σαρακηνούς, ὅταν οἱ βάρβαροι εἰσῆλθαν στὸ Μοναστήρι καὶ κατέσφαξαν τὸν Ἡγούμενο καὶ 32 ἀκόμη Πατέρες. Τὸ μαρτύριό τους διέσωσε ὁ Μοναχὸς Ἀμμώνιος καὶ συνέβη περὶ τὸ τέλος τοῦ 3ου μ.Χ. αἰῶνος.

Ὁ Ὁσιομάρτυς Παῦλος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δεκάδες Ἁγίους, τοὺς ὁποίους ἀνέδειξε ἡ Πάτρα ἢ ἔζησαν στὴν Ἀποστολικὴ πόλη, ἀπὸ τῆς ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων. Οἱ Ἅγιοι αὐτοί, καθιστοῦν τὴν πόλη τῶν Πατρῶν μήτρα Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν διαχρονικὰ τὸν Πρωτόκλητον Ἀνδρέα καὶ ὡδήγησαν καὶ ὁδηγοῦν μὲ τὴν ἁγία βιοτὴ καὶ πολιτεία τους, τοὺς ἀνθρώπους εἷς νομὰς σωτηρίους.

Ἡ εὐθύνη ἡ δική μας, ἐτόνισε ὁ Ἱεράρχης, εἶναι ὄχι μόνο νὰ τιμοῦμε τὴν μνήμη τους, ἀλλὰ καὶ νὰ μιμούμεθα τὶς ἀρετὲς καὶ τὴν θυσία τους.

Τὸν Ὁσιομάρτυρα Παῦλο τὸν Πατρέα, κατέστησε γνωστὸν ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Εὐστάθιος Εὐσταθόπουλος, ὁ Πατρεύς, ὅτε ὑπηρέτει ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν. Τὰ περὶ τῆς ὁσίας βιοτῆς καὶ πολιτείας καὶ τὰ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ὁσιομάρτυρος Παύλου, ἀνεῦρε ὁ μακαριστὸς Εὐστάθιος, τὸ 1940, σὲ παλαιὸ βιβλίο στὴν Κεφαλλονιά, ὅταν ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ ὡς καθηγητής.

Ἀπὸ τὸ 1947 ἄρχισε ἡ τιμὴ στὸν Ὁσιομάρτυρα Παῦλο, ἐνῷ τὸ 1952 ἱστορήθη ἡ Ἱερὰ εἰκόνα του, ἡ ὁποῖα εἶναι θησαυρισμένη στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῆς Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν.

Τὴν ἐπιμέλεια διὰ τὰ τῆς ἑορτῆς ἔχει, κατ΄ἔτος, ἡ οἰκογένεια τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Μπαρούση.

Κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Ἑορτῆς τοῦ Ὁσιομάρτυρος Παύλου, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, τελεῖ κατ΄ἔτος Ἱερὰ Μνημόσυνα ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου ἀναπαύσεως, τόσον τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κυροῦ Εὐσταθίου, ὅσον καὶ τῶν Προκατόχων του Ἀρχιερέων, οἱ ὁποῖοι ἐκλέϊσαν μὲ τὴν ἁγία βιοτὴ καὶ πολιτεία τους καὶ τὴν ἐν γένει προσφορά τους, τὸν Ἀρχιερατικὸν Θρόνον της Ἀποστολικὴς Μητροπόλεως Πατρῶν.

Μετὰ τὴν ἀναφορά του στὸν Ὅσιο Παῦλο, ὁ Μητροπολίτης ἀνεφέρθη στὸν ἀείμνηστο Μητροπολίτη Εὐστάθιο Εὐσταθόπουλο, τὸν Πατρέα καὶ στοὺς Προκατόχους του Ἀρχιερεῖς, ἐκ τῶν ὁποίων τρεῖς κατέστησαν Ἐθνομάρτυρες (Νεόφυτος, Γερμανὸς Α’, Παρθένιος Δ’).

Ἐπίσης διεκρίθη ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, ὁ Ἐθνεγέρτης, στὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό.

Δύο Ἀρχιερεῖς τῶν Πατρῶν, ἀνῆλθαν στὸν Πατριαρχικὸ Θρόνο (Τιμόθεος Β’ Μαρμαρινὸς καὶ Γαβριὴλ Δ’) καὶ δύο ἀνῆλθαν στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ Θρόνο Ἀθηνῶν (Μισαὴλ Ἀποστολίδης καὶ Θεόκλητος Παναγιωτόπουλος).

Ἀκόμη ὁ Σεβασμιώτατος, ἔκαμε ἀναφορὰ στὴν μεγάλη προσωπικότητα τοῦ κλεινοῦ Ἱεροθέου Μητροπούλου, Γέροντος καὶ προστάτου τοῦ Ἁγίου Γερβασίου, ὡς καί τῶν, Παναγιώτου Τρεμπέλα καὶ π. Εὐσεβίου Ματθιοπούλου. Κατέληξε δὲ μὲ τὴν ἀναφορά του καὶ σὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς, μέχρι καὶ τὸν ἄμεσο προκάτοχό του κυρὸ Νικόδημο Βαλληνδρᾶ, ὁ ὁποῖοςἐποίμανε τὴν Μητρόπολη Πατρῶν, ἐπὶ 30 ἔτη.

Στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, ἐκκλησιάσθη, ὁ Ἐξοχώτατος Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης κ. Νικόλαος Δένδιας, τὸν ὁποῖον προσεφώνησε καὶ καλωσόρισε, ἐν ἀγάπῃ, ὁ Μητροπολίτης, εὐχηθείς τα δέοντα γιὰ τὴν ἐπιτυχία στὴν εὐθυνοφόρο ἀποστολή του καὶ θέση του καὶ τοῦ προσέφερε ἱερὰν εἰκόνα μὲ παράσταση τῆς σταυρώσεως τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου.(ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ)

Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καὶ φέτος, τὴν Παρασκευὴ 9 Ἰανουαρίου, ἑορτάσθη στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πατρῶν ἡ Ἱερὰ Μνήμη τῶν Ὁσίων Ἀββάδων, τῶν ἐν τῇ Μονῇ Χοζεβᾶ, ὑπὸ τῶν Περσῶν ἀναιρεθέντων.

Ὁ ἑορτασμὸς πραγματοποιήθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου Ἁγιοβλασιτίκων, διότι ἐκεῖ εἶναι θησαυρισμένα ἀποτμήματα τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῶν Ὁσίων Χοζεβιτῶν Πατέρων.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος ἐχοροστάτησε στὸν Ὄρθρο καὶ ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία, μὲ τὴν συμμετοχὴ τοῦ Δημάρχου Δυτικῆς Ἀχαΐας κ. Γρηγορίου Ἀλεξοπούλου, μελῶν τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, τοῦ Προέδρου τοῦ Δ.Δ Ἁγιοβλασιτίκων καὶ τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ.

Ὁ Σεβασμιώτατος στὸ κήρυγμά του μίλησε γιὰ τὴνἹερὰ Μονὴ Χοζεβᾶ καὶ τὴν μαρτυρικὴ τελευτὴ τῶν χιλιάδων Μοναχῶν της, ἀπὸ τούς Πέρσες τὸ 614 καὶ ἑστίασε στὴν ἐπιλογή τους νὰ ἀκολουθήσουν στὴν ζωή τους, τὴν ἀρίστην ὁδόν, τὴν τεθλιμμένην καὶ μαρτυτικήν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἐπίσης ἔκανε μνεία τοῦ Μοναχοῦ Γαβριήλ, καταγομένου ἀπὸ τὴν Βλασία Καλαβρύτων, ὁ ὁποῖος ἀσκητικὰ ἐβίωσε στὴν Μονὴ Χοζεβᾶ καὶ ἐκοιμήθη ὁσιακὰ περὶ τὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1960. Στὸ ἐκκλησίασμα ἦτο συγγενεῖς του κατὰ σάρκα, τέκνα τῆς ἀδελφῆς του καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν στὰ Ἁγιοβλασίτικα.

Σημειωτέον ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν ἉγιοβλασιτίκωνΠατρῶν, προέρχονται ἅπαντες ἀπὸ τὴν Ἄνω Βλασία Καλαβρύτων καὶ διατηροῦν μνῆμες ἀπὸ τὴν ἀρχικὴ κοιτίδα τους.

Ὁ Μητροπολίτης ἐπήνεσε καὶ εὐχαρίστησε τὸνἘφημέριο τῆς Ἐνορίας π. Χρῖστο Χαρακτινὸ καὶ τὰ μέλη τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν θαυμάσια ἐργασία καὶ συνεργασία τους καὶ γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἀνακαίνιση τοῦ Ναοῦ, σὲ συνεννόηση πάντοτε μὲ τὸν Μητροπολίτη καὶ μὲ τὴ ἔγκρισή του, γιὰ ὁποιαδήποτε ἐργασία. Καὶ τὸν Δήμαρχο εὐχαρίστησε γιὰ τὴν παρουσία του στὴν ὡραία πανήγυρη, τὴν συμμετοχή του στὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὰ χωριὰ τοῦ Δήμου Δυτικῆς Ἀχαΐας.

Ἀκόμη ὁ Ἱεράρχης συνομίλησε μὲ τοὺς κατοίκους τοῦ χωριοῦ καὶ εὐχήθηκε γιὰ ὑγιεία καὶ κατὰ Θεὸν προκοπὴ κατὰ τὸ Νεὸν Ἔτος, ὅπως καὶ γιὰ ταχεῖα ἀνάρρωση τοῦ νεαροῦ Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ἐτραυματίσθη σὲ τροχαῖο δυστύχημα καὶ νοσηλεύεται στὸ Νοσοκομεῖο.

Τέλος, προσεφέρθη κέρασμα σὲ οἰκία εὐσεβοῦς οἰκογενείας.
Νὰ σημειωθῇ, ὅτι ὁ ἑορτασμὸς αὐτὸς μὲ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, ὁρίσθη κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ὑπο τοῦ Σεβασμιωτάτου, ὥστε νὰ λειτουργῇ ὁ Ἀρχιερεὺς στὸν Ναὸ τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου στὰ Ἁγιοβλασίτικα, ἀφοῦ κατά τὴν ἡμέρα τῆς Πανηγύρεως τοῦ Ναοῦ, 8 Σεπτεμβρίου, πανηγυρίζει ὁ Ἱστορικὸς Ἱερὸς Ναὸς τῆς Παντανάσσης Πατρῶν καὶ ὁ Μητροπολίτης πρὸΐσταται τῆς ἐκεῖ Ἱερᾶς καὶ μεγάλης Πανηγύρεως.

• 12/1 Δευτέρα θα τελεστεί Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας-Ιερά Παράκλησις προς την Παναγία μας & κήρυγμα στις 17:00.
• 17/1 ΣΑΒΒΑΤΟ, Οσίου Αντωνίου του Μεγάλου: Θεία Λειτουργία 07:00-09:15 
• 18/1 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ΛΟΥΚΑ, Αγ. Αθανασίου & Κυρίλλου: Θεία Λειτουργία 07:00-10:00